Από την εποχή που οι Αμερικανοί και οι σύμμαχοί τους αποφάσισαν να βγάλουν από τη μέση τον Σαντάμ Χουσεΐν στο Ιράκ, τον Άσαντ στη Συρία, τον Γκαντάφι στη Λιβύη, κάτι άρχισε να αλλάζει στην τακτική αλλά και στους στόχους των Αμερικανών στην περιοχή. Τον μεν Σαντάμ τον διέλυσαν με στρατιωτική επέμβαση, αφήνοντας πίσω μια αταξία μέχρι αναρχία μέσα στην οποία αναπτύχθηκε κι ευδοκίμησε το Ισλαμικό κράτος, το οποίον ανέλαβε να προωθήσει τους δικούς του αλλά και τους αμερικανικούς στόχους στην περιοχή Ιράκ και Συρίας. Για τη Συρία στόχος ήταν η απαλλαγή από τον Άσαντ και ο αποκλεισμός της Ρωσίας από τη Μεσόγειο. Τον Άσαντ είχε στο στόχαστρο και η Τουρκία γιατί κι αυτή δεν ήθελε τη Ρωσία και διότι διεκδικεί συριακά εδάφη όπως και στο Ιράκ.

Η Τουρκία στήριξε το I.S.I.S παντοιοτρόπως για την εξόντωση του Άσαντ. Στρατιωτικά, οικονομικά, πρακτικά. Πάντοτε βέβαια μυστικά. Όταν πια τα πράγματα δεν κρυβόντουσαν ο τότε Αμερικανός αντιπρόεδρος Joe Biden, σε μια έκρηξη ειλικρίνειας και αγανάκτησης κατηγόρησε δημόσια την Τουρκία και τον Ερντογάν ότι βοηθούν και συντηρούν τον I.S.I.S. στρατιωτικά, προμηθεύοντάς τον οπλισμό, αγοράζοντας τα πετρέλαια από τις πετρελαιοπηγές του Ιράκ και της Συρίας που κατέκτησαν και με άλλους τρόπους.

Ήταν μια βόμβα μεγατόνων που εκτοξεύτηκε από τη μεριά της Αμερικής, μια βόμβα που ποτέ δεν εξερράγη, γιατί ο Biden σε δυο μέρες αποφάσισε να αναιρέσει αυτά που είπε. Απλά διότι και οι Η.Π.Α. ήταν πίσω από τη συνωμοσία, η δε Τουρκία ενεργούσε ως πληρεξούσιος των Η.Π.Α., με το αζημίωτο βεβαίως.

Αυτή η συνωμοσία «ξηλώθηκε» με την επέμβαση της Ρωσίας στον Συριακό πόλεμο. Η Ρωσία και οι Κούρδοι ουσιαστικά ματαίωσαν τα σχέδια των Αμερικανο-τούρκων στη Συρία.

Έκτοτε και ιδιαίτερα επί Τραμπ οι Αμερικανοί φαίνεται ότι αποφάσισαν να αλλάξουν τακτική στην περιοχή. Αντί της άμεσης ανάμιξης προέκριναν την ανάμιξη διά πληρεξουσίων. Και προφανώς ανέθεσαν στην Τουρκία, με το αζημίωτο, την κάλυψη του στρατηγικού κενού που θα άφηνε η «αποχώρησή τους» από την περιοχή. Γιατί στην Τουρκία; Πολύ απλά διότι πάντα στήριζαν τα σχέδια τους για τις χώρες της περιοχής στην Τουρκία, επειδή είναι μεγάλη και ισχυρή χώρα, έχει σύνορα με τη Ρωσία και γιατί είχαν πολλά κοινά άπλυτα σε συνωμοσίες και εγκλήματα στην περιοχή.

Η συνεργασία με τη Ρωσία δεν μπορεί να πιστέψω ότι έγινε χωρίς τη γνώση και την ανοχή του Λευκού Οίκου και του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, πράγμα που πιστοποιείται από τη μη επιβολή μέτρων εναντίον της Τουρκίας για τεράστιας σημασίας θέματα όπως οι S400. Οι διαμαρτυρίες του Menendez και άλλων ενδεχομένως να οφείλονται σε άγνοια παρασκηνίων (;) Σημασία έχει ότι η Τουρκία έκτοτε προχωρεί ακάθεκτη. Είναι δυνατό να πιστέψει κανείς ότι χωρίς την έγκριση των Αμερικανοβρετανών θα τολμούσε η Τουρκία να επέμβει τόσο ανοικτά στη Λιβύη;

Η.Π.Α., Βρετανία και Τουρκία θέλουν για τον εαυτό τους τα τεράστια αποθέματα πετρελαιοειδών που βρίσκονται στο υπέδαφος της Λιβύης κόντρα στην Ε.Ε., την οποία προσπαθούν να αποδυναμώσουν εντελώς και ακόμα αν μπορέσουν να τη διαλύσουν. Για να μπορέσει όμως η Τουρκία να διαδραματίσει τον ρόλο μιας περιφερειακής υπερδύναμης, πληρεξουσίου των Αμερικανοβρετανών θα πρέπει απαραίτητα να επιβληθεί και στην Ελλάδα.

Τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά. Μιλάμε για γεωστρατηγικές ανακατατάξεις στην περιοχή, τεραστίων διαστάσεων. Που σίγουρα πολλές χώρες δεν θα ανεχθούν. Κανείς στην περιοχή δεν θέλει μια νέα Οθωμανική Αυτοκρατορία είτε ως πληρεξούσιο των Η.Π.Α.- Ην. Βασιλείου είτε αυτόνομη. Γι΄ αυτό θα υπάρξουν αντιδράσεις.

Ρωσία, Ελλάδα, Αίγυπτος Συρία, Γαλλία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες, Κίνα, σίγουρα δεν θα παραμείνουν θεατές. Κι άλλες πάλι θα προβληματίζονται πολύ βαθιά για το αύριο. Ισραήλ λ.χ. Και η Ε.Ε. σαν τέτοια.

Αυτή είναι η κατάσταση λοιπόν και μέσα σ΄ αυτήν είναι η Κύπρος και το πρόβλημά της. Όσοι το βλέπουν ως διακοινοτική διαφορά εθελοτυφλούν. Ακόμα και όσοι το αντιμετωπίζουν απλά ως ελληνοτουρκική διαφορά. Το πρόβλημα της Κύπρου βρίσκεται στην καρδιά μιας περιοχής, ιστορικά μεγάλης γεωστρατηγικής σημασίας, η οποία τα τελευταία χρόνια έχει αποκτήσει ακόμα μεγαλύτερη σπουδαιότητα λόγω δύο γεγονότων: 

(1) Την ανακάλυψη σημαντικών κοιτασμάτων φυσικού αερίου στην Αν. Μεσόγειο, ζήτημα που ενδιαφέρει άμεσα μια σειρά χωρών (Κύπρος, Ισραήλ, Αίγυπτος, Συρία, Λίβανος, Ελλάδα, Τουρκία) και

(2) η στρατηγική αποχώρηση των Η.Π.Α. από την περιοχή, αφήνοντας πληρεξούσιο της την Τουρκία. Το στρατηγικό κενό ενδιαφέρει πολλούς άλλους παίκτες στην περιοχή. Ρωσία, Κίνα, Ε.Ε. και επηρεάζει πολύ άλλες χώρες όπως Ελλάδα, Κύπρο, Αίγυπτο, Ισραήλ, Λιβύη. Ούτως εχόντων των πραγμάτων εμείς στην Κύπρο, καθώς και οι Ελλαδίτες θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτό που παίζεται σ’ αυτό το γεωπολιτικό παιχνίδι ολκής, για μας, είναι σε ποιου τη σφαίρα επιρροής θα βρεθούμε. Από τη μια είναι η Τουρκία που με την ανοχή ή και τη στήριξη των Αμερικανοβρετανών προσπαθεί να ανασυστήσει την Οθωμανική Αυτοκρατορία κι από την άλλη, όχι η Τουρκία. Θα πρέπει ψύχραιμα, ρεαλιστικά, πατριωτικά να κάνουμε τους υπολογισμούς μας με βάση το τι επιλέγουμε και να το ακολουθήσουμε σταθερά με συνέπεια κι εμμονή στο διεθνές δίκαιο και στόχο τη συνέχειά μας σ΄αυτό το νησί.

* Πρώην υπουργός Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης.