Λίγους μήνες πριν από τις βουλευτικές εκλογές του προσεχούς Μαΐου, διαπιστώνουμε με πόνο ψυχής ότι τα πολιτικά κόμματα ακονίζουν τα μαχαίρια τους προκειμένου να μπουν στην προεκλογική αρένα με άγριες διαθέσεις. Προτού καλά – καλά συνέλθουμε από τα ψυχολογικά, που μας προκαλεί η εντεινόμενη ερντογανική παράνοια και η αναζωπύρωση της πανδημίας του κορωνοϊού, τα κόμματα δηλητηριάζουν την ήδη μολυσμένη ατμόσφαιρα, με τις ερμαφρόδιτες τοποθετήσεις τους γύρω από το επίμαχο θέμα των χρυσών διαβατηρίων. Το κυβερνητικό στρατόπεδο και η μείζων αντιπολίτευση αλληλοεξακοντίζουν τα βέλη τους χωρίς πειστικά επιχειρήματα, στοχεύοντας προφανώς να πυροδοτήσουν κλίμα έντονης αντιπαράθεσης μεταξύ των ψηφοφόρων, σε μια προσπάθεια να τους συσπειρώσουν όσο είναι νωρίς. Οι κομματικοί ταγοί αντιλαμβανόμενοι ότι ο κόσμος τούς πήρε χαμπάρι πως πρώτιστη έγνοιά τους είναι η εξυπηρέτηση των στενών κομματικών – οικονομικών τους συμφερόντων, προσπαθούν να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη από τα σοβαρά κοινωνικοοικονομικά προβλήματα που ταλανίζουν τον τόπο. 

Στο μείζον θέμα των χρυσών διαβατηρίων, όσα επιχειρήματα και να προτάξει η κυβερνητική πλευρά, η Κύπρος μένει διεθνώς εκτεθειμένη. Το θέμα όπως έτυχε χειρισμού είναι συνυφασμένο με τη διαφθορά, τη διαπλοκή και τον αθέμιτο πλουτισμό της ολιγαρχίας. Ναι μεν, η Κύπρος πρέπει να προωθεί προγράμματα προσέλκυσης ξένων επενδύσεων με ελκυστικά κίνητρα (συμπεριλαμβανομένης και της χορήγησης διαβατηρίων) αλλά αυτό επιβάλλεται να γίνεται μέσω ασφαλιστικών δικλείδων που θωρακίζουν την αξιοπιστία και το καλό όνομα της χώρας. Επιπρόσθετα, τα οφέλη από τα προγράμματα αυτά πρέπει να κατανέμονται σε ολόκληρη την κοινωνία και όχι η μερίδα του λέοντος να μπαίνει στα πορτοφόλια μερικών. Ο κόσμος δεν ανέχεται πλέον να γλείφει το κοκαλάκι που του ρίχνουν οι ασύδοτοι κερδοσκόποι, οι οποίοι πλουτίζουν εν μία νυχτί με ταχυδακτυλουργικές πράξεις, σε βάρος της πλειοψηφίας του λαού. 

Από την πλευρά της, η μείζων αντιπολίτευση πλανάται πλάνην οικτράν αν νομίζει πως με το να ρίχνει αδιάκοπα λάσπη στην κυβέρνηση μέσω γκεμπελικών πρακτικών, μπορεί να παραπλανήσει τον λαό. Ο λαός δεν ξεχνά πως η ΑΚΕΛική ηγεσία και οι παρατρεχάμενοί της έσυραν τον τόπο στην τραπεζική – οικονομική τραγωδία και εξακολουθούν να είναι συνένοχοι για την επιτεινόμενη διαπλοκή και την πτώχευση της χώρας. Είναι ηλίου φαεινότερον πως η εμπιστοσύνη του πολίτη προς τα κόμματα και γενικότερα στους θεσμούς, πλην μεμονωμένων περιπτώσεων, έχει χαθεί παντελώς. Η ατιμωρησία των ενόχων της οικονομικής τραγωδίας σε συνδυασμό με τη συνεχιζόμενη εκτροφή της κομματικής αλητείας, ωθεί τους πολίτες σε κοινωνικό ξεσηκωμό ενάντια στο σάπιο πολιτικό σύστημα, το οποίο έχει φθάσει στα όρια του. Βρισκόμαστε στο παρά πέντε μιας ολοκληρωτικής κατάρρευσης του αξιακού συστήματος και κανένας πλέον δεν έχει τη δύναμη να καθυποτάξει τη θέληση του λαού για απαλλαγή από τους ενόχους και συνενόχους. Όσο κι αν θελήσουν κάποιοι να τρομοκρατήσουν τον λαό με πρόσχημα τις πολεμικές ιαχές της Τουρκίας και τις επερχόμενες σκληρές οικονομικές συνθήκες ελέω κορωνοϊού και όχι μόνον, δεν θα τα καταφέρουν να καταπνίξουν την ξεχειλίζουσα λαϊκή οργή. 

Ο λαός λόγω των απανωτών επώδυνων πληγμάτων που έχει δεχτεί τα τελευταία είκοσι τουλάχιστον χρόνια από το αδίστακτο κομματικό σύστημα, έχει αφυπνιστεί, έχει πλέον ωριμάσει επαναφέροντας δυνατά στο καθημερινό προσκήνιο το σωστικό σύνθημα ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ, σε όλες του τις μορφές. Προς τούτο, ο κάθε πολίτης καλείται να τεθεί επικεφαλής στην προσπάθεια για εξυγίανση του κομματικού βίου και εδραίωση του αξιακού συστήματος ως της πιο εφικτής αποτελεσματικής μορφής αγώνα για το καλό της αιμάσσουσας πατρίδας.

*Δημοσιογράφος, πρόεδρος Ινστιτούτου Ελληνικού Πολιτισμού