Ο καθένας μας μπορεί να απαριθμήσει μερικές δεκάδες εμπλεκομένων συμφερόντων που μας ενδιαφέρουν ως Κύπρος. Η αξιολόγησή τους «μετρά» με το μέγεθος των επιπτώσεων.
Η Κύπρος από αρχαιοτάτων χρόνων λόγω της στρατηγικής της θέσης υπέφερε από τουύς στρατηγικούς σχεδιασμούς των εκάστοτε ισχυρών, που την κατέκτησαν διαδεχόμενοι ο ένας τον άλλο. Για να περιοριστούμε στους τελευταίους αιώνες, Ενετοί , Φράγκοι, Σταυροφόροι, Τούρκοι, Άγγλοι ( μόνο επί Βυζαντίου μπορούμε να πούμε ότι ήμαστε ελεύθεροι) και φθάνουμε το 1960 να είμαστε ανεξάρτητο κράτος μέσα στη δίνη της σύγκρουσης των Ηνωμένων Πολιτειών και της Σοβιετικής Ένωσης, του ΝΑΤΟ και του Συμφώνου της Βαρσοβίας.
Η Τουρκία, εκμεταλλευόμενη τη δεσπόζουσα θέση της στο ΝΑΤΟ, έθεσε σε ενέργεια τα επεκτατικά της σχέδια για την Κύπρο με την αποχώρηση του Τουρκοκύπριου Αντιπροέδρου και των Τουρκοκύπριων υπουργών από την Κυβέρνηση και των Τουρκοκύπριων βουλευτών από τη Βουλή. Εμφανής ο σκοπός, η κατάργηση του συντάγματος και κατά συνέπεια η ύπαρξη του κυπριακού κράτους ως μέλους των Ηνωμένων Εθνών.
Η διορατικότητα του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου να ταυτιστεί και να πρωτοστατήσει με το Κίνημα των Αδεσμεύτων δίπλα στις προσωπικότητες του Νεχρού και του Τίτο έσωσε τότε την εξαφάνιση της Κύπρου ως κράτος των Ηνωμένων Εθνών. Η τροποποίηση του Συντάγματος Λονδίνου-Ζυρίχης, που έγινε από την Ελληνοκυπριακή Βουλή (ισχύον Σύνταγμα), αναγνωρίστηκε από τα Ηνωμένα Έθνη (ως Δίκαιο της Ανάγκης) με μαχητική δράση του Κινήματος των Αδεσμεύτων, που ήταν τότε η μεγάλη πολιτική δύναμη στα Ηνωμένα Έθνη. Αυτή ήταν και η πρώτη επιτυχής επιλογή των εμπλεκομένων συμφερόντων μέσα στα οποία είχαμε βρεθεί περιπλεγμένοι.
Η σύγκρουση των μεγάλων Ανατολής και Δύσης συνεχίζει και εντείνεται τη δεκαετία 1960-1970 και η Κύπρος δεν μπορεί να αποφύγει τις συνέπειες αυτής της σύγκρουσης. Η κατάληψη της βόρειας Κύπρου από την Τουρκία και η ανοχή από τον δυτικό παράγοντα είναι από τα υποπροϊόντα της σύγκρουσης αυτής. Οι παθιασμένες μηχανορραφίες των Άγγλων και οι αμερικανικοί φόβοι ότι η Κύπρος θα μετατραπεί στην Κούβα της Μεσογείου ήταν ο κακός δαίμονάς μας.
Η ένταξή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν η σωστή επιλογή στα εμπλεκόμενα συμφέροντα για να μην καταλήξουμε σε ένα «χρυσοπράσινο φύλλο» χωρισμένο στα δύο κατά το πρότυπο Νότιας και Βόρεια Κορέα. Παρόλη την προσπάθειά μου να μην αναφερθώ σε ονόματα, δεν μπορώ να μην αναφέρω το όνομα του αείμνηστου Γιάννου Κρανιδιώτη για την τεράστια συνεισφορά του στην επιτυχή ένταξη, ως ενιαίας, της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τα τελευταία πέντε χρόνια γύρω μας γίνεται χαλασμός κόσμου. Δεν μπορούμε να βρούμε άκρη πού οδηγούν τα δρώμενα. Αλλαγές στα εμπλεκόμενα συμφέροντα είναι ορατές στις γεωστρατιωτικές και γεωπολιτικές αλλαγές που συντελούνται στην περιοχή μας. Η μεγάλη αλλαγή στην πολιτική σκέψη, που μας ενδιαφέρει ειδικότερα ως Κύπρος, είναι ο νόμος East Med Act που ψηφίστηκε στις ΗΠΑ. Με τον νόμο αυτό η παλαιά πολιτική σκέψη των Αμερικανών ότι η Κύπρος μπορεί να γίνει η Κούβα της Μεσογείου ανατρέπεται και αντικαθίσταται με την πολιτική σκέψη ότι τα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών ταυτίζονται με τα συμφέροντα της Κύπρου.
Επωδός; …το γνωμικό «σπεύδε βραδέως».
Υστερόγραφο: Το σχέδιο για επίλυση του παλαιστινιακού προβλήματος, που έχει υποβάλει ο Πρόεδρος Τράμπ, με την πρόνοιά του για προσάρτηση παλαιστινιακών εδαφών από το Ισραήλ, τινάζει στον αέρα όλη την καλή εργασία που έγινε με τις πολύπλευρες και πολυμερείς συνεργασίες που έχουν προχωρήσει μέχρι τώρα.
Υστερόγραφο 2: Η πρόσφατη (Αύγουστος 2020) συμφωνία Ισραήλ – Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, με την οποία αναστέλλεται ο εποικισμός παλαιστινιακών εδαφών, επαναφέρει στο προσκήνιο τους πρόσφατους γεωπολιτικούς σχεδιασμούς των Ηνωμένων Πολιτειών.
