Αλήθεια, ποια είναι αυτά τα «μετριοπαθή» στελέχη του ΔΗΚΟ, που δεν αντέχουν να βλέπουν το «κόμμα τους» να γίνεται ακραίο με… δεσποτικές συμπεριφορές; Ποια είναι αυτά τα «μετριοπαθή» και «νούσιμα» στελέχη που βλέπουν το ΔΗΚΟ να μεταμορφώνεται σε… σκληροπυρηνικό κόμμα και είναι έτοιμοι να λιποθυμήσουν από ιερή αγανάκτηση;
Πού διαφωνούν οι «μετριοπαθείς» με τους «σκληρούς»; Στην Οικονομία; Στις θέσεις του ΔΗΚΟ για την εσωτερική διακυβέρνηση; Στο Κυπριακό;
Στην Οικονομία ούτε ακούσαμε ούτε διαβάσαμε πουθενά τις αντιρρήσεις των «μετριοπαθών».
Ούτε και στην εσωτερική διακυβέρνηση έχουν απόψεις –εκτός κι αν συμφωνούν με την Κυβέρνηση και ντρέπονται να το πουν και να υποστηρίξουν τα ρουσφέτια που γίνονται.
Στο Κυπριακό που διαφωνούν;
Γιατί δεν βρίσκουν το θάρρος (κύριε Ασπρή) να βγουν και να δηλώσουν ρητά και απερίφραστα, πού ακριβώς διαφωνούν με τη διεκδικητική πολιτική που επιδιώκει το ΔΗΚΟ και με τη χάραξη μιας Νέας Στρατηγικής; Και σε ποια σημεία τους βρίσκει σύμφωνους η τακτική του κατευνασμού;
Ποιες είναι οι δικές τους «μετριοπαθείς» θέσεις και ποιες είναι οι «ακραίες και εξωπραγματικές» του ΔΗΚΟ;
Ακόμη, πώς συνδέουν τις παλιές τους θέσεις επί Σπύρου Κυπριανού και Τάσσου Παπαδόπουλου με τις σημερινές δικές τους; Άλλαξε ο «ακραίος» Νικόλας τις θέσεις των… μετριοπαθών Σπύρου και Τάσσου; Γιατί δεν τολμούν να βγουν και να πουν συγκεκριμένα τις θέσεις τους;
Εύκολο να συνδεθούν τα ασύνδετα όταν η μόνη μεταξύ τους σύνδεση είναι μια πολλά υποσχόμενη «καρέκλα», που εξασφαλίζεται διά του χαμαιλεοντισμού. Γι’ αυτό πιστεύω ότι οι αυτοαποκαλούμενοι μετριοπαθείς, δεν έχουν απόψεις, έχουν απλώς ορέξεις.
Μπήκαμε σε αποκαλυπτικούς καιρούς και δεν το βλέπουμε. Η Κύπρος κινδυνεύει να χαθεί και κάποιοι συμπεριφέρονται ωσάν η σωτηρία της Κύπρου να είναι δεδομένη και τρέχουν να εξασφαλίσουν το μέλλον τους.
Και το χειρότερο: Κατηγορούν τους άλλους όταν οι ίδιοι δεν έχουν τίποτε να κηρύξουν, τίποτε να προτείνουν, τίποτε να διδάξουν.
Τα αδιέξοδα στην πατρίδα μας κορυφώνονται και αυτοί τρέχουν για πλατφόρμες και νέα κόμματα –για μια προσωρινή εξασφάλιση.
Βεβαίως κανένα πρόβλημα δεν υπάρχει στο να αλλάξει κανείς τη γνώμη του, τις απόψεις του ή το κόμμα του, αλλά γίνεται ύποπτη αυτή η αλλαγή, όταν ταυτίζεται –εντελώς συμπτωματικά!– με τις απόψεις ενός νέου “χρηματοδότη” ή συμπίπτει με ανταμοιβές και αντίδωρα από ένα άλλο κόμμα!!!
Τα τελευταία χρόνια ευδοκιμεί στον τόπο μας η δημιουργία νέων μικρών κομμάτων, κινημάτων, πλατφορμών κ.ο.κ.
Στην πραγματικότητα η ύπαρξη τόσων νέων σχηματισμών, εδώ και δύο δεκαετίες, οφείλεται σ’ έναν υποχθόνιο σχεδιασμό της Δεξιάς. Η Δεξιά ενθαρρύνει, χρηματοδοτεί, σκηνοθετεί και στηρίζει τους νέους κομματικούς σχηματισμούς με ένα και μοναδικό στόχο: Να μην επιτρέψει τη διεύρυνση του ενδιάμεσου χώρου σε μια ενιαία και συμπαγή δύναμη. Δεν ενδιαφέρει τη Δεξιά αν τα νέα σχήματα ταυτίζονται με τις πολιτικές της. Προτιμούν να παρουσιάζονται ότι ανήκουν στον Κεντρώο χώρο, για να είναι ο συγκεκριμένος χώρος κατακερματισμένος. Η πολιτική ζωή σ ‘ αυτούς τους σκηνοθετημένους σχηματισμούς είναι όπως τα παγόβουνα. Αυτό που φαίνεται είναι ένα πολλοστημόριο του πραγματικού. Το κύριο σώμα είναι υποβρύχιο – παζάρια, συναλλαγές, ελιγμοί.
Κάτι πήγε να κάνει και η Αριστερά με τις «Νέες Δυνάμεις», χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Όμως, δεξιοτέχνης αυτής της ύπουλης επινόησης αποδεικνύεται η Δεξιά. Επιστρατεύει τις μωροφιλοδοξίες κάποιων καιροσκόπων με ρουσφέτια, υποσχόμενη και μοιράζοντας θέσεις, θώκους και αξιώματα.
Στην πραγματικότητα, οι σχηματισμοί αυτοί εξυπηρετούν 100% τις επιδιώξεις της Δεξιάς αφού δεν αποτελούν τίποτε άλλο, παρά τέκνα της εκ κλεψιγαμίας. Η μεγαλύτερη πρόκληση σήμερα είναι να είσαι εντάξει.
