Είναι κάποιες φορές που συλλαμβάνω τον εαυτό μου να αρθρογραφεί με πάθος για την ανάγκη βελτίωσης της εθνικής παραγωγικότητας.
Δυστυχώς ή ευτυχώς, υπάρχει αυτό το πάθος, ενώ μια μόνιμη διαπίστωση συνοδεύει πάντα τα γραφόμενα μου για το θέμα αυτό. Η διαπίστωση αναφέρει πως: «Η παραγωγικότητα στην Κύπρο αφέθηκε στα αζήτητα και αποτελεί ως θέμα το φτωχό και παραμελημένο παιδί της εκάστοτε κυβερνητικής πολιτικής».
Και γι’ αυτό το θέμα υπάρχουν τεράστιες διαχρονικές πολιτικές ευθύνες, που αγγίζουν και βαραίνουν όλες τις κυβερνήσεις των τελευταίων 20 χρόνων τουλάχιστο.
Αφορμή για τη σημερινή γραφή μού έδωσε ένα σχετικό άρθρο που βρήκα στο προσωπικό μου αρχείο και αφορά το διαχρονικό ενδιαφέρον της ΣΕΚ για τη βελτίωση της παραγωγικότητας.
Στις 31 Δεκεμβρίου 1999, δηλαδή πριν από 24 χρόνια, κάτω από τον τίτλο «Η αποραφοποίηση της παραγωγικότητας», έγραφα στην καθημερινή μου στήλη στην εφημερίδα «Αλήθεια» τα εξής:
«Ιδιαίτερη ικανοποίηση νιώθει η στήλη γιατί το τελευταίο διήμερο επανήλθε στο προσκήνιο το θέμα της παραγωγικότητας της κυπριακής οικονομίας. Πρόκειται για ένα ουσιαστικό ζήτημα που μας απασχολεί πάνω σε μόνιμη και συνεχή βάση. Η επαναφορά του θέματος στην επικαιρότητα έγινε με πρωτοβουλία του γενικού γραμματέα της ΣΕΚ, Δημήτρη Κιττένη, ο οποίος εγγράφως διατύπωσε προς τον υπουργό Εργασίας τις ανησυχίες της συντεχνίας για την πολύχρονη καθυστέρηση που παρατηρήθηκε σε σχέση με την υλοποίηση των όσων συμφωνήθηκαν για βελτίωση της παραγωγικότητας.
Ανεξάρτητα από τα όσα λέχθηκαν γύρω από το συγκεκριμένο ζήτημα, η ουσία είναι ότι η Κυβέρνηση άρχισε να βάζει μπρος για εφαρμογή των τεσσάρων σχεδίων που συμφωνήθηκαν μεταξύ των κοινωνικών εταίρων στα πλαίσια παλαιότερου κοινωνικού διαλόγου, που αφορούσε την ΑΤΑ και την παραγωγικότητα.
Έστω και με καθυστέρηση – για μας οπωσδήποτε αδικαιολόγητη και ιδιαίτερα επιζήμια για το θέμα που συζητούμε – τα πράγματα φαίνεται πως θα μπουν σε μια σωστή τροχιά, αφού ο αρμόδιος υπουργός ζήτησε από το Κέντρο Παραγωγικότητας να του υποβάλει εισηγήσεις για την αποραφοποίηση του θέματος. Έχουμε την άποψη πως θα πρέπει να επισπευσθούν οι οποιεσδήποτε διαδικασίες, γιατί στο θέμα της βελτίωσης της παραγωγικότητας δυστυχώς περάσαμε και τη δωδεκάτη. Βαδίζουμε προς την ενωμένη Ευρώπη και έχουμε παραγωγικότητα πολύ πιο κάτω από τη μισή παραγωγικότητα που διαθέτουν τα κράτη – μέλη.
Αν δεν βελτιώσουμε τώρα την κατάσταση και αφήσουμε το θέμα να βασανίζεται μεταξύ φλυαρίας και φιλολογίας τότε σε λίγο θα ψάχνουμε το λάθος με τα κυπριακά προϊόντα να βρίσκονται εκτός διεθνούς ανταγωνιστικότητας.
Διατυπώνουμε τις ανησυχίες αυτές γιατί γνωρίζουμε πως όλοι οι εκάστοτε κυβερνώντες προσπάθησαν να βελτιώσουν την παραγωγικότητα αλλά με μηδενικά αποτελέσματα.
Ελπίζουμε η παρούσα κυβέρνηση έστω και με καθυστέρηση να πετύχει κάτι προς τη σωστή κατεύθυνση».
Δυστυχώς…
Δυστυχώς, 24 χρόνια μετά είμαστε στο ίδιο έργο θεατές, με την παραγωγικότητα να είναι ιδιαίτερα χαμηλή, με ό,τι αυτό ισοδυναμεί για το παρόν και το μέλλον αυτού του τόπου, που διαθέτει πολιτικούς και πολιτικές ηγεσίες που έμαθαν να αθλούνται στην αδράνεια, στην αναβλητικότητα, στην ατολμία και στον εφησυχασμό.
Υ.Γ.: Τα τέσσερα σχέδια που συμφωνήθηκαν επί διακυβέρνησης Γλαύκου Κληρίδη, τον Μάρτιο του 1996, για τη βελτίωση της παραγωγικότητας δεν εφαρμόστηκαν ποτέ γιατί δεν συναίνεσε η εργοδοτική πλευρά. Τα υιοθέτησαν στο χαρτί, τα απέρριψαν στην πράξη.
Ήταν σχέδια που αφορούσαν (α) τη βελτίωση του περιβάλλοντος εργασίας, (β) την ποσοτική και ποιοτική αξιοποίηση του χρόνου εργασίας, (γ) την εφαρμογή ενθαρρυντικών συστημάτων αμοιβής και (δ) την επαγγελματική εκπαίδευση / κατάρτιση και παραγωγικότητα. Μπήκαν στην κατάψυξη και έκτοτε αγνοούνται.
* Οικονομολόγος – Δημοσιογράφος
