Διαβάζουμε στα ΜΜΕ ότι το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο έδωσε προθεσμία δύο μηνών για την επίλυση του Κυπριακού και των ελληνοτουρκικών διαφορών και από τη μια πικρογελούμε, από την άλλη μας λούζει κρύος ιδρώτας. Τόσο υπερφίαλα καταφέραμε να μας αντιμετωπίζουν οι “εταίροι” μας! Σάμπως να είναι τα προβλήματά μας κι εδώ και στην Ελλάδα ενοχλητικές παρωνυχίδες, που με μια απλή θεραπευτική αγωγή – με δυο – τρεις πενταμερείς ας πούμε και αντίστοιχα με μερικές συναντήσεις των υπουργών εξωτερικών της Αθήνας και της Άγκυρας, μπορούν να επιλυθούν μια για πάντα και με όλες τις πλευρές κερδισμένες – “win-win”. Το έλεγαν στο παρελθόν οι δεκάδες μεσολαβητές που έστησαν τις καριέρες τους πάνω στις αγωνίες και τους εφιάλτες μας και ευθυγράμμιζαν άστρα και πλανήτες χωρίς να ντρέπονται.

Πικρογελούμε γιατί ξέρουμε ότι άμα 46 ολάκερα χρόνια και τόσες υποχωρήσεις από την πλευρά μας δεν έκαμψαν την αδιαλλαξία της Τουρκίας και των ενδημούντων εγκάθετών της, δεν υπάρχει η παραμικρή ελπίδα να πετύχουμε ακόμα και την ελάχιστη επιδίωξη μιας έστω στοιχειωδώς δίκαιης αλλά οπωσδήποτε λειτουργικής/βιώσιμης λύσης μέσα σε μόλις οκτώ εβδομάδες(!),…ως τα Χριστούγεννα δηλαδή!

Κρύος ιδρώτας μας λούζει στο άκουσμα της είδησης ότι στην πραγματικότητα ο χριστουγεννιάτικος στόχος των άσπονδων ευρωπαίων φίλων μας δεν είναι η δίκαιη και διαρκής λύση που αναφέραμε πιο πάνω αλλά μια ενδιάμεση, “στρατηγική” συμφωνία που θα μας αφαιρέσει κάθε δικαίωμα να ισχυριζόμαστε την ύπαρξη του Κυπριακού ή να τους ξαναενοχλήσουμε ζητώντας τους να τραβήξουν το αυτί της Τουρκίας για τις συνεχιζόμενες ανομίες της εναντίον μας. Μας πιάνει ρίγος γιατί όταν ακούμε για “στρατηγικές συμφωνίες” αναλογιζόμαστε την περίπτωση των Παλαιστινίων, που με την υπόσχεση  για αναγνώριση παλαιστινιακού κράτους και τη μεσιτεία του ΟΗΕ αυτοπαγιδεύτηκαν σε μια κατάσταση λίμπο στις μυστικές συνομιλίες του Όσλο, υπογράφοντας  δυο “στρατηγικές συμφωνίες”, στην Ουάσιγκτον (1993) και την Τάμπα της Αιγύπτου (1995) αντίστοιχα. Δυόμιση δεκαετίες μετά, αντί κράτος, έχουν τη λεγόμενη Παλαιστινιακή Αρχή η οποία δεν είναι τίποτε παραπάνω από έναν αυτόνομο φορέα περιορισμένης εξουσίας, που ασκεί υποτυπώδη έλεγχο στη Δυτική όχθη του Ιορδάνη ποταμού και στη Λωρίδα της Γάζας. Το Ισραήλ όχι μόνο δεν τερμάτισε την κατοχή των εδαφών που προέβλεπαν οι σχετικές συνθήκες αλλά συνεχίζει ως σήμερα να επεκτείνει τον εποικισμό τους με νέους οικισμούς και σιδερόφραχτα τείχη. Φανταστείτε, λοιπόν, τι θα γίνει αν δεχτούμε έστω και να συζητήσουμε στο πλαίσιο μιας “Στρατηγικής Συμφωνίας”, που σημαίνει να συμφωνήσουμε ότι θέλοντας και μη θα βάλουμε την υπογραφή μας οριστικά και αμετάκλητα σε ένα έγγραφο που θα περιγράφει μόνο τις γενικές αρχές της λύσης και θα αφήνει τις λεπτομερείς αναλύσεις του περιεχομένου – την ίδια την ουσία – σε τεχνικές επιτροπές που θα συμπληρώσουν τα κενά σε… μεταγενέστερο στάδιο. Όταν, δηλαδή, θα έχουμε ήδη αυτοκαταργηθεί ως διεθνώς αναγνωρισμένο κράτος και θα κρεμιόμαστε από τις εθνικιστικές ψυχώσεις ενός πολεμοκάπηλου δικτάτορα που οραματίζεται τον εαυτό του σουλτάνο και μέγα χαλίφη των απανταχού της γης μουσουλμάνων. 

Αν οι κρατούντες δεν έχουν την ευθιξία να παραδεχτούν ότι με την πολιτική του κατευνασμού στην οποία συγκατατέθηκαν έβλαψαν την Κύπρο στο προχθεσινό Ευρωπαϊκό Συμβούλιο τουλάχιστον ας ενεργήσουν έγκαιρα για την αποτροπή του σκηνικού που στήνεται για “στρατηγικές συμφωνίες” και μεσοβέζικες λύσεις.