Το Κυπριακό πρόβλημα πέρασε διάφορες φάσεις και παρόλο που κάναμε και λάθη, η κύρια αιτία βρίσκεται στην Τουρκία και στους συμμάχους της, για να φτάσουμε σήμερα σε πλήρη αποτελμάτωση. Θα αναφέρω τα στοιχεία που έχουν σχέση με την προοπτική του προβλήματος με βάσει τα σημερινά δεδομένα. Η Κύπρος βρίσκεται κάτω από την κατοχή της Τουρκίας κατά ένα μεγάλο μέρος, οι Ελληνοκύπριοι κάτοικοι του οποίου έχουν εκδιωχθεί από τα σπίτια και τις περιουσίες τους χωρίς καμία ένδειξη επιστροφής τους από την εποχή της εισβολής. Της Τουρκίας ηγείται ένας μεγαλομανής ανώμαλος πολιτικός που πιστεύει ότι θα επεκτείνει τα όρια της Τουρκίας για να αναβιώσει την ιδέα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, με αρχηγό βεβαίως τον ίδιο. Αυτός ο άνθρωπος έχει μαντρώσει όποιον είναι αντίθετος με αυτόν και τους υπόλοιπους τους έχει δηλητηριάσει με τις ιδέες του.
Η ΕΕ στην οποία τόσο ελπίζαμε ανέχεται αυτή τη μαζική και συνεχή παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων χωρίς να λαμβάνει οποιοδήποτε αποτελεσματικό μέτρο για να πιέσει την Τουρκία να επιστρέψει τα κλοπιμαία. Το ίδιο συμβαίνει και με τα Ηνωμένα Έθνη, τις ΗΠΑ, τη Ρωσία και την εγγυήτρια της ασφάλειας της Κύπρου, Αγγλίας. Οι άλλοι παράγοντες που θα μπορούσαν να διαδραματίσουν ρόλο είναι δευτερεύοντες όσο και αν οι χώρες τους ανήκουν στις ευρωπαϊκές χώρες που διακρίνονται για την επιρροή τους (π.χ. Γαλλία, σκανδιναβικές χώρες κ.ά.). Δεν φτάνει η φαντασία μου βεβαίως για σκοπούς αυτού του άρθρου σε χώρες μακρινές αλλά δυνατές όπως είναι η Κίνα και η Ιαπωνία, διότι ούτε κατά φαντασία θα έχουν το ελάχιστο συμφέρον για να επιδείξουν ενδιαφέρον για τη χώρα μας. Αυτά είναι τα σημερινά δεδομένα και με βάσει αυτά λυπάμαι να πω ότι δεν προβλέπω καμία προοπτική έστω κάποιου αποτελεσματικού διαβήματος για τη λύση του προβλήματος μας. Αφού ούτε για την Αμμόχωστο, μια άδεια πόλη που δεν επιτρέπουν τους κατοίκους τους να επιστρέψουν σε αυτήν δεν είδαμε κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον, πλην διπλωματικής φλυαρίας, για να πούμε ότι υπάρχει και ελπίδα να απλώσουν το χέρι τους για την απελευθέρωση της πόλης. Χρόνια τώρα μιλάμε με τους Τούρκους, μέσω των αντιπροσώπων τους στο τουρκοκρατούμενο μέρος της Κύπρου. Ο θεσμός αυτός περί συνομιλιών αποδείχτηκε φιάσκο, όσο και αν πιστεύουν ορισμένοι σε αυτόν αγνοώντας ότι για να πετύχουν συνομιλίες χρειάζονται και οι δύο πλευρές να είναι καλόπιστες. Οι Τούρκοι δεν είναι. Επιδιώκουν μέσω των συνομιλιών να νομιμοποιήσουν τα προϊόντα της κατοχής. Επανερχόμενοι στους μεγάλους παράγοντες λέγω τα εξής, οι ΗΠΑ είχαν την ευκαιρία να βοηθήσουν να λυθεί το πρόβλημα άμεσα. Δεν το έκαναν διότι δεν τους συμφέρει. Και αυτή η έλλειψη συμφέροντος διατηρείται μονίμως. Οι Άγγλοι το ίδιο. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η διατήρηση των βάσεων τους.
Ο ΟΗΕ είχε να αντικρίσει σοβαρότερα προβλήματα και απέτυχε. Η ΕΕ απέδειξε πως δεν ενδιαφέρεται για το Κυπριακό και βρίσκεται σε συνεχή υπνηλία. Δεν μπορώ να φανταστώ τι μπορεί να συμβεί απότομα που να μετακινήσει τις θέσεις των πιο πάνω και να αποφασίσουν οριστικά και άμεσα τη λύση του Κυπριακού με βάσει τις αρχές τους. Μια μικρή παρένθεση εδώ, οι αρχές τους είναι για διακόσμηση, δεν τις τηρούν, μόνο όταν τους συμφέρει τους ιδίους και μόνο αυτούς, τις επικαλούνται.
Χώρες σαν τις ΗΠΑ και την Αγγλία θυσίασαν εκατομμύρια πολίτες τους σε δύο Παγκόσμιους Πολέμους επικαλούμενοι αρχές και αξίες. Στην πραγματικότητα οι θυσίες τους έγιναν για να γλυτώσουν την κατοχή του Χίτλερ. Οι αφελείς Κύπριοι, άνθρωποι αγωνιστές και ήρωες έλαβαν μέρος σε αυτούς τους πολέμους, διότι τους είπαν οι Άγγλοι ότι εφόσον κερδίσει η πλευρά τους θα τους δώσουν την Κύπρο. Διαχρονική αφέλεια. Όπως συνεχίζει να υπάρχει η αφέλεια να πιστεύουν οι πολιτικοί μας ότι μιλώντας ο Πρόεδρος, ο υπουργός Εξωτερικών ή άλλος αξιωματούχος η πρεσβευτής μας με ξένους, κερδίζουμε πόντους όταν μας λένε κάτι θετικό. Και έρχονται στην Κύπρο και γεμίζουν τα ΜΜΕ με τα κατορθώματά τους που συνίστανται από το τι του είπε ο ένας Αμερικανός ή Άγγλος ή μέλος της ΕΕ κ.λπ. σε μια συνάντηση που μπορεί να ήταν και «over a drink» και πιστεύουν ότι αυτές οι κουβέντες που συνεχίζουν από το ’74 χωρίς κανένα συγκεκριμένο χειροπιαστό αντίκρισμα που να οδηγεί στη φυγή από την Κύπρο έστω και ολίγων Τούρκων εποίκων ή στρατιωτών. Με αυτά τα δεδομένα δεν υπάρχει λογική ελπίδα να διώξουμε τους Τούρκους. Χρειάζεται αλλαγή νοοτροπίας και πολιτικής.
