Πόσες φορές ακούσαμε τους πολιτικούς περιλαμβανομένου και του Προέδρου της Δημοκρατίας να μιλούν για αρχές και αξίες χωρίς να δέχονται ότι υποστηρίζουν την ευνοιοκρατία. Η ευνοιοκρατία είναι το σκουλήκι που φθείρει τη διακυβέρνηση του τόπου και τις προοπτικές να αποκτήσουμε επιτέλους ένα κράτος δικαίου. 

Είναι στοιχειώδες ότι ένας διοριζόμενος που έκδηλα δεν έχει τα προσόντα είναι κλασική περίπτωση ενός προϊόντος ευνοιοκρατίας. Πέραν τούτου όμως, σε πολιτικά πόστα όπως είναι οι υπουργοί, για τους οποίους δεν υπάρχουν καθορισμένα προσόντα, λειτουργεί η λογική και η ηθική. Λαμβάνονται υπόψη η προσωπικότητα του ατόμου, η προσφορά του στο κοινό, οι ικανότητές του και η μόρφωσή του. Οι διορισθέντες από τον Πρόεδρο, υπουργοί είναι πρόσωπα γενικά άγνωστα στο κοινό, εκτός από ορισμένους κοινωνικούς ή κομματικούς κύκλους. Πιστεύω ότι θα έπρεπε για κάθε διοριζόμενο υπουργό να δίνονται τα στοιχεία που έχουν σχέση με τα πραγματικά του προσόντα. Και τούτο για να γνωρίζει ο λαός ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι που θα τον κυβερνούν. 

Από ό,τι πληροφορηθήκαμε τα στοιχεία που δόθηκαν για κάθε υπουργό, εκτός από το όνομά του είναι ελάχιστα. Συνεπώς θα εκφράσουμε ορισμένες απόψεις πάνω σε ό,τι είναι γνωστό για αυτούς. Αρχίζοντας από τον υπουργό Άμυνας, τον κ. Χαράλαμπο Πετρίδη, του οποίου το επάγγελμα ήταν κτηματομεσίτης, μου φαίνεται αταίριαστος με το τι απαιτεί η άμυνα της Κύπρου και δεν ξέρουμε με ποια κριτήρια επιλέχθηκε.

 Προχωρώντας σε ένα χώρο πιο γνωστό σε εμάς, αυτό της Δικαιοσύνης, βλέπω ένα διορισμό της κ. Έμιλυς Γιολίτη, που απ’ ό,τι δημοσιεύτηκε ήταν στενή φίλη των θυγατέρων του Προέδρου της Δημοκρατίας και δεν διακρίθηκε γενικά ως εξαιρετικό νομικό πρόσωπο, για αυτό δεν μπορώ να αγνοήσω τον κοινωνικό της και τον κομματικό της κύκλο, ο οποίος ασφαλώς θα διαδραμάτισε τον ρόλο του. Όμως το θέμα είναι άλλο, έχει τόση πείρα και τόσες ικανότητες να αντιμετωπίσει τα τεράστια προβλήματα της μεταρρύθμισης της κυπριακής Δικαιοσύνης; Μου φαίνεται μάλλον αμφίβολο. Προσπαθώντας να συμπληρώσω τις πληροφορίες μου για την νέα υπουργό, διαπίστωσα ότι είχε προηγουμένως διοριστεί πρόεδρος της ΑΗΚ, αλλά οδηγήθηκε σε παραίτηση, διότι ο διορισμός της κρίθηκε ως ασυμβίβαστος με τις δικηγορικές της και επαγγελματικές της δραστηριότητες. Δηλαδή, σε αυτό τον τόπο όταν δεν ταιριάζεις σε μια θέση που σου δίνει η πολιτική εξουσία, υπάρχουν διάφορες άλλες που θα σε βολέψουν. Για κανέναν από τους διορισθέντες δεν υπήρξε πλήρης δημοσίευση που ν’ αφορά τα κριτήρια του διορισμού τους. Για παράδειγμα για την κ. Γιολίτη δημοσιεύτηκαν τα εξής άσχετα με τα κριτήρια διορισμού της όσον αφορά τις δραστηριότητές της: «Γιόγκα στη Μύκονο, κόκκινο κρασί στη Νέα Υόρκη, βόλτα με αυτοκίνητο στην Κούβα, εισπνοές στο μπαλκόνι ενός ξενοδοχείου στο Χονγκ Κονγκ» και άλλα παρόμοια.

Για τη νέα υπουργό Ενέργειας, Εμπορίου και Βιομηχανίας, κ. Νατάσα Πηλείδου σε αντίθεση με τους άλλους διορισμούς δημοσιεύτηκε αρκετό υλικό που δίδει μάλλον μια θετική εικόνα μιας προσωπικότητας που μπορείς να δεχτείς ότι διακρίνεται. 

Το θέμα των νέων διορισμών, μου δίνουν την ευκαιρία να επεκταθώ γενικότερα στο θέμα των διορισμών πολιτικών προσώπων ιδίως σε εκείνους που διορίζονται σε υψηλά αξιώματα. Ο Πρόεδρος εκλέγεται από την πλειοψηφία του λαού, αφού επικοινωνήσει μαζί του και εφόσον είναι ήδη κάποια γνωστή προσωπικότητα. Δεν θα έπρεπε και για άλλους αξιωματούχους του κράτους τουλάχιστον να γνωρίζει ο κόσμος αρκετά για να μπορεί να κρίνει την επάρκειά τους, ιδίως σε περιπτώσεις ατόμων που είναι εντελώς άγνωστα; Το σύστημα που επικρατεί ότι ο Πρόεδρος λόγω του ότι έχει σύμφωνα με το Σύνταγμα απόλυτη εξουσία να διορίζει υπουργούς και άλλους αξιωματούχους, δεν είναι ικανοποιητικό όταν η άσκηση της εξουσίας αυτής  συγκρούεται με τη λογική και την ηθική που επιβάλλουν ορισμένους κανόνες συμπεριφοράς. Είναι λογικό και αποδεκτό να διορίζει ο Πρόεδρος όποιον του συστήσει ο κομματικός ή οικογενειακός του κύκλος; Δεν θα πρέπει ο υποψήφιος να εκτίθεται στο κοινό όσον αφορά το ποιος είναι, με τι ασχολείται, τι πέτυχε στη ζωή του και άλλα κριτήρια που έχουν σχέση με τις δυνατότητές του να βοηθά τον Πρόεδρο στο δύσκολο έργό του με ικανότητα και όχι με σκοπιμότητα; Επίσης, θα αποφεύγονται σοβαρά λάθη υπουργών, διότι δεν θα αισθάνονται ότι δεν μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν και ότι και αυτοί πρέπει να ενεργούν σύμφωνα με τις λαϊκές απαιτήσεις. Θα αποφεύγεται γενικά, κάποια απολυταρχία υπουργών που την καλύπτουν κάτω από τον μανδύα του Προέδρου. Αυτά για το μέλλον.