Πεθαίνει η οικονομία, καταρρέουν τα νοικοκυριά, αυξάνεται η ανεργία και η φτώχεια. Αυξάνονται τα ψυχολογικά προβλήματα, όπως κατάθλιψη και αγχώδεις διαταραχές. Αυξάνονται τα κοινωνικά προβλήματα, όπως βία στην οικογένεια, εγκληματικότητα, κοινωνική απομόνωση, ως επίσης και διάφορες εξαρτήσεις (ναρκωτικά, αλκοόλ, τζόγος). 

Παρουσιάζεται περιορισμένη παραγωγικότητα στους περισσότερους χώρους εργασίας, μείωση ωρών εργασίας και μισθών, εργασία και εκπαίδευση από το σπίτι. Περιορισμοί, αποστάσεις και μακριά από ομαδικές συναθροίσεις. Αυτά και άλλα πολλά είναι κάποιες από τις επιπτώσεις του πλάνου “προστασίας” έναντι του κορωνοϊού. Πόσο, όμως, απασχολούν τους ειδικούς οι πιο πάνω συνέπειες; 

Ακούμε από τους ειδικούς να μας λένε ότι κάποιοι δεν λαμβάνουν σοβαρά το θέμα κορωνοϊού. Τι συμβουλές όμως μας δίνουν; Μάσκα, αποστάσεις και αντισηπτικά μέχρι να βρεθεί το εμβόλιο. Είναι το εμβόλιο η μόνη λύση; Τι γίνεται με αυτούς που είναι κατά του εμβολίου; Ποιος εγγυάται ότι το οποιοδήποτε εμβόλιο δεν θα προκαλέσει άλλες παρενέργειες; Ένα εμβόλιο για να περάσει από έγκριση και να το προωθήσουν με ασφάλεια στην παγκόσμια κοινωνία χρειάζεται τουλάχιστον πέντε χρόνια επιστημονικής μελέτης, εργαστηριακής έρευνας και πειραμάτων. Μήπως τελικά θα καταλήξουν οι επιστήμονες σε ένα επιλήψιμο εμβόλιο εξπρές ή θα αναμένουμε πέντε χρόνια πειράματος και μέχρι τότε να συνεχίσουμε να κυκλοφορούμε μασκοφόροι; 

Μήπως μία απλή επιδημιολογική ομάδα να μην είναι επαρκής για να αποφασίζει για το μέλλον της κοινωνίας; Μήπως η σωστή ανάλυση και αντιμετώπιση του προβλήματος θα επέβαλλε μια πιο ολοκληρωμένη ομάδα από ερευνητές, ψυχολόγους, κοινωνιολόγους, οικονομολόγους και διατροφολόγους (ενίσχυση ανοσοποιητικού), που ο κάθε ένας από τη δική του θέση και ειδικότητα να τοποθετείται σφαιρικά και εξειδικευμένα; Θα ήταν καλό η ομάδα να μένει μακριά από υπερφλύαρες δηλώσεις, υπερβολές και χωρίς να σπέρνεται ο πανικός έτσι που να μπορεί να βοηθηθεί ο πολίτης να διαχειριστεί και να αντιμετωπίσει την κατάσταση ολοκληρωμένα με νηφαλιότητα και ψυχραιμία.

Είναι τραγικό και θλιβερό σε περίπτωση δεύτερης πανδημίας τι μπορεί να ακολουθήσει όχι τόσο από τον κορωνοϊό αλλά περισσότερο από τις παράπλευρες παρενέργειες, κοινωνιολoγικές, οικονομικές και ψυχολογικές λόγω κορωνοϊού. Μήπως τελικά θα υποθηκεύσουμε το μέλλον μιας ολόκληρης γενιάς νέων ανθρώπων στην αβεβαιότητα και ανασφάλεια, ψαλιδίζοντας τα όνειρα και τις φιλοδοξίες τους; Μήπως τελικά θα καταντήσουμε να είμαστε μαντρωμένοι σαν κότες στο κοτέτσι και να μας ταϊζει το κράτος και μέχρι πότε; Μήπως στην προσπάθεια μας να σώσουμε το δέντρο θα κάψουμε τελικά το δάσος;