Ήταν πάντα ξεκάθαρη η επιθετική στάση και η επεκτατική βουλιμία της Τουρκίας. Τακτική που ακολουθήθηκε σταθερά γιατί γνώριζε και διαπίστωνε τη δική μας από χρόνια τάση υποχωρήσεων από αρχές και αξίες, που μόνο με τη συνεχή επίκληση τους θα καταδείχναμε προς τον επίβουλο εχθρό αλλά και προς φίλους, τη συνέπεια μας για πραγματικό αντικατοχικό αγώνα και διεκδίκηση που χρήζει της πραγματικής συμπαράταξης τους.

Πρώτη δίδαξε αυτή την πολιτική των υποχωρήσεων η Ελλάδα στα γεγονότα της Κωνσταντινούπολης το 1955. Η ίδια εθελότυφλη αντίληψη περί τις προθέσεις της Τουρκίας επιβεβαιώθηκε με τη σύμφωνη θέση της Ελλάδας για έναρξη ενταξιακού διαλόγου της Τουρκίας, με την αδυναμία της να προφυλάξει την Κυπριακή Δημοκρατία από την στρατιωτική εισβολή που δήθεν έγινε όπως διακήρυξε ο τότε Πρωθυπουργός της εισβολής στην επίσκεψη του στην Αγγλία, «για προστασία της ανεξαρτησίας και κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας». Ακολούθησαν τα γεγονότα στη νήσο Ίμια και η αποδοχή του εγγράφου της Τουρκίας προς την Ευρωπαϊκή Ένωση που προεδρεύετο τότε από την Ελλάδα, του πολυσέλιδου εκείνου κειμένου με αναφορά σε «εκλιπούσα» Κυπριακή Δημοκρατία. Αυτά ως ψηφίδες που συνθέτουν μαζί με την πολιτική που ακολούθησαν, πριν αλλά και μετά την ένταξη μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, οι πλείστες των πολιτικών ηγεσιών. Όμως πέρσι στη θάλασσα, φέτος στον Έβρο και τώρα γενικευμένα, η Ελλάδα αντιδρά. Θα υπερασπιστεί τα κυριαρχικά της δικαιώματα της. Συνάπτει φιλικές και ευρύτερες σχέσεις με άλλα κράτη. Αναζητεί υιοθέτηση μέτρων κατά της Τουρκίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ακολουθεί και συντελεί και η Κυπριακή Δημοκρατία.

Όμως πρέπει να διευκρινιστεί ότι, αυτή η αντίδραση δεν μπορεί να είναι, μερική ή πρόσκαιρη διεκδίκηση του δικαίου. Κύρια θα πρέπει να αποβλέπει συστηματικά και καλά οργανωμένα σε υπερίσχυση του Διεθνούς Δικαίου, του ενωσιακού δικαίου και του δικαίου των θαλασσών σ’ όλη τους την έκταση, άρα και για ότι αφορά τη λύση του κυπριακού προβλήματος. Λύση που θα πρέπει στην πράξη και όχι ως σύνθημα ή απλή διακήρυξη, να διασφαλίσει την απόλυτη σύμπτωση της με όλες τις αρχές και αξίες του ευρωπαϊκού δικαίου και δικαιωμάτων προς επιβεβαίωση της έννοιας ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση απαρτίζεται από Κράτη Δικαίου.

Η πορεία των εξελίξεων πλέον δεν επιτρέπει τη διατήρηση ή την αποδοχή, προνοιών στη λύση του κυπριακού που να προεξοφλούν αδικία και μελλοντική νέα ευκαιρία για την Τουρκία να καταστεί, ο επικυρίαρχος στην Κύπρο. Ιδού η ανάγκη να ακουστεί ξεκάθαρη και ομόθυμη η θέση των πολιτικών ηγεσιών. Άλλως η Τουρκία θα ζητήσει αντί της σύρραξης, νέες προεκτάσεις της επεκτατικής βουλιμίας της.

*Δικηγόρος.