Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών μου στη Νομική Σχολή του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, επέστρεψα στην Κύπρο τον Δεκέμβριο του 1973. Από τον Ιανουάριο του 1974 άρχισα την άσκηση μου στο Δικηγορικό Γραφείο του Αγάπιου Κακογιάννη στην Πάφο.
Ήταν η ταραγμένη προπραξικοπηματική περίοδος. Επιθέσεις της ΕΟΚΑ Β’ σε αστυνομικούς σταθμούς, κλοπή οπλισμού από στρατόπεδα της Εθνικής Φρουράς, δολοφονίες δημοκρατικών πολιτών, βομβιστικές επιθέσεις εναντίον προσώπων και περιουσιών. Ήταν «ηλίου φαεινότερον» ότι η Κύπρος οδηγείτο στον όλεθρο. Οι προειδοποιήσεις του Προέδρου Μακαρίου ηχούσαν «εις ώτα μη ακουόντων».
Ιδού αποσπάσματα δύο ομιλιών του Μακαρίου κατά την προπραξικοπηματική περίοδο, -αμάχητα τεκμήρια των προφητικών του προειδοποιήσεων- «Ομιλία στη Λευκωσία 8.2.1973: « Αλλά και πέραν τούτου, όταν Έλληνες στρέφουν όπλα κατά Ελλήνων, αναπόφευκτος θα είναι η εκ της αδελφοκτόνου διχονοίας εθνική συμφορά. Και θα επιχαίρουν οι εχθροί της Κύπρου διά το κατάντημα μας». «Ποίον σκοπόν προάγουν, ποία σχέδια προωθούν οι από μηνών δραστηριοποιούμεναι ένοπλοι ομάδες, οι βομβισταί και οι υποκινούντες εις εκτροπήν και ανωμαλίαν; Προωθούν την Ένωσιν, είναι η απάντησις των δραστών τοιούτων πράξεων. Ενταφιάζουν οριστικώς την Ένωσιν, είναι η ορθή απάντησις. Νεκροθάπται της Ενώσεως είναι οι αναλαβόντες ή ενθαρρύνοντες τοιαύτην δραστηριότητα. Αντί της Ενώσεως προωθούν την Διχοτόμησιν της Κύπρου, προωθούν την Τουρκοποίησιν της. Και εγκληματούν κατά της Κύπρου, εγκληματούν κατά του Έθνους. Εάν δεν ανανήψουν, φοβερά θα είναι δι’ αυτούς η κρίσις της Ιστορίας».
Ομιλία στη Λευκωσία στις 19 Ιουνίου 1974: «Θύματα και ερείπια είναι ο θλιβερός απολογισμός του καταστροφικού έργου της «Ε.Ο.Κ.Α Β΄». Και επιχαίρουν οι εχθροί της Κύπρου, διότι εύρον απροσδόκητον σύμμαχον την «Ε.Ο.Κ.Α Β΄». Εις τί αποσκοπούν και τί επιδιώκουν διά των φοβερών τούτων εγκλημάτων οι απεχθείς δράσται και οι καθ’ οιονδήποτε τρόπον υποστηρικταί των; Οιαδήποτε και αν είναι η απάντησις των, οιαδήποτε και αν είναι τα προσχήματα, αποτέλεσμα βέβαιον της τοιαύτης δράσεως, εάν συνεχισθή, θα είναι το χάος και η καταστροφή, θα είναι ο εθνικός όλεθρος και η συμφορά».
Ο τυφλός φανατισμός όμως είχε κυριαρχήσει. Η άθλια χουντική διείσδυση στην Εθνική Φρουρά, τη Δημόσια Υπηρεσία, σε τμήμα της Αστυνομίας, στα Εκπαιδευτήρια, προετοίμαζε μεθοδικά το τελικό κτύπημα κατά της Κύπρου. Στην Πάφο κύρια δύναμη για αντιμετώπιση της κλιμακούμενης βίας των χουντικών και της ΕΟΚΑ Β΄ ήταν η «Ένωση Αγωνιστών Πάφου» υπό τον Μίκη Τεμπριώτη. Χωρίς έντονο ιδεολογικό στίγμα, η οργάνωση κάλυπτε τον λεγόμενο Μακαριακό χώρο και βρισκόταν σε επαφή και συντονισμό με τη Μητρόπολη Πάφου, επικεφαλής της οποίας, μετά την καθαίρεση των τριών Μητροπολιτών από τη μείζονα και υπερτελή σύνοδο, είχε αναδειχθεί ο πρώην Χωρεπίσκοπος Κωνσταντίας Χρυσόστομος. Σε στενή επαφή, η Ένωση Αγωνιστών Πάφου, βρισκόταν επίσης με τα κόμματα ΑΚΕΛ και ΕΔΕΚ. Η Ε.Α.Π. ήταν άρτια δικτυωμένη σε όλες τις συνοικίες της πόλης της Πάφου καθώς επίσης και στις κοινότητες της υπαίθρου. Ο βασικός πυρήνας της ηγεσίας της οργάνωσης αποτελείτο από αγωνιστές του απελευθερωτικού αγώνα του 1955 – 59. Ένας από τους λόγους της αποτελεσματικότητας της Ένωσης Αγωνιστών, ήταν η εξαιρετική της δομή, προφανώς κατά το πρότυπο της ΕΟΚΑ, στην οποία, πλείστα των στελεχών της, είχαν θητεύσει.
Μαζί με τον αδελφό μου Ανδρέα και τον επίσης δικηγόρο Τάκη Γεωργιάδη αποτελούσαμε, κατά κάποιο τρόπο, το Γραφείο Τύπου της Ένωσης Αγωνιστών. Ο Μίκης Τεμπριώτης μας ζητούσε να του συντάσσουμε δελτία Τύπου, ανακοινώσεις και διακηρύξεις. Ωστόσο ο ίδιος επεξεργαζόταν πάντοτε τα κείμενα δίνοντας την προσωπική του σφραγίδα.
Το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου
Το πρωί της 15ης Ιουλίου 1974, βρισκόμουν στο δικηγορικό γραφείο του Αγάπιου Κακογιάννη με τον οποίο συζητούσαμε για τις υποθέσεις, που εκείνη την ημέρα θα παρουσιάζονταν στο Δικαστήριο.
Λίγο μετά τις 8.30 μπήκε αναστατωμένος στο γραφείο ο αδελφός μου Ανδρέας και μας πληροφόρησε για την εκδήλωση του πραξικοπήματος. Φύγαμε αμέσως με τον αδελφό μου, μπήκαμε στο μικρό μίνι αυτοκίνητο του και ξεκινήσαμε για το σπίτι του Μίκη Τεμπριώτη. Μου έκανε εντύπωση ότι στους δρόμους υπήρχαν ήδη οδοφράγματα, τοποθετημένα από την Αστυνομία Πάφου, που ήταν πιστή στον Μακάριο. Στα οδοφράγματα εκτός από αστυνομικούς, υπήρχαν και γνωστοί αντιστασιακοί.
Στο σπίτι του Τεμπριώτη βρίσκονταν ήδη πολλά στελέχη της οργάνωσης και έπαιρναν οδηγίες. Προτεραιότητα η κατάληψη όλων των μονάδων – στρατοπέδων της Εθνικής Φρουράς στην Πάφο. Ζητήσαμε οδηγίες από τον ηγέτη της Ένωσης Αγωνιστών για τις δικές μας ενέργειες. «Πηγαίνετε στον Νίκο Νικολαΐδη. Θα λειτουργήσει ραδιοφωνικό σταθμό», ήταν η απάντηση του Μίκη Τεμπριώτη.
Βρεθήκαμε σε ελάχιστα λεπτά στο μικρό τεχνικό εργαστήριο του Νίκου Νικολαΐδη. Ο Νικολαΐδης ήταν ο υπάλληλος του ΡΙΚ στην Πάφο, υπεύθυνος για τον υποσταθμό του Κόλπου των Κοραλλίων, από τον οποίο αναμεταδίδονταν οι εκπομπές του κρατικού ραδιοφώνου. Ο Νίκος Νικολαΐδης ήταν γνωστός δημοκρατικός παράγοντας, πιστός υποστηρικτής του Μακάριου, αλλά και ικανότατος σε τεχνικά ζητήματα ραδιοφωνίας. Μάλιστα στη διάρκεια της τουρκανταρσίας του 1963-64, είχε λειτουργήσει μικρό ερασιτεχνικό ραδιοσταθμό, από τον οποίο μεταδίδονταν μηνύματα για τον συντονισμό της αντίστασης κατά των επιθέσεων Τουρκοκυπρίων από την τουρκική συνοικία του Μουττάλου.
Όταν φτάσαμε στο εργαστήρι ο Νικολαΐδης εργαζόταν ήδη πυρετωδώς, μαζί με τον αδελφό του Πολύκαρπο, για τη συναρμολόγηση και λειτουργία του ερασιτεχνικού του ραδιοσταθμού. Σιγά – σιγά μαζεύονταν στον χώρο όσοι αργότερα θα λειτουργούσαμε ως συντάκτες και εκφωνητές.
Έξω από τον χώρο του εργαστηρίου βρίσκονταν ένοπλα στελέχη της αντίστασης που θα φρουρούσαν τον χώρο καθ’ όλη τη διάρκεια της λειτουργίας του Ραδιοσταθμού. Ανάμεσα τους και ένας Τουρκοκύπριος, ο Σιεφκέτ, αδελφότεκνος του φωτισμένου Τουρκοκύπριου πολιτικού και γιατρού Ιχσάν Αλή.
Πολύ σύντομα, ο Νικολαΐδης μας κάλεσε να αναλάβουμε δράση. Αρχίσαμε να προετοιμάζουμε σημειώματα και να τα εκφωνούμε από τα μικρόφωνα. Μεταξύ των μηνυμάτων μεταδιδόταν μουσική από έργα του Μίκη Θεοδωράκη. Τα μηνύματα μεταδίδονταν και στην Αγγλική γλώσσα από αγγλομαθείς συντελεστές του Ραδιοσταθμού. Αργότερα μια καθηγήτρια της Γαλλικής γλώσσας μετέδιδε τα μηνύματα και στη γαλλική, ενώ μια καλλιτέχνιδα αραβικής καταγωγής μετέδωσε και στη γλώσσα της μερικά μηνύματα. Τα κείμενα ήταν καταγγελτικά για το πραξικόπημα, καλούσαν τον λαό σε αντίσταση και διέψευδαν τις πληροφορίες που μετέδιδε το ήδη καταληφθέν από τους πραξικοπηματίες ΡΙΚ, ότι ο Μακάριος ήταν νεκρός. Βέβαια όταν προβαίναμε σε αυτή τη διάψευση δεν γνωρίζαμε ποια ήταν η τύχη του Μακαρίου. Ότι είχε διαφύγει από το Προεδρικό και ότι βρισκόταν καθ’ οδόν προς το Μοναστήρι του Κύκκου. Πολύ αργότερα, μετά το μεσημέρι το πληροφορηθήκαμε και αργά το απόγευμα μας ήλθε η είδηση ότι ο Μακάριος είχε φτάσει στη γενέτειρα του την Παναγιά και από εκεί κατευθύνθηκε προς την Πάφο.
Ενθουσιασμένοι και εμψυχωμένοι από τη σωτηρία του Μακαρίου, αρχίσαμε να μεταδίδουμε την πληροφορία. Πλήθος κόσμου άρχισε να συρρέει έξω από τη Μητρόπολη Πάφου για να υποδεχθεί τον Μακάριο. Αργά το απόγευμα, μέσα σε κλίμα αποθέωσης και συγκίνησης και υπό τους ήχους κωδωνοκρουσιών του παρακείμενου Καθεδρικού Ναού του Αγίου Θεοδώρου, έγινε η υποδοχή του Μακαρίου. Ομάδα του Ελεύθερου Ραδιοσταθμού της Πάφου, όπως τον αποκαλούσαμε από τις συχνότητες του, φύγαμε για τη Μητρόπολη με ένα κασετόφωνο προκειμένου να ηχογραφηθεί μήνυμα – διάγγελμα του Αρχιεπισκόπου. Πράγματι ο Μακάριος αφού ετοίμασε ένα χειρόγραφο κείμενο μιας σελίδας, το εκφώνησε στο κασετόφωνο. Ήταν το ιστορικό του διάγγελμα με το οποίο διέψευδε τον θάνατό του (!) και καλούσε τον λαό σε αντίσταση. Προηγουμένως βγήκε στον εξώστη της Μητρόπολης ασκεπής και χαιρέτησε το πλήθος με υψωμένα και τα δύο του χέρια. Η ένταση είχε φτάσει στο απώτατο σημείο. Ήταν η εικόνα ενός επαναστατημένου πλήθους. Οι περισσότεροι, ένοπλοι, ύψωναν τα όπλα σε μια εκδήλωση αποφασιστικότητας για την υπεράσπιση του ηγέτη τους.
Φύγαμε από τη Μητρόπολη με το πολύτιμο και βαρυσήμαντο διάγγελμα. Ολόκληρο το απόγευμα υπήρχε η προαναγγελία από τον Ραδιοσταθμό ότι θα μεταδιδόταν μήνυμα του Προέδρου Μακαρίου.
Στο μεταξύ, ο Νίκος Νικολαΐδης μαζί με συνεργάτες του είχαν συνδέσει τον ερασιτεχνικό πομπό του εργαστηρίου του με τον υποσταθμό του ΡΙΚ στον κόλπο των Κοραλλίων και έτσι η εμβέλεια του κάλυπτε πλέον ολόκληρη την Κύπρο. Μηνύματα έφθαναν ήδη από τη Ρόδο και το Τελ – Αβίβ ότι παρακολουθούσαν τις εκπομπές του Ραδιοσταθμού.
Η μετάδοση του μηνύματος του Μακαρίου προκάλεσε ανακούφιση αλλά και φρενίτιδα ενθουσιασμού σε ολόκληρη την Κύπρο και χαλύβδωσε την απόφαση για αντίσταση στο πραξικόπημα.
ΤΟ ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ ΚΑΙ Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ
Η μεγαλύτερη στιγμή για όλους μας μέσα στο μικρό εργαστήρι του Νίκου Νικολαΐδη ήταν όταν, αυθεντικό το μήνυμα του Μακαρίου, αναμεταδόθηκε τα μεσάνυκτα από την ελληνική εκπομπή του BBC. Τότε αντιληφθήκαμε τον ρόλο που διαδραμάτισε ο Ελεύθερος Ραδιοσταθμός της Πάφου για διάψευση της είδησης που είχε μεταδοθεί διεθνώς, ότι ο Μακάριος ήταν νεκρός. Μάλιστα πολλά διεθνή μέσα ενημέρωσης είχαν αρχίσει από τις πρωινές ώρες της 15ης Ιουλίου να μεταδίδουν νεκρολογίες για τον Μακάριο. Αργότερα θα δηλώσει ότι είναι ίσως ο μοναδικός άνθρωπος που ενώ ήταν εν ζωή άκουσε τις νεκρολογίες του.
Πώς όμως ο Μακάριος αποφάσισε να κατευθυνθεί στην Πάφο από το Μοναστήρι του Κύκκου, όπου είχε καταφύγει, μετά τη διαφυγή του από το Προεδρικό; Όπως ο ίδιος διηγήθηκε αργότερα, όταν έφτασε στον Κύκκο, είχε αποφασίσει να παραμείνει εκεί και να αντισταθεί μέχρι τέλους στους πραξικοπηματίες. Ευρισκόμενος όμως στο προαύλιο του Μοναστηριού, είδε κάποιον από τους μοναχούς να ακούει από ένα τρανζίστορ τις εκπομπές του Ραδιοσταθμού της Πάφου. Αντιλήφθηκε ότι η Πάφος ήταν ελεύθερη, ότι το πραξικόπημα δεν είχε επιβληθεί εκεί και αμέσως έδωσε οδηγίες στη Φρουρά που τον συνόδευε, να οδεύσουν προς Πάφο, μέσω της γενέτειρας του Παναγιάς.
Ο Ραδιοσταθμός συνέχισε να λειτουργεί σε όλη τη διάρκεια της νύκτας και τις πρώτες πρωινές ώρες της 16ης Ιουλίου. Μεταδόθηκε ακόμα ένα μαγνητοφωνημένο μήνυμα του Μακαρίου καθώς και ένα μήνυμα του στην Αγγλική, που απευθυνόταν στη διεθνή κοινότητα.
Σταμάτησε να εκπέμπει τις πρωινές ώρες της Τρίτης όταν η ακταιωρός «Λεβέντης» άρχισε να βάλλει με στόχο τη Μητρόπολη και τον Ραδιοσταθμό.
Έφυγα από το τεχνικό εργαστήρι του Νίκου Νικολαΐδη γύρω στις 10 το πρωί και μαζί με άλλους αντιστασιακούς, κατευθυνθήκαμε στο λιμανάκι της Κάτω Πάφου. Στη στέγη του μεσαιωνικού κάστρου βρίσκονταν ήδη φίλοι και γνωστοί. Είχαν πάρει θέσεις στις πολεμίστρες και προσπαθούσαν, μάταια όμως, να πλήξουν με οπλοπολυβόλα τύπου «Μπρέν», την τορπιλάκατο «Λεβέντης», η οποία συνέχιζε να βάλλει στην κατοικημένη περιοχή της Κάτω Πάφου και του Κτήματος.
Οι πιέσεις στον Μακάριο να αναχωρήσει στο εξωτερικό
Στις συσκέψεις που πραγματοποιούνταν στη Μητρόπολη Πάφου, ασκούνταν ασφυκτικές πιέσεις στον Πρόεδρο Μακάριο να αναχωρήσει για το εξωτερικό. Ο ίδιος επέμενε να παραμείνει στην Πάφο και να αντισταθεί μέχρι τέλους στο πραξικόπημα. Όταν πείσθηκε να φύγει στο εξωτερικό, εξετάστηκαν οι τρόποι ασφαλούς αναχώρησης. Η πρώτη σκέψη, για διαφυγή από θαλάσσης, με το κότερο της οικογένειας Λανίτη, εγκαταλείφθηκε γρήγορα λόγω του υψηλού κινδύνου που υπήρχε να αποτελέσει εύκολο στόχο των πραξικοπηματιών. Έτσι ελήφθη η τελική και η πλέον ορθή απόφαση, να διευθετηθεί αναχώρηση με ελικόπτερο, από το ελικοδρόμιο της Ειρηνευτικής Δύναμης των Ηνωμένων Εθνών στην περιοχή «Δασούδι» προς τις Βρετανικές Βάσεις Επισκοπής και από εκεί με αεροπλάνο για το εξωτερικό. Το απόγευμα της Τρίτης 16 Ιουλίου ο Πρόεδρος Μακάριος αναχωρούσε για το εξωτερικό.
Χωρίς αμφιβολία επρόκειτο για την πιο σωστή και σοφή απόφαση. Ο Μακάριος αποτελούσε την έκφραση της κρατικής νομιμότητας και της διεθνούς οντότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Παραμονή του στην Κύπρο θα ήταν μάταιη, αφού οι πραξικοπηματίες θα τον δολοφονούσαν. Αντίθετα, στο εξωτερικό, ως ο νόμιμος και διεθνώς αναγνωριζόμενος Πρόεδρος, θα μπορούσε να συνεχίσει τον αγώνα για τη σωτηρία της Κύπρου.
Στην απόφαση για αναχώρηση του Μακάριου από την Κύπρο, συνέτεινε και η επιστροφή των αντιστασιακών που είχαν μεταβεί στη Λεμεσό με στόχο την καταστολή του πραξικοπήματος. Το απόγευμα της Δευτέρας, εκατοντάδες ένοπλοι αντιστασιακοί μετέβησαν με λεωφορεία στη Λεμεσό με επικεφαλής τον ηγέτη της Ένωσης Αγωνιστών, Μίκη Τεμπριώτη, με στόχο την εξουδετέρωση του πραξικοπήματος και τελικό στόχο τη μετάβαση στη Λευκωσία. Οι υπέρτερες δυνάμεις της Εθνικής Φρουράς με τη συνδρομή της ΕΟΚΑ Β’, όπως ήταν φυσικό, αντιμετώπισαν αποτελεσματικά τους γενναίους αντιστασιακούς της Πάφου, οι οποίοι μετά από λυσσώδεις και πολυαίμακτες μάχες στον δημόσιο κήπο και τους δρόμους της Λεμεσού, άρχισαν να επιστρέφουν στην Πάφο.
Το βράδυ της Τρίτης 16 Ιουλίου, μονάδες της Εθνικής Φρουράς, με τανκς και βαρύ οπλισμό, εισήλθαν στην πόλη της Πάφου. Η άνιση μάχη των αντιστασιακών δυνάμεων με τις δυνάμεις του πραξικοπήματος είχε κριθεί. Το πραξικόπημα επεβλήθη και στην Πάφο. Όμως στην άνιση μάχη με τον τακτικό στρατό και το προγεφύρωμα της χούντας, την ΕΟΚΑ Β, η αντίσταση του λαού της Πάφου καταγράφηκε ως αξιοθαύμαστη.
Αργότερα και μεταξύ της πρώτης και δεύτερης φάσης της τουρκικής εισβολής και ενώ ως έφεδρος επάνδρωνα παραλιακό φυλάκιο της Εθνικής Φρουράς με συνέλαβαν και με φυλάκισαν στον Κεντρικό Αστυνομικό Σταθμό Πάφου. Τέτοια και τόση η άθλια διαγωγή τους.
Και ένα ασύστολο ψεύδος για την ακταιωρό “Λεβέντης”
Στις 30.9.1986 εκλήθη στην Εξεταστική των Πραγμάτων Επιτροπή για τον «Φάκελο της Κύπρου» της Βουλής των Ελλήνων, ο Διοικητής του Ναυτικού στην Κύπρο τον Ιούλιο του 1974, πλοίαρχος Παπαγιάννης.
Στην κατάθεση του ενώπιον της Επιτροπής, η οποία περιέχεται στα προσφάτως αποδεσμευθέντα πρακτικά της Βουλής των Ελλήνων (τόμος Ζ΄ Πρακτικά Συνεδριάσεων (φάκελοι 19-21)) ο Παπαγιάννης αναφέρει τα εξής, απαντώντας σε ερωτήσεις των βουλευτών:
«Όταν μετεδόθη το μήνυμα του Μακαρίου από τον Ραδιοφωνικό Σταθμό της Πάφου –εννοεί τον Ελεύθερο Ραδιοσταθμό που λειτούργησε στο πραξικόπημα- ο Γεωργίτσης με διέταξε να πω στην ακταιωρό «Λεβέντης», που περιπολούσε στα ανοικτά της Πάφου, να «γκρεμίσει» τον ραδιοσταθμό διά βολών πυροβόλου. Ο κυβερνήτης του «Λεβέντης» πήγε δυτικώς της Πάφου, όπου ήταν η κεραία του ραδιοσταθμού για να δει τι μπορεί να κάνει. Μου ανέφερε με το ραδιοτηλέφωνο ότι, πλησίον της κεραίας υπάρχουν οικίες και αν κάνει βολή θα κτυπήσει οπωσδήποτε και τις οικίες. Κατόπιν τούτου τον διέταξα να επανέλθει έξω από το λιμάνι, νοτίως της Πάφου και ανέφερα στον Γεωργίτση ότι δεν θα γίνει βολή, διότι κάτω από την κεραία υπάρχουν οικίες».
Αυτή είναι η κατάθεση Παπαγιάννη, για τα διαδραματισθέντα στην Πάφο τη δεύτερη ημέρα του πραξικοπήματος, δηλαδή την Τρίτη 16 Ιουλίου.
Ψεύδος ασύστολο και τερατώδες. Που καταδεικνύει, πόσο θρασύδειλοι και αδίστακτοι ψευδολόγοι, υπήρξαν οι δήθεν πατριώτες του πραξικοπήματος, επίορκοι αξιωματικοί που ήλθαν από την Ελλάδα για να υπερασπίσουν την Κύπρο και αντί τούτου έστρεψαν τα όπλα εναντίον του Κυπριακού Ελληνισμού και οδήγησαν στην εθνική καταστροφή.
Ποια όμως είναι η αλήθεια;
Όντας αυτόπτης μάρτυς των γεγονότων και για σκοπούς αποκατάστασης της αλήθειας, έστω και μετά από δεκαετίες, παραθέτω τι ακριβώς συνέβη. Την Τρίτη 16 Ιουλίου περί την δεκάτην πρωϊνήν και αφού ο Ελεύθερος Ραδιοσταθμός της Πάφου ανέστειλε τη λειτουργία του, πήγα στο μεσαιωνικό κάστρο στο Λιμανάκι της Κάτω Πάφου, στη στέγη του οποίου βρίσκονταν δεκάδες αντιστασιακοί οι οποίοι έθεταν σε λειτουργία πολυβόλα εναντίον της ακταιωρού «Λεβέντης», η οποία είχε ήδη αρχίσει να βάλλει αδιακρίτως σε ολόκληρη την κατοικημένη περιοχή της Κάτω Πάφου και του Κτήματος. Ο βομβαρδισμός της Πάφου από την ακταιωρό συνεχίστηκε αδιάκοπα για τουλάχιστον δύο ώρες, προκαλώντας πανικό στον τοπικό πληθυσμό.
Τα αδιαμφισβήτητα αυτά γεγονότα, ελλείψει άλλης μαρτυρίας ενώπιον της Επιτροπής της Βουλής των Ελλήνων για τον Φάκελο της Κύπρου, προσπάθησε να αποκρύψει ο πραξικοπηματίας Παπαγιάννης, προβάλλοντας τον ψευδή ισχυρισμό, ότι δήθεν παρήκουσε τις οδηγίες Γεωργίτση για βομβαρδισμό της πόλης της Πάφου από την ακταιωρό «Λεβέντης», για να προστατεύσει αμάχους.
Το μικρό αυτό ιστορικό συμβάν και η ψευδής κατάθεση Παπαγιάννη, καταδεικνύει ποια ήταν η διαγωγή των επίορκων άθλιων προδοτών του πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου. Όχι μόνο δεν αισθάνθηκαν την ανάγκη μεταμέλειας, συγγνώμης, αιτήματος ελέους και άφεσης αμαρτιών για τους άθλιους άθλους τους που οδήγησαν στην εθνική καταστροφή, αλλά με παραπλανητικά ψεύδη επιχείρησαν να συσκοτίσουν την αλήθεια, τα πραγματικά γεγονότα και να συγκαλύψουν τις ασήκωτες ευθύνες τους.
Τους αξίζει το ανάθεμα της ιστορίας!
* Τέως Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων.
