Πώς ανατρέπονται, αλήθεια, καμιά φορά οι όροι! Φτάνει ένα αναρίγημα της ψυχής! Αν βρίσκεσαι σε ανάγκη, αν ζεις πράγματα δύσκολα, λες ένα «ευχαριστώ» μ’ ένα χαμόγελο μ’ όλη τη θέρμη της καρδιάς σου στην παρηγορητική μορφή που με την παρουσία του σ’ ανοίγει μια κουρτίνα στο φως της ανθρώπινης αγάπης. Σ’ αυτόν που θα κάνει για σένα ό,τι σου είναι δύσκολο ή κι αδύνατο λιγοστεύοντας τις δυσκολίες σου: Τον εθελοντή. Που γίνεται μια ανάσα στην ανηφόρα σου.
Και νάτην η ανατροπή: Ένας εθελοντής γυρνάει στο πολλαπλάσιο χαμόγελο κι «ευχαριστώ» σ’ όσους του χάρισαν την καταξίωση να χαϊδέψει ένα ασπρισμένο κεφάλι, να οδηγήσει ένα αναπηρικό καροτσάκι, να σκεπάσει πόδια που κρυώνουν, με μια λέξη, μια κίνηση να ζεστάνει ψυχές. Τα χαμόγελα και τα «ευχαριστώ» που πήρε ζέσταναν πρώτα τη δική του ψυχή, φούσκωσαν τα πνεμόνια του μ’ αέρα που θα ’φτανε να γεμίσει τα πνεμόνια όσων δέχτηκαν τη στήριξή του στις δυσκολίες τους. Θυμάται ο εθελοντής με πόσο δισταγμό ακολούθησε το μονοπάτι της προσφοράς, τρέμοντας μην πληγώσει, μην ταπεινώσει.
Φέρνει στο νου του τον αγώνα με το μικρό «εγώ», μην τον ανεβάσει σε συννεφάκι υπεροψίας. Χρόνια και χρόνια κονταροκτυπιέται με τους δικούς του εσωτερικούς «δαίμονες», την έπαρση που φοράει τη μάσκα της φιλανθρωπίας, την παγίδα του αυτοθαυμασμού! Σαν επιταγή ανεξόφλητη του καίει την ψυχή η αγάπη που πήρε στη δική του ανάγκη. Γιατί, από έρευνες ανάμεσα στις στρατιές των ανθρώπων που έκαναν τρόπο ζωής το ρήμα «υπηρετώ», φάνηκε ότι πολλοί πέρασαν απ’ τις δικές τους συμπληγάδες. Τον βαραίνει το χρέος, κλωτσάει αισθήματα δικής του στήριξης σε στιγμές του δύσκολες. Και ζει τον μεγάλο αγώνα: Να χαλιναγωγεί τον μέσα του κόσμο, να κρατά ισορροπίες κι αποστάσεις. Λίγο να «ενταχθεί» στο πρόβλημα αυτού που τον χρειάζεται, τον παίρνει από κάτω η συμπόνοια που γίνεται οίκτος και σκορπά θλίψη. Εξοπλίζει την ύπαρξή του ο εθελοντής με την ασπίδα της ταπεινότητας, με το δόρυ της απλότητας, έννοιες ξεχασμένες στους καιρούς του εγωϊσμού και της αυτάρκειας που ζούμε. Παλεύει να ξοδεύει τα αποθέματα ζεστασιάς κι αγάπης σ’ όποιον τα χρειάζεται χωρίς ποτέ να τον αφήσει ν’ αναμετρηθεί με πληγωμένα «εγώ». Αλλά και να εμποδίζει τον εαυτό του να ξύνει ουλές της δικής του ψυχής.
Για όλα αυτά που πλουτίζουν την ψυχή και τη ζωή του, ανοίγοντάς του παράθυρα στον κόσμο, ένας εθελοντής δίνει το δικό του «ευχαριστώ» από καρδιάς μ’ ένα χαμόγελο σ’ όσους, παλεύοντας τη σκληρή τους πραγματικότητα, τον σπρώχνουν στη γνώση να μετράει αλλιώς τις δικές του κακοτυχίες, τις δύσκολες στιγμές του, να καταπνίγει τα κλοτσήματα του δικού του «εγώ». Να νιώθει Άνθρωπος.
