Στις 14 και 15 Αυγούστου όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, αφιέρωσαν αρκετό χρόνο για την κατεχόμενη Αμμόχωστο. Παρουσίασαν την Πόλη από το 1960 μέχρι την κατάληψή της.
Μεταξύ άλλων τα μέσα παρουσίασαν και την σημερινή κατάσταση της Πόλης με αφηγήσεις Βαρωσιωτών.
Όλοι αυτοί οι Βαρωσιώτες και δικαιολογημένα, δεν μπορούσαν και δεν μπορούν να δεχτούν την κατοχή και την ερήμωση της Πόλης.
Πίσω από τα συρματοπλέγματα υπάρχουν οι ψυχές αυτών των ανθρώπων. Όλοι νοσταλγούν να επιστρέψουν στα σπίτια τους.
Η συγκίνηση ήταν εμφανής στα πρόσωπα τους και δικαιολογημένη.
Δυστυχώς δεν άκουσα από κανένα από τους ανθρώπους αυτούς επώνυμους και μη, να κάνουν αναφορά γιατί μέχρι σήμερα παραμένει η Πόλη αυτή φάντασμα. Κανένας δεν ανέφερε αν μας δόθηκαν ευκαιρίες για επιστροφή. Δεν άκουσα έστω και ένα από τους παρουσιασθέντες στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, να μας πει για το 2004 και αν ψήφισε ΝΑΙ στο δημοψήφισμα. Ο μεγάλος ηγέτης τότε Τάσσος Παπαδόπουλος έκλαιγε από τηλεοράσεως, και παρακαλούσε τον κόσμο να ψηφίσει ΟΧΙ και ψήφισε.
Σήμερα όμως δεν υπάρχει ο Τάσσος. Σήμερα κλαίουν κάποιοι άλλοι, και θα είναι μεγαλύτερο το κλάμα μας, όταν η Αμμόχωστος εποικιστεί.
Διερωτούμαι πραγματικά πως είναι δυνατόν τα δάκρυα ενός «ηγέτη» να παρασύρουν τόσον κόσμο να ψηφίσει ΌΧΙ.
Οι πάντες γνώριζαν ποιος ήταν ο Τάσσος Παπαδόπουλος, αλλά αν δεν γνώριζαν ας το έψαχναν.
Η «Χαραυγή» στις 21.6.1988 σε άρθρο της υπό τον τίτλο «Αυτό θέλει;» έγραφε για τον Τάσσο Παπαδόπουλο.
«Διερωτόμαστε, λοιπόν, ποιος ωφελείται όταν με τέτοιες αστήρικτες και άδικες κατηγορίες, όπως αυτές που διατυπώνει ο κ. Παπαδόπουλος, η χώρα μας τείνει να έρθει σε αντιπαράθεση με τον ΟΗΕ και με όλο τον κόσμο.
Αλλοίμονο αν υιοθετείτο επίσημα αυτή η θέση, δηλ. ότι όλοι είναι εχθροί μας και το μόνο που επιδιώκουν είναι την καταστροφή μας. Η απομόνωση μας θα ήταν ολοκληρωτική και η αποδυνάμωση των θέσεων μας συντριπτική για την υπόθεση μας».
Στις 24.12.1989 στην Εφημερίδα Της Ένωσης Κέντρου ο Τάσσος Παπαδόπουλος αναφέρει: «Τα σημερινά δεδομένα διπλωματικών εξελίξεων, δεν παρέχουν ελπίδες για σύντομη ή βιώσιμη διπλωματική λύση του Κυπριακού. Αν και όταν διαφανεί να γίνει κοινή συνείδηση στο Λαό ότι αυτή η διαδικασία έχει αποτύχει και δεν μπορεί να αποδώσει, τότε είναι η ώρα που πρέπει να αναζητηθούν νέες διαδικασίες και νέες λύσεις. Πάντα με την σύμφωνη και ειλικρινή συγκατάθεση της Ελλάδας δεν θα αποκλείσουμε καμιά επιλογή».
Φίλοι Βαρωσιώτες, φίλοι του ΟΧΙ, δεν χρειάζονται πολλά λόγια για να αντιληφθεί κάποιος που οδηγείται η Αμμόχωστος και που οδηγείται το Κυπριακό. Μην ξεχνάτε ότι η Κλαίρη Αγγελίδου που έγραψε τόσα για την Αμμόχωστο στις 18.1.2008 μαζί με άλλους στήριζε την υποψηφιότητα του Τάσσου για την προεδρία της Δημοκρατίας για δεύτερη συνεχή θητεία.
Σχεδόν τέσσερα χρόνια μετά στις 16.1.2008 η «Χαραυγή» έγραφε:
«Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας απέφυγε τη διαπραγμάτευση του ζητήματος της Καρπασίας όταν φαινόταν ότι η Τουρκική πλευρά ήταν διατεθειμένη να το συζητήσει, με όρους, αλλά ο Πρόεδρος Παπαδόπουλος φαίνεται να απέφυγε τη διαπραγμάτευση γενικά, στο Μπουργκεστοκ!».
Χαρακτηριστική είναι η επιστολή του Φλουρέντζου Φλουρέντζου στον Τύπο, πρώην στέλεχος του ΑΚΕΛ, απευθυνόμενος στον Τάσσο Παπαδόπουλο έλεγε:
«Αυτή τη φορά Κύριε Πρόεδρε, όχι ο Χριστόφιας να σε εγγυηθεί, ο Θεός να κατεβεί και να υπογράψει ότι θα λύσεις το Κυπριακό, δεν πρόκειται να σε ψηφίσω. Αν πίστευες σε αυτά για τα οποία δεσμεύτηκες, απότυχες. Αν δεν τα πίστευες, αυτό που έκανες για να κλέψεις την ψήφο μου και να εκλεγείς ήταν ανήθικο και ανέντιμο.»
Αυτά φίλοι μου ο φίλος Φλουρέντζος τα είπε και τα έγραψε στο Τύπο λίγο πριν την απόφαση για την υποψηφιότητα του Δημήτρη Χριστόφια.
Είχε το θάρρος Βαρωσιώτες και μή να τα πει με επιστολή του στον Τύπο υπογράφοντας ως Κουμμουνιστής, πρώην στέλεχος του ΑΚΕΛ.
Η τύχη της Αμμοχώστου είναι γνωστή.
Οι Τούρκοι με βάση το «Διεθνές Δίκαιο» θα την κατοικήσουν. Μετά το γεγονός αυτό πρέπει να κοιταχτούμεν όλοι στα μάτια και ν’ αποφασίσουμε ποιοι είναι οι προδότες και ποιοι οι πατριώτες, ξεκινώντας από τους ηγέτες μας.
Σε συνέντευξη που έδωσε στην Άννα Ανδρέου στο Αθηναϊκό Βήμα ο Ραούφ Ντεκτάς στις 21.4.2007, τρία χρόνια μετά το ΟΧΙ μεταξύ άλλων λέει και τα ακόλουθα: «Ευχαριστώ τον Παπαδόπουλο γιατί αν έλεγε «ναι» ξέρετε τι θα γινόταν; Θα άρχιζε η αποχώρηση του τουρκικού στρατού από την Κύπρο, θα επιστρέφονταν εδάφη στους Ελληνοκυπρίους και εμείς μέσα σε πέντε με δέκα χρόνια θα ήμασταν μέσα στην χούφτα των Ελληνοκυπρίων χωρίς να μπορούμε να αντισταθούμε».
Σήμερα η Τουρκία έξυπνα, έχει μονοπωλήσει το ενδιαφέρον όλου του κόσμου για τα «δικαιώματα της» στην Ανατολική Μεσόγειο και στο Αιγαίο.
Προκαλεί, απειλεί, ζωγραφίζει την Ανατολική Μεσόγειο όπως η ίδια θέλει, επικαλείται το δίκαιο της θάλασσας, το διεθνές δίκαιο και τον διακαή της πόθο για διάλογο, για να λύσει το πρόβλημα ειρηνικά.
Ευρώπη, Αμερική, Μεγάλη Βρετανία και ύπουλα η Ρωσία ασχολούνται με τα καμώματα της Τουρκίας που στην τελική ανάλυση θ’ αποκτήσει και δικαιώματα.
Ήδη έχει λύσει το Κυπριακό με λύση τη διχοτόμηση, άφησε γκρίζες ζώνες στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Το χειρότερο, δεν φτάνει που διχοτόμησε τη Κύπρο με την βοήθεια του Τάσσου και αυτών που τον ακολούθησαν, αποκτά «δικαιώματα» και στην Κυπριακή ΑΟΖ με το έτσι θέλω. Δεν μιλά κανένας πλέον για κατεχόμενο έδαφος για πρόσφυγες με την «Ειρηνευτική Επιχείρηση» της Τουρκίας το 1974.
Και γιατί να μιλούν, αφού εμείς δεν ξέρουμε τι θέλουμε, ξέρουμε μόνον να κλαίμε και ότι φταίνε κάποιοι άλλοι.
Με απόλυτο τρόπο απορρίψαμε όλα τα σχέδια που υποβλήθηκαν για λύση του Κυπριακού προβλήματος μετά το 1974.
Αμερικανοβρετανοκαναδικό Σχέδιο, Αξιολόγηση Βάλντχαϊμ, Δείκτες Πλαίσιο του Πέρεζ Ντε Κουεγιάρ, Τα Σημεία Εργασίας, Τις Ιδέες Γκάλι και το Σχέδιο Ανάν.
Θυμίζω στους αναγνώστες ένα από τα πολλά δημοσιεύματα της «Χαραυγής» στις 25.12.2004.
«Ο χρόνος πιέζει την Τουρκία». Η Εφημερίδα της αριστεράς τότε, ήτο υπό την διεύθυνση του Νίκου Κατσουρίδη.
Φίλοι μου μπορώ να πώ χωρίς φόβο, εγώ που ψήφισα ΝΑΙ το 2004 ότι ο Τάσσος μπορούσε αν ήθελε να μας παραδώσει Κράτος αντίθετα μας παρέδωσε Κοινότητα.
