Αυτό το καλοκαίρι γίνεται μεγάλη συζήτηση για τις επαναλαμβανόμενες καταστροφές από πυρκαγιές σε Ελλάδα και Κύπρο, με αποκορύφωμα προσφάτως την αντιπαράθεση επί του «γιατί καίγεται ο Έβρος», αν πρόκειται για «ανορθόδοξη υβριδική απειλή», και αν μπορεί ως τέτοια να «μεταφερθεί» και αλλού.
Διάφορα “συμβάντα” με ίδια/παρόμοια “χαρακτηριστικά”, σε πολλά σημεία του ευρύτερου γεωστρατηγικού πεδίου Ελλάδος / Κύπρου, θα έπρεπε ίσως να κάνουν τα κρατικά συστήματά μας (ήτοι σε Ελλάδα και Κύπρο) να σκεφτούν ότι ενδεχομένως πρόκειται για προσπάθεια “δοκιμής αντανακλαστικών” με σκοπούς:
>”Την φθορά/κόπωση λειτουργικών υπηρεσιών και σωμάτων του”:
Συνεχείς και πολύωρες/πολυήμερες κινητοποιήσεις με έντονες απαιτήσεις διακλαδικότητας και πολυ-επίπεδου συντονισμού [επαγγελματίες κρίσιμων υπηρεσίων και σωμάτων ασφαλείας με εθελοντές, σωμάτων ασφαλείας με στρατό, εθνικές/κεντρικές δομές με τοπικές αυτοδιοικήσεις, εγχώριες δυνάμεις με φίλιες ξένες που έρχονται προς βοήθεια, αλλεπάλληλες επιχειρήσεις σε πολύμορφα πεδία (δασική γεωμορφολογία, περιαστικά, ενδοαστικά), κλπ.
Αλλά και
Την ταυτόχρονη “ψυχολογική επίδραση” στον γενικό πληθυσμό:
Διχόνοια, αίσθημα απελπισίας και ματαιότητας, καταρράκωση εμπιστοσύνης στο “κράτος” και στα Σώματα Ασφαλείας, διάδοση ψευδών ή στρεβλωμένων ειδήσεων και παραπληροφόρηση, έξαρση ακραίων απόψεων και συμπεριφορών (είτε ακρο-”αριστερού” είτε ακρο-”δεξιού” τύπου), κλπ.
Δεν είμαι γεωστρατηγικός αναλυτής, αλλά η ταπεινή μου θεώρηση είναι ότι πρόκειται για “ρεβανς” σε κάποιες “ήττες” (π.χ. Έβρος 2020, “Επακούμβηση” 2020, Rafale για Ελλάδα και παράλληλα άρνηση F16/F35, ανάδειξη Αλεξανδρούπολης σε αμυντικό και ενεργειακό κόμβο, θετικές εξελίξεις επιβεβαιωτικής γεώτρησης και πλάνου ανάπτυξης του “οικοπέδου” ‘Αφροδίτη’ στην Κύπρο, επίτευξη ενίσχυσης ρόλου Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Κυπριακό). Τις οποίες “ρεβανς” ο εχθρός τις επιχειρεί συντεταγμένα και με μεσομακροπρόθεσμη στρατηγική που υλοποιεί με επιμέρους τακτικές και ενέργειες σε διάφορα σημεία αυτού που (θεωρώ ότι) ο ίδιος “βλέπει” ως ενιαίο μέτωπο (ήτοι από τα βορειο-δυτικά του στον Έβρο, ως τα νοτιο-ανατολικά του στην Κύπρο).
Σε όλη τη… “γραμμή διεπαφής με τον εχθρό”, από τον Έβρο ως το Αιγαίο και ως την Κύπρο, παρατηρούνται: ταυτόχρονες και πολυάριθμες εστίες φωτιάς πλησίον κρίσιμων δομών ή/και υποδομών ή/και φυσικού πλούτου ή/και πληθυσμιακών κέντρων ιδιαίτερης σημασίας/σημειολογίας, κατακόρυφα αυξημένες ροές εργαλειοποιημένης παράνομης εισόδου μεταναστών (τόσο σε Κύπρο, όσο και στο Αιγαίο, όσο και στον Έβρο), παραβιάσεις από μαχητικά, έξοδος ερευνητικού γεωτρύπανου, εργαλειοποιημένη ένταση στη γραμμή αντιπαράταξης (στην Κύπρο), κλπ.
Ερμηνεύοντας τα πιο πάνω ως στοχευμένους “αντιπερισπασμούς” και “επιμέρους ενέργειες”, θεωρώ ότι θα πρέπει να υπηρετούν κάποιον γενικότερο “ΑΝΣΚ” μιας “κύριας ενέργειας”, η οποία θα μπορούσε μεν να είναι πολεμική (και άρα τα πιο πάνω να αποτελούν πολύ καλή “προπαρασκευή”), αλλά από την άλλη δε χρειάζεται και να “πέσει ούτε μία τουφεκιά”, καθώς αρκεί ο ΑΝΣΚ να είναι ο διεθνής εξευτελισμός μέσω της εικόνας γενικής αποσταθεροποίησης Ελλάδας – Κύπρου και μέσω κατάδειξης (προς συμμάχους και διεθνώς) του “πόσο αναξιόπιστοι είμαστε”.
Σε κάθε περίπτωση, προφανώς ο (κάθε) εχθρός θα εκμεταλλεύεται τις αδυναμίες και τα σφάλματά μας. Και τέτοια δυστυχώς έχουμε πολλά, “προσφέροντας” απλόχερα “ευκαιρίες”. Προφανώς, λοιπόν, ο (κάθε) εχθρός θα εκμεταλλεύεται και θα “κεφαλαιοποιεί” (και μάλιστα κλιμακούμενα) τις όποιες υφιστάμενες καταστάσεις και συγκυρίες, παραδείγματος χάριν και χωρίς να ισχυρίζομαι ότι ο κατάλογος είναι πλήρης ή ιεραρχημένος ή (δια)χρονικά συνεπής:
τις όντως ακραίες περιβαλλοντικές συνθήκες λόγω Κλιματικής Κρίσης (εν προκειμένω τώρα τις συνεχείς υψηλές θερμοκρασίες και την ακραία ξηρασία),
τους δυνατούς ανέμους εκάστοτε “ευνοϊκής” κατεύθυνσης,
τις κακο-διαχειρισθείσες δασικές ή/και αγροτοδασικές εκτάσεις ή/και τις διεπαφές αστικών/δομημένων περιοχών με δάση, οι οποίες είναι γεμάτες από (υπέρξηρη) καύσιμη ύλη αλλά και από… σκπουπίδια,
τα νομοθετικά ή ρυθμιστικά ή κανονιστικά ή διοικητικά ή γραφειοκρατικά κωλύματα ή/και κενά σε διάφορους τομείς: ρυμοτομίας-πολεοδομίας, κυκλοφορίας, πολυκερματισμού αρμοδιοτήτων αρχών/υπηρεσιών/σωμάτων, αναδασώσεων, ΑΠΕ, λειτουργίας/χρηματοδότησης Μη-Κυβερνητικών Οργανώσεων, κλπ, κλπ,
τη διαχρονική κακοδιαχείριση των μη αφομειωμένων πληθυσμιακών ομάδων (ποιών, γιατί και πως, δε το σχολιάζω τώρα) είτε ανά τις επικράτειες Ελλάδος – Κύπρου είτε σε συγκεκριμένες περιοχές “ιδιαίτερων γεωχωρικών χαρακτηριστικών” (σε Ελλάδα και Κύπρο),
την εργαλειοποιημένη αύξηση της παράνομης μετανάστευσης με επιτηδευμένη παρείσφρηση ακραίων και εγκληματικών στοιχείων, εργαλειοποιώντας ακριβώς τους δύσμοιρους και ταλαιπωρημένους συνανθρώπους που απαρτίζουν τις “ροές” και συχνά χειραγωγώντας ή εξαναγκάζοντάς τους,
την υποστελέχωση και υποεξοπλισμό αρμόδιων υπηρεσιών/σωμάτων, τόσο ποσοτικά (δηλαδή σε αριθμούς στελεχών ή ποσότητες μέσων/υλικών) όσο και μερικές φορές “ποιοτικά” (π.χ. άνθρωποι “ακατάλληλοι” για κάποιες θέσεις, που “μπήκαν κομματικά”, ή μέσα/υλικά μη προσαρμοσμένα στις πραγματικές επιχειρησιακές απαιτήσεις και συνθήκες, που παραγγέλθηκαν βάσει “οικονομικά συμφέρουσας προσφοράς”…),
τις συγκυρίες κοινωνικής ή άλλης έντασης/αναταραχής ή κακής εικόνας της χώρας,
τις (φυσιολογικά υπάρχουσες) περιόδους αργιών ή διακοπών, τις περιόδους εκλογών, και τις εν γένει περιόδους “συστημικής δυσκινησίας”,
και άλλα.
Αν προσθέσει κανείς και τις (δυστυχώς συχνές) απόψεις και συμπεριφορές οπαδισμού, παρωπιδισμού, κομματισμού, ξερολισμού, ωχαδερφισμού, και άλλων ακραίων «-ισμών» κάθε τύπου και απόχρωσης, τότε ο (κάθε) Εχθρός δε χρειάζεται και πολύ για να αποσταθεροποιήσει τις ήδη ανισόρροπες τέτοιες καταστάσεις.
Ο Ελληνισμός σε Ελλάδα και Κύπρο έκανε μακροχρόνιες σκληρές θυσίες για να πετύχει διεθνή αναγνώριση σε εθνικούς, πολιτισμικούς, εδαφικούς, κοινωνικούς, οικονομικούς, επιστημονικούς κ.α. όρους. ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ στις γενιές των θυσιών και περισσότερο στις επερχόμενες γενιές, να αναπτύξουμε ΤΩΡΑ Κουλτούρα θετικών «-ισμών». Κουλτούρα Προσφοράς – στο – Κοινό – Καλό, Εθελοντ-ισμού και Πολιτ-ισμού. Κουλτούρα Αγωγής του Πολίτη. Για να σταματήσει ο (κάθε) Εχθρός να εκμεταλλεύεται μεγιστοποιώντας προς όφελός του τις όποιες Καταστροφές, διότι θα βρίσκει μπροστά του μια ενιαία Κουλτούρα Άμυνας – Ασφάλειας – Πολιτικής Προστασίας και μια ενωμένη ευαισθητοποιημένη Κοινωνία Υπεύθυνων Πολιτών.
* O Πιεραντώνιος Παπάζογλου είναι Επιστημονικός Συνεργάτης σε θέματα Ασφάλειας Πρώτων Ανταποκριτών και Πολιτικής Προστασίας, και Επικεφαλής Έρευνας-Στρατηγικής του Κέντρου CERIDES Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου.
