Κάποιοι δημοσιογραφικοί τίτλοι τόσο στον έντυπο όσο και στον ηλεκτρονικό Τύπο, είτε από άγνοια είτε από σκοπιμότητα, δεν αποδίδουν καθόλου την πραγματικότητα. Είναι εντελώς παραπλανητικοί και οδηγούν σε άλλα συμπεράσματα που δεν έχουν καμία αξιοπιστία. Αυτό συμβαίνει και στο Κυπριακό και στην οικονομία, αλλά και σε αρκετά άλλα ζητήματα. Ένα παράδειγμα που βγάζει μάτια είναι το εξής:
Έρχονται αυξήσεις μισθών λόγω ΑΤΑ λέει ο ένας τίτλος, ενώ πρωτοσέλιδα μια εφημερίδα γράφει: «Μποναμάς για λίγους λόγω ΑΤΑ».
Σοβαρευτείτε. Η Αυτόματη Τιμαριθμική Αναπροσαρμογή (ΑΤΑ) δεν είναι ούτε αύξηση μισθού ούτε μποναμάς. Όπως αρθρογραφικά εξηγήσαμε εκατοντάδες φορές η ΑΤΑ αποτελεί ένα αμυντικό μηχανισμό που εκ των υστέρων και με καθυστέρηση ενός έτους αποκαθιστά την αγοραστική αξία των μισθών από τη διάβρωση που υφίστανται λόγω πληθωρισμού. Και μάλιστα η αποκατάσταση αυτή τα τελευταία χρόνια, (2018-2023), δεν γίνεται πλήρως αλλά μερικώς, πρώτα στο 50% του Δείκτη Τιμών Καταναλωτή και αργότερα στο 66,7% του Δείκτη.
Ευκαιρίας δοθείσης θα πρέπει να σημειώσουμε πως, τους τελευταίους μήνες διακρίνουμε ένα αρθρογραφικό μίσος κατά της ΑΤΑ από ανθρώπους, που νομίζουν πως τα γνωρίζουν όλα.
Μαζί με νεοφιλελεύθερες πολιτικές δυνάμεις κάποιοι αρθρογράφοι, μέμφονται το θεσμό και του φορτώνουν όλα τα ελλείμματα ανταγωνιστικότητας που υπάρχουν στις επιχειρήσεις και στην οικονομία γενικότερα, ενώ την ίδια ώρα μέμφονται όσους λαμβάνουν ΑΤΑ, λες και την έκλεψαν.
Το γεγονός ότι δεν λαμβάνουν όλοι οι εργαζόμενοι ΑΤΑ δεν οφείλεται στο ότι, ο θεσμός είναι κακός ή λιγότερος καλός από κάτι άλλο, αλλά οφείλεται στη διαχρονική ανεπάρκεια της πολιτικής ηγεσίας, που δεν έκαμε την ΑΤΑ νόμο, όπως είναι π.χ. ο νόμος περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων.
Αυτό θα έπρεπε να το είχε κάμει προ πολλού η Αριστερά που κυβέρνησε την Κύπρο είτε με τον α. Τάσσο Παπαδόπουλο, (που πίστευε στο θεσμό), είτε όταν κυβέρνησαν μόνοι τους με τον α. Δημήτρη Χριστόφια. Έχασαν τότε μια χρυσή ευκαιρία.
Ότι όμως και αν συμβαίνει, αρθρογραφικό μας καθήκον είναι να προστατέψουμε το θεσμό της ΑΤΑ, όπως τον προστάτεψε με επάρκεια ο Γλαύκος Κληρίδης το 1994, (με υπουργό Εργασίας τον α. Αντρέα Μουσιούττα), όταν η εργοδοτική πλευρά μανιωδώς τότε επεδίωκε την κατάργηση του. Κάτι που απέρριψε η τότε κυβέρνηση.
Και κάτι τελευταίο αλλά εξίσου σημαντικό: η ΑΤΑ δεν είναι μέσο άσκησης κοινωνικής πολιτικής για να δίδεται κλιμακωτή ή άλλως πως. Η κοινωνική πολιτική που πρέπει διαρκώς να διευρύνεται και να ενισχύεται, είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από την ΑΤΑ και πρέπει να γίνεται από τον κρατικό προϋπολογισμό.
Άλλο το ένα και άλλο το άλλο.
Υ.Γ.: Η ΑΤΑ για εφτά χρόνια με απαίτηση της Τρόικα που αποδέχτηκε η κυβέρνηση Χριστόφια ήταν παγοποιημένη. Την έβγαλε από την κατάψυξη το 2018 ο Νίκος Αναστασιάδης με υπουργό Εργασίας την α. Ζέτα Αιμιλιανίδου, η οποία πέτυχε γραπτή συμφωνία με τους κοινωνικούς εταίρους, οι οποίοι αποδέχθηκαν την επαναφορά της ΑΤΑ στη βάση της φιλοσοφίας της.
Και η φιλοσοφία είναι μόνο μία. Αποκατάσταση της αγοραστικής αξίας των μισθών από τη διάβρωση τους λόγω πληθωρισμού. Τίποτα περισσότερο και τίποτε λιγότερο.
*Οικονομολόγος – Δημοσιογράφος
