Με αφορμή τις τελευταίες εξελίξεις με την προκλητική απόφαση του Ερντογάν, σχετικά με το άνοιγμα της περίκλειστης πόλης της Αμμοχώστου, αξίζει να σημειωθεί ότι βιώνουμε ένα υβριδικό πόλεμο, τον οποίο διεξάγει η Τουρκία που έχει εκτραχυνθεί παντελώς.
Ο Ερντογάν έχοντας στο πλάι του τον εκλεκτό του Ερσίν Τατάρ, σε ρόλο μαριονέτας, δίνει το σύνθημα, με πανηγυρικό τόνο, ώστε οι μπουλντόζες να πιάσουν δουλειά. Εδώ και 47 χρόνια η Αμμόχωστος αποτελεί ανοικτή πληγή, η οποία θυμίζει την εγκληματική πολιτική της Τουρκίας και την αδυναμία της διεθνούς κοινότητας να επιβάλει το δίκαιο. Η Αμμόχωστος έχει χαρακτηριστεί πόλη – φάντασμα, αφού από τις 14 Αυγούστου του 1974 οι Ελληνοκύπριοι κάτοικοι εκδιώχθηκαν.
Εν έτει 2020, το 37% των εδαφών της Κύπρου που αντιπροσωπεύει το 70% της οικονομικής ζωής του νησιού παραμένει υπό κατοχή από την Τουρκία, η οποία αρνείται να συμμορφωθεί με τις αποφάσεις των Ηνωμένων Εθνών, παραβιάζοντας κάθε έννοια δικαίου, κάθε κανόνα της διεθνούς νομιμότητας.
Μέχρι την αποφράδα ημέρα της 14ης Αυγούστου του 1974 το λιμάνι της Αμμοχώστου ήταν το κύριο λιμάνι της Κύπρου και ο τουρισμός, ο τομέας στον οποίο η πόλη ξεχώριζε. Είναι ενδεικτικό ότι από τα περίπου 100 ξενοδοχεία τα οποία λειτουργούσαν σε όλο το νησί, τα 45 βρίσκονταν στην Αμμόχωστο. Μάλιστα, το ξενοδοχείο «Golden Sands», είναι το μοναδικό ξενοδοχείο το οποίο δεν έχει υποστεί τη βίαιη καταστροφή και τις λεηλασίες των Τούρκων από το 1974, εξαιτίας των αγγλικών κυρίως συμφερόντων.
Η τουριστική και η ραγδαία οικονομική ανάπτυξη της πόλης είχαν ως αποτέλεσμα να αναδειχθεί η Αμμόχωστος ως η σημαντικότερη πόλη ως προς την πολιτιστική ανάπτυξη, αφού αποτελούσε τον κεντρικό πολιτιστικό πυλώνα του νησιού, με πολιτιστικές εκδηλώσεις.
Η Αμμόχωστος μπήκε στο στόχαστρο των Τούρκων κατά τη δεύτερη φάση της εισβολής. Μέσα σε δύο μόνο μέρες οι Τούρκοι κατέλαβαν το μεγαλύτερο μέρος της πεδιάδας της Μεσαορίας, την Αμμόχωστο, την Καρπασία και το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής Μόρφου. Η επέλαση των Τούρκων είχε ως αποτέλεσμα πάνω από 4000 νεκρούς και 169 αγνοούμενους, ενώ περισσότεροι από 200.000 κάτοικοι εκδιώχθηκαν από τα σπίτια τους και έγιναν πρόσφυγες μέσα στην ίδια τους την πατρίδα.
Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, σε δύο πολύ σημαντικά ψηφίσματα του για το Κυπριακό, περιέλαβε ρητές πρόνοιες για το ζήτημα της πόλης της Αμμοχώστου, ψηφίσματα τα οποία η Τουρκία έχει γράψει στα παλαιότερα των υποδημάτων της. Το πρώτο ψήφισμα το 550 καταδικάζει ως απαράδεκτες τις απόπειρες εποικισμού οποιουδήποτε τμήματος των Βαρωσιών από άτομα διαφορετικά από τους νόμιμους κατοίκους του και ζητεί τη μεταβίβαση της περίκλειστης περιοχής στη διοίκηση των Ηνωμένων Εθνών. Το δεύτερο ψήφισμα, το 789, εκδόθηκε το 1992 και προτείνει ως μέτρο Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης να τεθούν τα Βαρώσια υπό τον έλεγχο της Ειρηνευτικής Δύναμης με στόχο την εφαρμογή του ψηφίσματος 550 του 1984.
Κραυγή αγωνίας των Βαρωσιωτών. Κραυγή αγωνίας θα έπρεπε να είναι για όλο τον κυπριακό λαό. Το θέμα είναι πώς προστατεύεται μια πόλη η οποία μας ενέταξε στο χάρτη της Ιστορίας. Πόνος, θυμός, αγανάκτηση μπροστά στην αδράνεια των κακώς κειμένων. Εκείνο που προέχει τη δεδομένη στιγμή είναι να μείνουμε ενωμένοι ανεξάρτητα από ιδεολογικά πιστεύω και πολιτικές παρατάξεις. Η Αμμόχωστος διψά τον κόσμο αλλά όχι τον ξένο ή τον επισκέπτη, μα το δικό της, αυτόν που σμίλεψε τη γη και έγινε ένα με αυτήν, αυτόν που ταίριαξε τα χνάρια του με τον δικό της και μαρμάρωσαν τα λάθη του παρελθόντος.
*Καθηγήτρια Φιλολογίας.
