Σκαλίζοντας τη μνήμη μου με αφορμή την καθ’ όλα άσεμνη, υβριστική προσβλητική και ανήθικη τέχνη ζωγραφικής του καθηγητή – γυμνασιάρχη, Γιώργου Γαβριήλ, στον νου μου ήρθε η ιστορία με τη «μαντίλα» της αλλοδαπής μαθήτριας για την οποία δημιουργήθηκε σάλος πέρσι τέτοια εποχή. Θυμάμαι ότι τότε κάποιοι ήταν ένθερμοι υποστηρικτές της μαθήτριας προβάλλοντας τον ισχυρισμό ότι για εκείνην ήταν θέμα πίστης η αμφίεσή της αυτή, καθώς η μαντίλα ήταν για τη θρησκεία της ιερό σύμβολο!…
Κανείς από αυτούς που την υποστήριζαν, βέβαια, δεν σχολίαζαν το γεγονός ότι το σχολείο είχε τους δικούς του κανόνες, τους οποίους όλοι οφείλουν να σέβονται και ότι ένα άτομο τους παραβίαζε.
Αλήθεια, αναλογίζομαι, πόσος Φαρισσαϊσμός, πόση αλλοφροσύνη και πόση ασέβεια προς τον ίδιο τον εαυτό μας; Μήπως οι τοποθετήσεις κάποιων γίνονται ανάλογα με τα συμφέροντα, τα κακώς νοούμενα, ανάλογα με τις ιδεολογικές τους προτιμήσεις; Πρόκειται για σύγχυση ή μήπως για έλλειψη ήθους, λογικής, ανθρωπιάς και αξιοπρέπειας;
Μετά την αναίσχυντη «τέχνη» του καθηγητή και γυμνασιάρχη, διά της οποίας ασχημονεί κατά των θείων, κατά των εθνικών και θρησκευτικών συμβόλων και κατά του αρχηγού της Ε.Ο.Κ.Α. Γεωργίου Γρίβα Διγενή, μου έδειξε ένας φίλος μια φωτογραφία σε φωτομοντάζ, η οποία παρουσίαζε κάποιον να ουρεί τον αείμνηστο πρώην πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Δημήτρη Χριστόφια, και εξοργίστηκα. Έβαλα τις φωνές σε αυτόν που την κρατούσε, ο οποίος ωστόσο μου εξήγησε ότι δεν ήταν δικό του δημιούργημα και ότι δεν το υιοθετούσε. Αν όμως οργίζεται κάποιος με μια τέτοια ασχημονία στην οποία προσβάλλεται η δημοσία αιδώς πόσο μάλλον όταν βλέπει να βρίζονται τα θεία, τα εθνικά και θρησκευτικά σύμβολα, αλλά και οποιοσδήποτε άλλος. Πόσο μάλλον όταν αποκαλείται ως τέχνη μια τέτοια αναισχυντία.
Περίλυπος εστίν η ψυχή μου. Νιώθω αδιέξοδο και δεν ξέρω πώς να αντιδράσω. Σκέφτομαι μήπως είμαι υπερβολικός. Μήπως είμαι εκτός τόπου και χρόνου. Μήπως δεν μπορώ να παρακολουθήσω την εξέλιξη των πραγματών και τις νέες τάσεις.
Μήπως δεν πρέπει να νοιάζομαι όταν παντρεύονται άνδρες μεταξύ τους; Μήπως δεν πρέπει να με ενδιαφέρει η ηθική κατάπτωση της κοινωνίας μας;
Χαίρε, μεγάλε μας ποιητή Κωστή Παλαμά. Πόσο δίκιο είχες λέγοντας:
«και μην έχοντας πιο κάτου άλλο σκαλί
να κατρακυλήσεις στου Κακού τη σκάλα,
για τ’ ανέβασμα ξανά που σε καλεί
θα αιστανθείς να σου φυτρώσουν, ως χαρά,
τα φτερά τα πρωτινά σου τα μεγάλα»
Δυστυχώς το βάθος του κακού στη δική μας περίπτωση είναι απύθμενο και δεν έχει επιστροφή. Ποιος ξέρει πόσο θα κατρακυλούμε ακόμα στου «κακού στη σκάλα…», αείμνηστε Κωστή Παλαμά!
Ας αναλογιστούμε τις επιπτώσεις που είχε ο γυμνασιάρχης ο οποίος δεν επέτρεψε την παραβίαση των κανονισμών του σχολείου, κάνοντας παρατήρηση στη μαθήτρια μαντίλα.
Αλήθεια, τι επιπτώσεις θα έχει ο άλλος γυμναχιάρχης τώρα, για την ανήθικη «τέχνη» του;
*Προέδρος των Συνδέσμων Αγωνιστών ΕΟΚΑ
