Αδιαμφισβήτητα η Κυβέρνηση Αναστασιάδη πιστώνεται με πάμπολλες «επιτυχίες» κατά το σχεδόν οκτάχρονο γάντζωμά της στο σβέρκο της κυπριακής πολιτείας:

• Το θάψιμο της λύσης του Κυπριακού 

• Τη δημιουργία όλων των προϋποθέσεων για (διά)λυση δύο κρατών

• Το σκάνδαλο των διαβατηρίων

• Τον θησαυρισμό των ημετέρων (συγγενών και μη)

• Τον διεθνή διασυρμό της χώρας

• Την ανέγερση πολλαπλών εσαεί άδειων ουρανοξυστών 

• Την οικοδομοποίηση κυπριακών παραλιών 

• Το φάγωμα του Συνεργατισμού 

• Τη διάλυση της δημόσιας υγείας 

• Το πετσόκομμα της δημόσιας παιδείας 

• Την ερήμωση της υπαίθρου 

• Τις ιδιωτικοποιήσεις κρατικών βραχιόνων αντί αναδιαρθρώσεων 

• Τη φτωχοποίηση του πληθυσμού 

• Τη δημιουργία αστέγων 

• Τον στραγγαλισμό των κοινωνικών παροχών και του Γραφείου Ευημερίας

• Την σχεδόν απόλυτη εξαγορά των ΜΜΕ και της πολιτικής δημοσιογραφίας 

• Πολλαπλούς θανάτους από φτώχια, ασιτία, αυτοκτονίες λόγω οικονομικού στραγγαλισμού κ.ο.κ.

Η μεγαλύτερη όμως «επιτυχία» της κυβέρνησης Αναστασιάδη περνά απαρατήρητη, σχεδόν ανεπαίσθητη ακόμα και στα πιο καλό-ακονισμένα αντανακλαστικά του πιο δεινού επικριτή της, παρά την καταλυτική της σημασία στην υλοποίηση του πολυδιάστατου κυβερνητικού «έργου». Γιατί χωρίς την επιτυχία αυτή σχεδόν τίποτα από τα πιο πάνω δε θα μπορούσε να είχε πραγματοποιηθεί.

Και αυτή δεν είναι άλλη από τη μεθοδευμένη δημιουργία της πεποίθησης σε κάθε επικριτικό κυπριακό εγκέφαλο ότι «όλοι είναι το ίδιο» και ότι «παντού υπάρχει διαφθορά». 

Αυτές οι ομολογουμένως πιασάρικες ατάκες οδηγούν το μυαλό των πολιτών, στο οποίο εισβάλλουν, σε εξίσωση και εξομοίωση των πάντων. Η δε δράση αυτής της ισοπεδωτικής κουλτούρας είναι στοχευμένα διπλή:

1. Κατά πρώτον η ισοπέδωση απενοχοποιεί και απαλλάσσει τους κυβερνώντες από όλες τις ευθύνες τους για τη διάλυση του τόπου. Αν για παράδειγμα κάποιος πάει να σκεφτεί ότι το πρόγραμμα των διαβατηρίων το έστησε σκόπιμα ο Αναστασιάδης με τους υπουργούς του και στη συνέχεια θησαύρισαν από αυτό, ταυτόχρονα σκέφτεται και το «Και οι άλλοι δεν είναι καλύτεροι» με αποτέλεσμα να ξεπετάγεται αυτόματα και το πολυπόθητο συγχωροχάρτι για τους κυβερνώντες. Είναι σαν να καταφθάνει η αστυνομία για να συλλάβει επ’ αυτοφώρω έναν ληστή, ο οποίος όμως, τους στρέφει την προσοχή αλλού, βλέπουν κιόλας οι αστυνομικοί κάποιον να έχει σταθμεύσει σε διπλή κίτρινη γραμμή, καταπιάνονται με αυτό και ο ληστής την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια.

2. Κατά δεύτερον η καλλιέργεια ισοπεδωτικής κουλτούρας έχει και μια άλλη παράπλευρη πτυχή εξίσου σημαντική με την απενοχοποίηση: Αδρανοποιεί και αξίζει να το ξανατονίσουμε: Η ισοπέδωση αδρανοποιεί, δηλαδή μουδιάζει τους πολίτες, τους κάνει να αηδιάζουν τους πάντες και τα πάντα, τους κάνει να αποστρέφονται την πολιτική, τα κόμματα, τις εκλογές, τους κάνει να απέχουν από όλα. Σταδιακά μάλιστα ξεκινούν να πιστεύουν ότι είναι πιο trendy και cool να λες ότι όλοι είναι το ίδιο, ότι όλα είναι μαύρα και ότι τίποτε δεν αλλάζει. Πολλές μάλιστα φορές, η αδρανοποίηση γίνεται ο καλύτερος μανδύας για κάλυψη της παντελούς άγνοιας για το τι συμβαίνει γύρω τους ή για την ολική ανικανότητα να ξεχωρίσουν τα χλωρά από τα ξερά, το άνθος από το ζιζάνιο. Είναι σε αυτό ακριβώς το μούδιασμα και την αδρανοποίηση που ποντάρουν οι κυβερνώντες για να δρουν ανενόχλητοι, να επανεκλέγονται, να διαλύουν συλλογικές κατακτήσεις συνάμα και οτιδήποτε κρατικό και να γεμίζουν τις τσέπες τους με κλεμμένες προσδοκίες και οράματα. Γιατί όσο περισσότεροι απέχουν και δεν τοποθετούνται, τόσο πιο εύκολα χειραγωγείται το κομμάτι που ψηφίζει. Για να αντιληφθούμε τη δύναμη της αδρανοποίησης μέσω της ισοπέδωσης αρκεί να αναλογιστούμε το εξής σενάριο: 

Αν στις πρόσφατες αμερικανικές εκλογές για ανάδειξη προέδρου, το επιτελείο του Τραμπ είχε καταφέρει να πείσει ένα μικρό ποσοστό πολιτών σε διάφορες πολιτείες ότι: «Τι Τραμπ, τι Μπάιντεν το ίδιο πράγμα είναι και οι δύο» ο Τραμπ θα είχε επανεκλεγεί κάνοντας περίπατο.

Η μεγαλύτερη λοιπόν «επιτυχία» της Κυβέρνησης Αναστασιάδη πάνω στην οποία εδράζονται αναπαυτικά όλες οι υπόλοιπες (με την ουσιαστικότατη φυσικά συνδρομή των εξαγορασμένων από την κυβέρνηση ΜΜΕ) είναι διάχυτη παντού: Σε κάθε είδηση, σε κάθε δήλωση, σε κάθε ρεπορτάζ, πολιτική ανάλυση ή καλοστημένη συνέντευξη. Αυτό είναι που την κάνει και τόσο δυσδιάκριτη στο κριτικό μάτι και αυτί. Η αποκαθήλωση της εξίσωσης: Ισοπέδωση = απενοχοποίηση+ αδρανοποίηση είναι δύσκολη και απαιτεί αρκετές συλλογικές δόσεις πολιτικής συνειδητοποίησης. Το ζήτημα είναι αν προλαβαίνουμε να τη σπάσουμε ή αν είναι ήδη πολύ αργά. 

*Δικηγόρος