Υπάρχουν πολιτικές ηγεσίες πού επιμένουν σε δικές μας δεσμεύσεις μέσα στα τόσα χρόνια συνομιλιών που δεν μπορούμε να αγνοήσουμε σε μελλοντικές συνομιλίες. Και επιμένουν πάντοτε ότι πρέπει να αρχίζουμε από εκεί που μείναμε την προηγούμενη φορά. Θεωρούν ότι υπάρχει δεσμευτικό κεκτημένο στις συνομιλίες.
Μέσα σε αυτά τα χρόνια, όμως, έγιναν πολλά που πρέπει να λάβουμε υπόψιν και να τα εντάξουμε μέσα στους τρόπους αντιμετώπισης της Τουρκικής επεκτατικής πολιτικής.
Μερικά, μόνο, παραδείγματα είναι:
Οι Τ/Κ ανακήρυξαν το ψευδοκράτος το 1983, πράγμα που απέδειξε το που οδηγούσε τα πράγματα η Τουρκία.
Η επιθετική και επεκτατική πολιτική της απέδειξε πέραν πάσης αμφιβολίας το ποιόν της Τουρκίας. Συνεργάστηκε με τον ISIS που τον τροφοδότησε για πολλά χρόνια. Επιτέθηκε με τα γνωστά αποτελέσματα στη Συρία, στο Iράκ, στο Αζερμπαϊτζάν, στη Λιβύη και σήμερα στο Νακόρνο Καραμπάχ έχει βάλει πάλι το χέρι της. Θέλει να αναθεωρήσει τη συνθήκη της Λωζάνης. Στη Γ.Σ. του ΟΗΕ ένας ΥΠΕΞ γειτονικής χώρας είπε ότι η Τουρκία είναι ο τροφοδότης της περιφερειακής τρομοκρατίας.
Η θρασύδειλη Τουρκία δεν παίρνει ποτέ κανένα ρίσκο.
Επιτίθεται στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας και μας φοβερίζει και μας απειλεί καθημερινά. Οραματίζεται τελευταίως, τη… «Γαλάζια πατρίδα» που περιλαμβάνει ολόκληρη την Κύπρο.
Η Τουρκία ποτέ δεν τηρεί τις συμφωνίες που υπογράφει.
Μπορεί να έχουμε εμπιστοσύνη σε αυτή τη χώρα; Μπορεί να σταθεί λύση στο Κυπριακό με τέτοια Τουρκία; Θα δεχτεί η Τουρκία να υπάρξει λύση που να μην της δίνει την δυνατότητα ελέγχου ολόκληρης της Κύπρου; Είναι ποτέ δυνατό;
Εάν έτσι έχουν τα πράγματα πώς πρέπει να κινηθούμε σαν ΚΔ;
Εάν οι πιο πάνω διαπιστώσεις είναι αληθινές τότε θα πρέπει να ξανασκευτούμε τη λύση του Κυπριακού. Καμία από τις προηγούμενες συνομιλίες δεν έχουν δημιουργήσει δεσμεύσεις ειδικά όταν το μέλλον μας σαν Κυπριακός Ελληνισμός εξαρτάται από αυτή τη λύση.
Η λύση πρέπει να έχει τις πιο κάτω προϋποθέσεις:
Πρώτον, να μην έχει κανένα παράθυρο μέσω του οποίου να μπορεί να εισέλθει και να ελέγξει την Κύπρο η Τουρκία. Να μην μπορεί να παραλύσει το κράτος.
Δεύτερο να μην έχει κανένα δικαίωμα επέμβασης στην Κύπρο ούτε να έχει στρατιωτικό απόσπασμα στη νήσο.
Η λύση πρέπει να δημιουργεί ένα κανονικό κράτος μέ όλα τα ανθρώπινα δικαιώματα εξασφαλισμένα για όλους τους νόμιμους κατοίκους της, όπως όλα τα υπόλοιπα Ευρωπαϊκά κράτη με απόλυτη δημοκρατία. Ένας άνθρωπος μία ψήφος με πλήρη εξασφάλιση όλων των δικαιωμάτων των Τουρκοκυπρίων. Ακόμη και λίγο περισσότερα δικαιώματα. Εάν δεν μπορεί να υπάρξει τέτοια λύση καλύτερα να μην πάμε για λύση αυτήν την ώρα. Να περιμένουμε και θα έλθει η κατάλληλη ώρα. Δεν μπορούμε να αυτοκτονήσουμε επειδή έχουμε πρόβλημα. Δεν είναι συνετό. Είναι αυτοκτονία.
Τι πρέπει να κάνουμε;
Πρώτον, να βρούμε όλοι τον δρόμο στο Άγιο Θεό μας. Να μετανοήσουμε.
Δεύτερον, να προχωρήσουμε σε πλήρη αμυντική θωράκιση και δεσμευτικές αμυντικές συμφωνίες.
Να οργανωθούμε πολιτικά και αμυντικά με την Ελλάδα και να πορευθούμε ενιαία σε μια πορεία σωτηρίας και των δύο χωρών μας.
Να αναδείξουμε το ρόλο της Τουρκίας από το 1956 μέχρι σήμερα. Να καταγράψουμε και να αναδείξουμε όλες τις άθλιες συμπεριφορές αυτής της χώρας τόσο στην Κύπρο όσο και στις άλλες γειτονικές της χώρες.
Να οργανώσουμε την κοινωνία μας και να ξαναβρούμε τις αξίες του Έθνους μας μέσα στα πλαίσια της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας και του Ελληνικού έθνους μας.
Τέλος να κρατήσουμε το φρόνημα ψηλά μέσα στο Σταυρό-Αναστάσιμο πνεύμα της φυλής μας. Και θα έλθει η λύτρωση.
Να μην επιτρέψουμε στην αιμοσταγή Τουρκία να μας κάνει κουμάντο. Ποτέ!
