Διανύουμε τον δέκατο μήνα της πανδημίας στην Κύπρο και παρά τις φιλότιμες προσπάθειες που κάνει τόσο η επιδημιολογική ομάδα που συμβουλεύει την Κυβέρνηση με τη λήψη μέτρων, αλλά και την προσπάθεια που καταβάλλει η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας, ο ιός δεν λέει να υποχωρήσει και τα κρούσματα και οι θάνατοι αυξάνονται συνεχώς. Και όλα αυτά πριν καλά-καλά μπούμε στο χειμώνα.
Τα δημόσια νοσηλευτήρια είναι στα όριά τους, το ίδιο και το προσωπικό που τα στελεχώνει. Όπως έχει πολλάκις ειπωθεί από την αρχή της πανδημίας είναι για όλους εμάς οι σύγχρονοι ήρωες. Γιατροί και νοσηλευτές. Και τους οφείλουμε πολλά. Και τους ευχαριστούμε. Υπάρχουν όμως και οι αθέατοι ήρωες που δυστυχώς οι αναφορές προς αυτούς και η αναγνώριση είναι ελάχιστη έως ανύπαρκτη. Εκτός από κάποιες σποραδικές αναφορές, το ωρομίσθιο κυβερνητικό προσωπικό το οποίο αποτελεί την κινητήριο βοηθητική δύναμη σε όλα τα νοσηλευτήρια έχει μείνει στην αφάνεια. Την ίδια ώρα που τα πλείστα των επαγγελμάτων είναι επίσης στην πρώτη γραμμή, και διατρέχουν τους ιδίους κινδύνους, κάποιοι επιλέγουν δυστυχώς να τους κατατάσσουν σε δεύτερη κατηγορία εργαζομένων. Δεν είναι λίγες οι φορές που ο κόσμος αυτός ένιωσε στο πετσί του αυτήν την υποτίμηση. Ανέκαθεν υπήρχε αυτή η αντιμετώπιση από μερικούς και πάντα υπόβοσκε μια αφ’ υψηλού προσέγγιση των καταστάσεων. Απλά κατά τη διάρκεια της πανδημίας τα πράγματα έγιναν χειρότερα. Ευτυχώς όχι από όλους.
Κατά την περίοδο αυτών των 10 μηνών έχουν γίνει τεράστιες διακρίσεις τόσο σε θέματα προστασίας των εργαζομένων, σε θέματα εκπαίδευσης και σε θέματα επιπρόσθετης στελέχωσης. Δεν γίνεται τα ιατρικά προστατευτικά πρωτόκολλα να τηρούνται άλλα καρτ ανάλογα με το ποιος είναι ο καθένας και τι επάγγελμα ασκεί. Ως συνδικαλιστικό κίνημα έχουμε κάνει δεκάδες παρεμβάσεις τόσο προς τον ΟΚΥπΥ όσο και προς το υπουργείο Υγείας ούτως ώστε να δίνουμε λύσεις στα καθημερινά και δύσκολα προβλήματα που βρίσκαμε συνεχώς ως εργαζόμενοι μπροστά μας. Επιλέξαμε να είμαστε μέρος της λύσης και όχι του προβλήματος. Δεν είναι ώρα για συγκρούσεις. Είναι ώρα της συνεννόησης και της συνεργασίας.
Για να δουλέψει όμως μια ομάδα, είτε ποδοσφαιρική, είτε καλαθοσφαιρική είτε οτιδήποτε άλλο, πρέπει να έχεις παίχτες σε όλες τις θέσεις. Σωστά οι συντεχνίες των νοσηλευτών και των γιατρών ζήτησαν επιπρόσθετη στελέχωση, όμως για να δουλέψουν όλοι αυτοί χρειάζονται και το ανάλογο σε αριθμούς εργατικό προσωπικό. Αλλιώς η ομάδα δεν θα αποδίδει. Και δεν έχουμε αυτή την πολυτέλεια, την ώρα που χάνονται ανθρώπινες ζωές. Πρέπει οι καινούργιες πτέρυγες στα νοσοκομεία να στελεχωθούν… χθες, με το ανάλογο επιπρόσθετο μόνιμο προσωπικό. Επιβάλλεται να προσληφθούν εποχικοί εργάτες για αντικατάσταση εκείνων που απουσιάζουν λόγω του ότι τα κρούσματα και οι στενές επαφές αυξάνονται καθημερινά, με αποτέλεσμα το 20% του πληθυσμού να βρίσκεται σε υποχρεωτικό αυτοπεριορισμό. Τα 40 και πλέον επαγγέλματα που απασχολούνται στα δημόσια νοσηλευτήρια είναι απολύτως απαραίτητα και αναγκαία για να δουλέψει όλη η αλυσίδα. Από τις ηρωικές καθαρίστριες, στους εργάτες που πλένουν τα σεντόνια, τις ακούραστες βοηθούς θαλάμου, το προσωπικό της κουζίνας που φροντίζει για το φαγητό των αρρώστων και για τόσα άλλα δεκάδες επαγγέλματα που καθημερινά δίνουν τη δική τους μάχη κάτω από αντίξοες συνθήκες. Κάποιοι από αυτούς έχει μήνες να πάρουν άδεια με αποτέλεσμα η κούραση, η πίεση και όλα τα συνεπακόλουθα που βιώνουν καθημερινά σε ένα περιβάλλον όπως το νοσοκομείο, να τους έχει εξουθενώσει τόσο σωματικά αλλά και πνευματικά.
Ένα τεράστιο ευχαριστώ λοιπόν στο ωρομίσθιο κυβερνητικό προσωπικό που με κίνδυνο της υγείας τους αλλά και των οικογενειών τους δίνουν τη δική τους μάχη σε αυτόν τον πόλεμο με τον αόρατο εχθρό. Με πίστη, υπομονή, επιμονή, αλλά προπαντός ενωμένοι, θα νικήσουμε στο τέλος.
Θα τα καταφέρουμε.
*Οργανωτικός Γραμματέας ΟΕΚΔΥ-ΣΕΚ.
