Προς αποφυγή οποιασδήποτε παρεξήγησης δηλώνω από την αρχή αθεράπευτα Ελληνας της Κύπρου. Για την αγάπη μου προς την Ελλάδα, δεκαεπτάχρονος μαθητής του Γυμνασίου, κατά τον απελευθερωτικό αγώνα, φυλακίστηκα από τους Αγγλους αποικιοκράτες.
Για άλλη μια φορά λοιπόν στο ίδιο έργο θεατές. Η Τουρκία για άλλη μια φορά επαναλαμβάνει το γνωστό παιγνίδι του εκφοβισμού, είτε για να πετύχει τους στόχους της, στη συγκεκριμένη περίπτωση να σύρει την Ελλάδα σε διάλογο, είτε για να δημιουργήσει τετελεσμένα ή γκρίζες ζώνες που θα οδηγήσουν αργότερα σε τετελεσμένα.
Ο νεοσουλτάνος έχει διαβάσει και αξιολογήσει πολύ καλά τους παίκτες της σκακιέρας στην Ανατολική Μεσόγειο.
Οι δύο υπερδυνάμεις πλειοδοτούν ποιος θα προσφέρει τη μεγαλύτερη προίκα στην πολύφερνη νύφη, η δε Ευρώπη δεν κατάφερε ποτέ να παρουσιάσει ένα ενιαίο συμπαγές σύνολο, που να λειτουργεί βάσει αρχών. Αδυνατεί να αναλάβει τις ευθύνες της και αρκείται σε φλύαρες ανούσιες δηλώσεις και ερμαφρόδιτες τοποθετήσεις. Με τέτοιες συμπεριφορές ο Ερντογάν αποθρασύνεται όλο και περισσότερο. Κερδίζει κατά κράτος, εξυβρίζοντας μάλιστα τους πάντες, με αήθη για τη διπλωματία γλώσσα. Βεβαίως γνωρίζει πολύ καλά και τις μειωμένες αντοχές του Ελληνισμού.
Μ’ αυτά τα δεδομένα έγινε ο απόλυτος κυρίαρχος του παιγνιδιού. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Τουρκία είναι πανίσχυρη στρατιωτικά και το ισοζύγιο δυνάμεων είναι υπέρ της. Γι’ αυτήν, όμως, την ανισορροπία δυνάμεων δεν είμαστε άμοιροι ευθυνών. Διότι Ελλάδα και Κύπρος ουδέποτε είχαν την προνοητικότητα να εφαρμόσουν μιαν ενιαία εθνική πολιτική και συγκεκριμένη αμυντική στρατηγική έναντι της Τουρκίας. Βυθιστήκαμε διαχρονικά σε χειμερία νάρκη.Oυσιαστικά, αυτοεγκλωβιστήκαμε στα μίζερα αδιέξοδα της ηττοπάθειας, εναποθέτοντας όλες μας τις ελπίδες στη λεκτική υποστήριξη των άλλων, και στην παράλογη λογική του κατευνασμού της Τουρκίας.
Πέραν όμως αυτού, η Ελλάδα, δυστυχώς, ουδέποτε βρήκε το κουράγιο και το θάρρος να αναλάβει τις εθνικές της ευθύνες προς τον Ελληνισμό της Κύπρου και να αντιμετωπίσει το Κυπριακό ως μείζων εθνικό θέμα. Αντ’ αυτού, περιορίζεται σε επετειακές ή περιστασιακές λεκτικές πατριωτικές και ανέξοδες εξάρσεις.
Χαρακτηριστική είναι η πρόσφατη περίπτωση της επίσημης επίσκεψης της Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας. Την ώρα που οι δημόσιες δηλώσεις της μας γέμιζαν με περηφάνια, ανακούφιση και αίσθημα ασφάλειας, την ίδια ακριβώς ώρα ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας πανηγύριζε την αποχώρηση του τούρκικου πλοιαρίου από τα ελληνικά χωρικά ύδατα και την έναρξη διερευνητικών επαφών για διάλογο. Για την Κύπρο και τα τούρκικα πλοιάρια που αλωνίζουν την κυπριακή ΑΟΖ, ούτε λέξη. Φαίνεται ότι το καθήκον και η υποστήριξη του κ. Μητσοτάκη προς την Κύπρο, εξαντλήθηκε με τη βόλτα που έκανε η φρεγάτα Κανάρης ως εδώ. Δεν μπορώ να αποφύγω τη σύγκριση όταν την ίδια ώρα ο Ερντογάν στη διερεύνηση για πολυμερή διάσκεψη για το Κυπριακό θέτει ως όρο και προϋπόθεση τη συμμετοχή του τουρκοκυπριακού μορφώματος, ως ισότιμου μέλους.
Οσο κι αν θέλουμε να κρύψουμε την απογοήτευση και τη πικρία μας, όσο κι αν θέλουμε να ωραιοποιήσουμε τα συμβαίνοντα, ένα είναι το γεγονός. Στα δύσκολα είμαστε απελπιστικά μόνοι. Δυστυχώς, το ίδιο σενάριο επαναλαμβάνεται από το 1960 μέχρι σήμερα.
Όμως, η Ελλάδα δεν έχει μόνο ιστορικές ευθύνες έναντι του Κυπριακού Ελληνισμού, έχει και ουσιαστικές. Η κατάσταση που βρίσκεται σήμερα η Κύπρος είναι το αποτέλεσμα του πραξικοπήματος των Ελλαδιτών στρατιωτικών, μαζί βεβαίως με τους προδότες της ΕΟΚΑ Β’.
Κανείς δεν έχει την απαίτηση να εμπλακεί η Ελλάδα σε πόλεμο χάριν της Κύπρου. Όμως, η διαχρονική συμπεριφορά της Τουρκίας έπρεπε να είχε αφυπνίσει τον Ελληνισμό, για να αντιληφθεί ότι δεν είναι χώρα καλής γειτονίας αλλά μόνιμη απειλή. Με αυτά τα δεδομένα ή επιλέγεις την αμυντική σου θωράκιση για να μην είσαι εύκολη λεία ή παραμένεις έρμαιο στις ορέξεις του αντιπάλου. Τα γεγονότα αποδεικνύουν ότι κάναμε λάθος επιλογές. Ο καλύτερος τρόπος να αποφύγεις τον πόλεμο είναι να είσαι ετοιμοπόλεμος. Αν είχαν γίνει οι ορθές επιλογές, ούτε η Ελλάδα θα σερνόταν σε ετεροβαρείς διάλογους, που δεν έχει τίποτα να κερδίσει παρά μόνο να δώσει, ούτε η Κύπρος θα αποτελούσε μόνιμα το μαλακό υπογάστριο του Ελληνισμού.
Λυπηρή είναι η διαπίστωση ότι στους επετειακούς πανηγυρικούς αλλά και σε κάθε ευκαιρία οι αξιωματούχοι των εκάστοτε Ελληνικών Κυβερνήσεων μας φουσκώνουν με μεγάλα λόγια, υποσχέσεις και πατριωτικές κορώνες. Στις κρίσιμες, όμως, ώρες, δυστυχώς, η Ελλάδα είτε δεν μπορεί είτε είναι απούσα. Η ασυνέπεια λόγων και έργων καλλιεργεί ψευδαισθήσεις που μόνο καλό δεν κάνουν στον Ελληνισμό της Κύπρου.
Τουλάχιστον να έχουμε επίγνωση των δυνάμεων μας και των δυνατοτήτων μας.
*Πρώην πρόεδρος Παγκύπριου Ιατρικού Συλλόγου, πρώην υπουργός Εργασίας και
Κοινωνικών Ασφαλίσεων.
