Ο όρος «Parental Sense» υποδηλοί κάπως την ίδια ιδιότητα που υπονοούν οι λέξεις «δημιουργικότητα» ή/και «παραγωγικότητα». Ο άνθρωπος έχει κιόλας φθάσει στην ενηλικίωση πριν ανεπτυχθεί πλήρως αυτό το αίσθημα.
Το αίσθημα της δημιουργίας παρουσιάζεται πιο ξεκάθαρα με το ενδιαφέρον για τεκνοποίηση δικών μας παιδιών. Μπορεί επίσης να επιδειχθεί σε σχέση με τα τέκνα των άλλων ή/και με ένα είδος ευθύνης γονέων προς τα προϊόντα δημιουργικής ή εφευρετικής δραστηριότητας άλλης μορφής. Μόνος ο πόθος για τεκνοποίηση ή για «κατοχή» παιδιών δε σημαίνει πως το συστατικό αυτό της υγιούς προσωπικότητας έχει αναπτυχθεί. Πραγματικά παρατηρήθηκε ότι πολλοί γονείς που φέρνουν τα παιδιά τους στις ιατροπαιδαγωγικές κλινικές δεν έχουν φθάσει αυτό το στάδιο στην ανάπτυξη της προσωπικότητας.
Το ουσιαστικό στοιχείο εδώ είναι η επιθυμία να θρέψει και να αναθρέψεις, ότι κι’ αν είναι αυτό που έχεις δημιουργήσει. Είναι η ικανότητα να ατενίζει κανείς τα παιδιά του σαν μια υποθήκη της κοινωνίας των ανθρώπων (human capital) και όχι σαν προεκτάσεις της δικής του προσωπικότητας ή σαν όντα τα οποία έτυχε απλώς να κάνει στην ζωή του.
Η αποτυχία να αναπτυχθεί αυτό το συστατικό της υγιούς προσωπικότητας έχει συχνά σαν αποτέλεσμα μια κατάσταση που δεν ταξινομήθηκε (ορίστηκε) από κλινική άποψη. Αν και ένα αληθινό αίσθημα οικειότητας δεν έχει ακόμα αναπτυχθεί το άτομο έχει κυριευθεί από μια αναζήτηση συντροφιάς.
Υπάρχει κάτι σαν εγωισμός σ’ αυτή την αναζήτηση όπως και στις άλλες του δραστηριότητες, ένα είδος αυτοαπόρριψης. Το άτομο τείνει να βλέπει τον εαυτό του σαν παιδί και να είναι αντίζηλος των παιδιών του αν αποκτήσει παιδιά. Παραχαϊδεύει τον εαυτό του, περιμένει από τους άλλους να τον παραχαϊδεύσουν και γενικά συμπεριφέρεται με τρόπο βρεφικό και ανώριμο.
Υπάρχουν όμως και ατομικά αλλά και κοινωνικοί λόγοι για την αποτυχία επαρκούς ανάπτυξης του αισθήματος της δημιουργίας. Ατομικοί λόγοι μπορούν να βρεθούν στην ανεπαρκή ανάπτυξη των συστατικών της προσωπικότητας που περιγράψαμε πιο πάνω. Σε μερικούς ανθρώπους η αποτυχία αυτή τοποθετείται στο πολύ μακρινό παρελθόν. Ένεκα των ατυχών βιωμάτων της παιδικής ηλικίας δεν έχουν φθάσει σε ένα σταθερό αίσθημα εμπιστοσύνης αυτονομίας και τα υπόλοιπα. Σε άλλους φτάνει ανεπαρκές σε μεταγενέστερα στάδια, ιδιαίτερα στην ανάπτυξη του αισθήματος της οικειότητας.
Από κοινωνιολογικής/κοινωνικής άποψης η υγιής ανάπτυξη της προσωπικότητας μπορεί να βασίζεται εν πολλοίς πάνω στα ιδεώδη ενός λαού και στις οικονομικές διευθετήσεις της κοινωνίας. Ο ρόλος του γονιού τόσο της μητέρας όσο και του πατέρα χρειάζεται να είναι σεβαστός στην κοινωνία για να αναπτύξουν πάρα πολύ άνθρωποι πλήρως το αίσθημα του να είναι γονιοί. Το να δίνεις πρέπει να στέκεται πιο ψηλά από το να παίρνεις και το αγαπώ από το να αγαπιέσαι.
Η οικονομία όμως χρειάζεται να είναι τέτοια που να εξασφαλίζει το μέλλον του κάθε ανθρώπου. Ο κάθε άνθρωπος χρειάζεται να νιώθει σίγουρος πως σ’ αυτήν έχει να παίξει σημαντικό και αξιοσέβαστο ρόλο. Μόνο έτσι μπορούν οι περισσότεροι άνθρωποι να απαρνηθούν εγωιστικούς σκοπούς και να αποσπάσουν ένα μεγάλο μέρος της ικανοποίησης τους από την ανατροφή των παιδιών και από την ενεργό συμμετοχή στη διαμόρφωση του κόσμου μέσα στον οποίο θα ζήσουν αυτά τα παιδιά.
Αφιερωμένο σε όλους τους γονείς.
Κοινωνιολογία – Βιολογία – Διοίκηση (ΜΒΑ)
Indiana University Bloomington (USA)
