Είναι με μεγάλη απογοήτευση που ακούσαμε τις προάλλες την απόφαση της Νομικής Υπηρεσίας να μην ασκηθούν ποινικές διώξεις εναντίον οποιουδήποτε για τον θάνατο του εθνοφρουρού Θανάση Νικολάου. Μια απογοήτευση που γρήγορα μετατράπηκε σε θυμό και αγανάκτηση εναντίον όλων όσοι κλείνουν τα μάτια σε μια οφθαλμοφανή αδικία εις βάρος ενός νέου, που πλήρωσε με την ίδια τη ζωή του την πίστη του σε αρχές και αξίες και εις βάρος μιας γυναίκας, που εδώ και δεκαοκτώ χρόνια παλεύει σχεδόν μόνη, με το πάθος της χαροκαμένης μάνας, για να αποδείξει την αλήθεια για τον θάνατο του παιδιού της. Μιας μάνας που, ας μην κρυβόμαστε, ως κοινωνία την αφήσαμε να παλεύει σχεδόν μόνη…
Όταν πριν δεκαοκτώ χρόνια βρέθηκε το άψυχο σώμα του Θανάση κάτω από τη γέφυρα της Άλασσας, οι «αρμόδιοι» έσπευσαν ελαφρά τη καρδία να αποδώσουν τον θάνατό του σε αυτοκτονία και να κλείσουν χωρίς χρονοτριβή την υπόθεση, τοποθετώντας, υποθέτω, τον σχετικό φάκελο στις «εξιχνιασθείσες υποθέσεις». Και σιωπήσαμε όλοι… Εκτός από την τραγική μάνα, μπροστά στην οποία κλίνουμε με σεβασμό και θαυμασμό το γόνυ… Την κυρία Ανδριάνα Νικολάου, η οποία για δεκαέξι χρόνια προσπαθούσε να πείσει ότι ο γιος της δεν ήταν αυτόχειρας, ότι ο γιος της δεν ήταν δυνατό να είχε αυτοκτονήσει. Ήξερε καλά το παιδί της… Μιλούσε μαζί του, της εκμυστηρευόταν πράγματα… Γι’ αυτό και δεν είχε καμιά αμφιβολία ότι ο Θανάσης της είχε πέσει θύμα δολοφονίας. Αγωνίστηκε με όποιον τρόπο μπορούσε, κτύπησε αμέτρητες πόρτες, ξόδεψε πολλές χιλιάδες, έζησε μέχρι και το τραγικό γεγονός της εκταφής του νεκρού παιδιού της, επιτυγχάνοντας τελικά να αποδειχθεί η αλήθεια: Ο Θανάσης της είχε δολοφονηθεί… Το παιδί της υπήρξε θύμα κάποιων, που δεν δίστασαν να του αφαιρέσουν τη ζωή, για να του κλείσουν για πάντα το στόμα, όπως για χρόνια η ίδια υποστήριζε.
Μετά από δεκαεπτά ολόκληρα χρόνια η ιατροδικαστική επιστήμη ήρθε να αποδείξει αυτό που αυτή η ίδια επιστήμη όφειλε να είχε πράξει το 2005. Να αποδείξει ότι επρόκειτο για δολοφονία… Να αποδείξει αυτό που όφειλαν να είχαν αποδείξει τότε όλοι οι αρμόδιοι: Αυτοί που εξέτασαν τη σορό του Θανάση, αυτοί που έκαναν αυτοψία στον χώρο που βρέθηκε, αυτοί που έπρεπε να διερευνήσουν την υπόθεση και που όμως δεν πήραν καν δακτυλικά αποτυπώματα από το αυτοκίνητό του, το οποίο είχε βρεθεί πάνω στη γέφυρα.
Και εκεί που νιώσαμε ανακούφιση ότι, επιτέλους, η αλήθεια έλαμψε δικαιώνοντας τους αγώνες της κυρίας Ανδριάνας κι εκεί που πιστέψαμε ότι επιτέλους θα αποδοθεί δικαιοσύνη και θα οδηγηθούν ενώπιον δικαστηρίου όσοι από τους εμπλεκόμενους δεν ήρθησαν στο ύψος των περιστάσεων, ήρθε σαν κεραυνός η πρόσφατη απόφαση: Δεν θα διωχθεί κανένας!!! Γιατί, λέει, μετά από παρέλευση τόσων χρόνων δεν υπάρχουν μαρτυρίες… Και πώς για άλλη πρόσφατη υπόθεση βρέθηκαν μαρτυρίες μετά από σαράντα ολόκληρα χρόνια, οδηγώντας, μάλιστα, σε καταδίκη του κατηγορουμένου;
Και διερωτώμαι εγώ με την κοινή λογική και όχι με γνώσεις νομικού, που ούτως ή άλλως δεν έχω: Τι μαρτυρίες μπορεί να χρειάζονται για την οφθαλμοφανή ευθύνη κάποιων; Τι μαρτυρίες μπορεί να χρειάζονται για το προφανές, ότι κάποιοι αποδείχτηκαν ανεπαρκείς ή επέδειξαν εγκληματική αμέλεια στην επιτέλεση των καθηκόντων τους, αποδίδοντας τον θάνατο του Θανάση σε αυτοκτονία, χωρίς να διερευνήσουν επαρκώς τα δεδομένα τους; Εξάλλου, αν ίσχυε αυτό που ισχυρίζεται η Νομική Υπηρεσία νίπτοντας τας χείρας της, τότε πώς η οικογένεια του Θανάση ήδη δήλωσε ότι θα προχωρήσει σε ιδιωτικές ποινικές αγωγές, με τη σύμφωνο γνώμη ενός έγκριτου νομικού;
Παρά τη θλιβερή έκβαση της υπόθεσης, η απόφαση της οικογένειας μας δίνει την ελπίδα ότι τελικά η Δικαιοσύνη θα λάμψει. Μας δίνει την ελπίδα ότι τελικά όσοι αδίκησαν, όποιοι και να είναι αυτοί, θα οδηγηθούν ενώπιον της Δικαιοσύνης, ελπίζουμε όμως ενώπιον μιας τυφλής Δικαιοσύνης, αμερόληπτης και δίκαιης, και όχι μιας δικαιοσύνης που κλείνει τα μάτια a la carte…
**Ζητώ την κατανόησή σας για τη χρήση ξενόγλωσσης φράσης.
- Φιλόλογος
