Η Τουρκία δεν πρόκειται να αλλάξει τον αναθεωρητικό στρατηγικό της σχεδιασμό. Η επιθυμία της για δήθεν διάλογο εφ’ όλης της ύλης, που δεν πρόκειται ποτέ να γίνει αφού από μόνος του αμφισβητεί κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας και της Κύπρου, είναι η προσπάθειά της να κερδίσει χρόνο μέχρι να ανατρέψει τις συμμαχίες συμφερόντων που έχουν δημιουργηθεί στην Ανατολική Μεσόγειο, αλλά και μέχρι να ενισχύσει τη στρατιωτική της ισχύ για να ανατρέψει την ισορροπία του τρόμου στο Αιγαίο. Το λέει ξεκάθαρα εξάλλου. Η γαλάζια τους πατρίδα είναι αυτή που εξαφανίζει από τον χάρτη Κύπρο, Κρήτη, Καστελόριζο κ.λπ.
Οι εξελίξεις στην περιοχή απαγορεύουν ουσιαστικά το τουρκικό όραμα. Η αναγνώριση του κράτους του Ισραήλ από Αίγυπτο, ΗΑΕ, Ιορδανία (σύντομα και Σαουδική Αραβία), τα συμφέροντα της Γαλλίας αλλά και των ΗΠΑ δεν αφήνουν περιθώρια στην Τουρκία να γίνει περιφερειακή δύναμη στην περιοχή, ούτε να υλοποιήσει τον νεοθωμανικό της στόχο. Η συμμαχία του κακού με στήριξη των αδελφών μουσουλμάνων, οι βάσεις σε Κατάρ, Σομαλία, ακόμα και στον Νίγηρα, η προσέγγιση με το ΙΡΑΝ και η στήριξη στη Χεζμπολάχ στα παλαιστινιακά εδάφη και όχι μόνο παρακολουθούνται στενά από τους Άραβες, τους Ευρωπαίους, τους Αμερικανούς και άλλους.
Ως νέος Χίτλερ ο Ταγίπ Ερντογάν ελπίζει να μπορέσει να υποσκελίσει τον Κεμάλ Ατατούρκ και φαίνεται έτοιμος να ρισκάρει. Επενδύει στον φόβο του πολέμου που ξέρει ότι δεν μπορεί να είναι αποδεκτός από τον σύγχρονο κόσμο, ιδιαίτερα με χώρες της Ευρώπης. Ξέρει ότι δεν έχει τη δύναμη να επιβάλει τους στόχους του στρατιωτικά, πολιτικά και οικονομικά. Παίζει σκληρό πόκερ και είναι καλός. Επένδυσε στην πολιτική του κατευνασμού από την Ελλάδα και κατάφερε να γκριζάρει κάποια πράγματα. Χωρίς να ρίξει ντουφεκιά. Ξεκίνησε υβριδικό πόλεμο με τους πρόσφυγες κατά του Ελληνισμού και απειλεί με το Προσφυγικό την Ευρώπη που υποκύπτει αδικαιολόγητα.
Η ελληνική Κυβέρνηση υπό τον Μητσοτάκη τον εξόργισε γιατί δεν υπέκυψε στην απειλή πολέμου. Δέχτηκε στρατηγική ήττα στον Έβρο με τους πρόσφυγες, αλλά και στο Αιγαίο με την ανάπτυξη του ελληνικού στόλου και την αποφασιστικότητα για ισοδύναμο τετελεσμένο. Ο καθορισμός της ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδος-Αιγύπτου διέλυσε το τουρκολυβικό μνημόνιο μαζί και τη γαλάζια του πατρίδα. Η αποφασιστικότητα της Αιγύπτου για στρατιωτική στήριξη στον Χαλίφα Χαφτάρ τού έδωσε ακόμα ένα σοβαρό χαστούκι, όπως και η αναγνώριση εσχάτως του κράτους του Ισραήλ από τα ΗΑΕ. Τα νέα γεωστρατηγικά δεδομένα είναι σαφώς εναντίον του.
Ο Ελληνισμός έχει τεράστια ευκαιρία να αναπτυχθεί στην περιοχή. Ενίσχυση της αποτρεπτικής ισχύος με άμεση ενίσχυση των ενόπλων δυνάμεων αλλά και επέκταση των στρατηγικών συμμαχιών σε στρατιωτικές. Τα κοινά συμφέροντα στην περιοχή και το επιτρέπουν, και το επιβάλλουν.
Ο μόνος τρόπος να λογικευτεί ο Ερντογάν και η Τουρκία είναι να καταλάβει ότι δεν μπορεί να υλοποιήσει το όραμά του. Τότε ίσως αποφασίσει να γίνει μέρος της λύσης και όχι του προβλήματος. Σε αυτό ρόλο τεράστιο έχουν η ΕΕ και οι ΗΠΑ. Που πρέπει να αντιληφθούν επιτέλους ότι αργά ή γρήγορα θα βρεθούν αντιμέτωποι με τον νεοθωμανικό σχεδιασμό της Τουρκίας. Και όσο πιο γρήγορα τον ανατρέψουν τόσο το καλύτερο.
Ο Ελληνισμός χρειάζεται ηγέτες που θα γράψουν Ιστορία αυτές τις δύσκολες στιγμές. Και νιώθω ότι Μητσοτάκης-Αναστασιάδης χειρίζονται με τον πλέον σωστό τρόπο τις εξελίξεις. Η Τουρκία είναι απομονωμένη και αδύνατη και τα συμφέροντα στην περιοχή σαφώς και συγκλίνουν με αυτά του Ελληνισμού. Οι προσωπικοί στόχοι του Ερντογάν τον αναγκάζουν να βιαστεί και όποιος βιάζεται σκοντάφτει. Οι απανωτές του στρατηγικές ήττες και η πτώση της δημοφιλίας του τον καθιστούν απρόβλεπτο. Με σοβαρότητα, ψυχραιμία, πίστη στο διεθνές δίκαιο, αλλά κυρίως με στρατηγική σκέψη, Ελλάδα και Κύπρος μπορούν και πρέπει να βγουν κερδισμένες από αυτή την κρίση και να εκπροσωπούν ως άξονας σταθερότητας τα συμφέροντα του δυτικοευρωπαϊκού συστήματος ασφάλειας στην περιοχή.
* Βουλευτής ΔΗΣΥ.
