Σε μια περίοδο γεμάτη ανασφάλεια και σύγχυση είναι φυσικό να υπάρχουν πολλοί που παρουσιάζουν νέα προβλήματα υγείας. Για μήνες τώρα ζούμε σε κατάσταση άγχους και φόβου, κάτι που έχει αντίκτυπο στην σωματική και ψυχική μας υγεία.  Παρόλο που πολλοί τώρα έχουν την προσοχή τους στραμμένη στα παιδιά και τους μαθητές, δηλαδή, στους πιο νέους συμπατριώτες μας, υπάρχει και το παραμελημένο θέμα της υγείας των ηλικιωμένων. Εκατό χιλιάδες ηλικιωμένοι έχουν εγκλειστεί για τουλάχιστο τρεις μήνες στα σπίτια τους ή στις στέγες. Αυτή η κοινωνική απομόνωση έχει προκαλέσει και θα προκαλέσει, πολλά προβλήματα υγείας που δεν σχετίζονται με τον κίνδυνο μόλυνσης από κορωνοϊό. Πολλοί ετοιμοθάνατοι σε νοσηλευτικά ιδρύματα έχουν πεθάνει μόνοι τους χωρίς να έχουν κάποιο αγαπημένο συγγενή να τους κρατά το χέρι. Κανένας δεν έχει προνοήσει να λάβει αποτελεσματικά μέτρα για να αντιμετωπιστεί η ψυχολογική ζημιά που προκαλείται σε άτομα τρίτης ηλικίας. Μπορεί τα μέτρα που έχουν παρθεί να μας προστατεύσουν από την πανδημία, αλλά οι συνέπειες αυτών των μέτρων, από μόνες τους, έχουν ένα αντίκτυπο στην υγεία μας που είναι χειρότερο από τον κίνδυνο του κορωνοϊού. 

Μετά από επίσημο παράπονο μας, η Επίτροπος Διοικήσεως και Προστασίας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έχει μελετήσει αυτό το θέμα, και έχει καταλήξει ότι πράγματι έχουν καταπατηθεί ορισμένα δικαιώματα των ηλικιωμένων. Συστήνει, στα αρμόδια Υπουργεία, να λάβουν μέτρα για να αντιμετωπιστούν οι αρνητικές συνέπειες των μέτρων της πανδημίας. Αλλά και από μόνοι μας πρέπει να προσπαθήσουμε να αντιμετωπίσουμε τις αρνητικές συνέπειες αυτών των μέτρων. Η χρήση ψηφιακής τεχνολογίας επιβάλλεται σε αυτή την περίπτωση, αφού πολλοί ηλικιωμένοι θα μπορούν να κρατήσουν κάποια προσχήματα κοινωνικής επαφής. Η ανάγκη καλής διατροφής και άσκησης παραμένει, καθώς και η ανάγκη να μην αφήνουμε το μυαλό μας να αδρανεί. Αλλά υπάρχει και κάτι άλλο που μπορούμε να κάνουμε. Πρέπει να προσπαθήσουμε να ξεφύγουμε από τον κλοιό αυτής της “συλλογικής ύπνωσης”, που ασχολείται μόνο με τον κίνδυνο κορωνοϊού, σαν να έχουν εξαφανιστεί όλες οι άλλες αρρώστιες. Δεν πρέπει να βλέπουμε το θέμα μόνο από επιδημιολογικής άποψης, όπως γίνεται μέχρι σήμερα. Είναι και η ιατρική άποψη που αφορά τις άλλες ασθένειες που υπάρχουν, καθώς και η ψυχολογική, η κοινωνική, ακόμα και η πνευματική πτυχή. Αυτοί οι τομείς έχουν παραμεληθεί εντελώς από τους επιδημιολόγους, αφού αυτοί είναι ειδικοί μόνο στον δικό τους τομέα και όχι στους άλλους. Άρα, πρέπει από μόνοι μας να διατηρήσουμε την υγεία μας, χωρίς ο φόβος της πανδημίας να μας παραλύει, σαν να και είναι το μόνο ιατρικό πρόβλημα που υπάρχει.

* Ειδικός Παθολόγος – Γεροντολόγος, Εθνικό Κέντρο Γεροντολογίας Κύπρου