15 Ιουλίου 1974 – Κάθε καλοκαίρι, τέτοιες μέρες ξυπνούν εφιαλτικές μνήμες από το μαύρο καλοκαίρι του 1974. Από τον μαύρο και πένθιμο Ιούλη, στις επετείους πραξικοπήματος και τουρκικής εισβολής, που κλείνουν φέτος 46 χρόνια. 46 χρόνια τώρα, ακόμα οι πληγές παραμένουν ανοιχτές. Παρόλο που είμαι πολύ μικρότερη και δεν έζησα τα γεγονότα του πραξικοπήματος και της εισβολής, οι παραστατικές περιγραφές από τον πατέρα μου που πολέμησε το 74 σαν κληρωτός στρατιώτης και από την μητέρα μου και τις θείες μου που υπήρξαν εγκλωβισμένες, με κάνουν να αισθάνομαι έντονα τον πόνο, τον φόβο, την αγωνία και το θυμό για την αδικία που διεπράχθη εναντίον της Κύπρου μας.

Όσος χρόνος και αν περάσει, ο πόνος δεν πρόκειται να καταλαγιάσει, ούτε οι πληγές να κλείσουν. Πολλές φορές, σχεδόν καθημερινά αναλογίζομαι τι πέρασαν όλοι οι άνθρωποι το 74 και τα δάκρυα μου κυλούν καυτά και ασταμάτητα αντανακλώντας τον βαθύ πόνο της ψυχής. Όταν αποβιβάστηκαν οι Τούρκοι στην Κερύνεια, μας είχαν περικυκλώσει από παντού. Πολύ λίγες ήταν οι περιπτώσεις που αντιμετώπισαν ηρωική αντίσταση με αποτέλεσμα να έχουν απώλειες. Η προδοσία και το τέλειο έγκλημα εναντίον της Κύπρου, ήταν με δεξιοτεχνία οργανωμένο. Οι οδηγίες να μην προβάλλεται αντίσταση, ήταν σαφέστατες. Ανενόχλητοι οι Τούρκοι στρατιώτες, έμπαιναν στα χωριά και τις πόλεις μας, λεηλατώντας, φοβερίζοντας, βιάζοντας πολλές φορές, σκοτώνοντας κάποιες άλλες και παίρνοντας αιχμαλώτους ανεξαρτήτως της ηλικίας τους.

Η βαρβαρότητα των Τούρκων, δεν σταμάτησε ούτε περιορίστηκε μόνο εναντίον των ανθρώπων αλλά και στην πολιτιστική μας κληρονομιά. Κατάστρεψαν αρκετές από τις εκκλησίες μας, άλλες είναι ετοιμόρροπες και δεν επιτρέπουν να γίνει επιδιόρθωση τους. Ψηφιδωτά ανεκτίμητου θαυμασμού και τέχνης, όπως παραδείγματος χάρη στον Άγιο Φίλωνα Ριζοκαρπάσου, έχουν σχεδόν καταστραφεί, είναι σκεπασμένα με χώμα και αγριόχορτα.

Όταν επισκέπτομαι την ελεύθερη Αμμόχωστο, σχεδόν πάντοτε από συγκεκριμένο σημείο που μπορείς να δείς καθαρά την κατεχόμενη Πόλη, στέκομαι, βλέπω και συλλογίζομαι τις ομορφιές της αναπολώντας όσα έτυχε να διαβάσω ή να ακούσω, για αυτήν την Πόλη που άλλοτε έσφυζε από ζωή και τώρα, στέκεται εκεί μόνη, βουβή και περιμένει … Κομματιασμένη η ψυχή μου, ταξιδεύει σε χρόνια παλιά και όμορφα. Χρόνια ανάπτυξης και ακμής. Χρόνια ανέμελα. Πολλά ερωτηματικά, με κατακλύζουν. Θα ξαναβρεί άραγε ποτέ την παλιά της δόξα και το μεγαλείο που της ταιριάζει, η όμορφη Πόλη του Ευαγόρα; Πάντοτε, το ερώτημα μου παραμένει αναπάντητο. Κι’αυτό είναι που πονάει, ακόμη περισσότερο. Είναι χρέος μας, ποτέ να μην ξεχάσουμε και να μην παραδώσουμε κανένα από τα κατεχόμενα μέρη μας. Το χρωστάμε, σ’αυτούς που πολέμησαν και έχασαν την ζωή τους. Το χρωστάμε, σ’αυτούς που βασανίστηκαν στα χέρια των Τούρκων. Το χρωστάμε στους εγκλωβισμένους μας στο Ριζοκάρπασο που έμειναν εκεί φυλάγοντας Θερμοπύλες. Το χρωστάμε στους παππούδες, στις γιαγιάδες που έφυγαν με τον καημό, της επιστροφής.

Σε πρόσφατη επίσκεψη του στην Κύπρο, ο Ζοζέπ Μπορέλ, Ύπατος Εκπρόσωπος της Ε.Ε. για την Εξωτερική Πολιτική και την Πολιτική Ασφάλεια, δήλωσε ότι η Κύπρος είναι η μόνη χώρα στην Ε.Ε. που είναι ακόμη διαιρεμένη. Περιμένουμε λοιπόν, έμπρακτα και όχι απλώς με λόγια να βοηθήσουν να δοθεί η δίκαιη και σωστή λύση στο πρόβλημα. Ένα πρόβλημα ντροπής, γιατί όλοι καταβάθως ξέρουν για το παιχνίδι που παίχτηκε και την θυσία της Κύπρου, σαν μίας άλλης Ιφιγένειας.