Η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ ενσαρκώνει την αντίληψη της αμερικανικής κοινωνίας για την πολιτική διαχείριση των μεγάλων ζητημάτων της χώρας, όπως, επίσης και τη θέση των ΗΠΑ στο διεθνές γίγνεσθαι όχι μόνο επειδή ταυτίστηκε με τον ρεπουμπλικάνο υποψήφιο στα σημεία, αλλά και επειδή η διακυβέρνηση Μπάιντεν-Χάρις θεωρήθηκε υποδεέστερη των προσδοκιών της ίδιας της κοινωνίας.
Με άλλα λόγια και εμπλέκοντας έναν μεγάλο πυλώνα της δημόσιας ζωής στις ΗΠΑ, τα μέσα επικοινωνίας, φάνηκε πως υπάρχει μια εμφανής απόσταση και διάσταση μεταξύ της συμβατικής ερμηνείας της πολιτικής, όπως την αντιλαμβάνονται στην Ουάσινγκτον και στα καθιερωμένα Μέσα, και του τρόπου με τον οποίο οι Αμερικανοί πολίτες την αντιλαμβάνονται. Οι προεδρικές του 2024 αποτέλεσαν ένα μέτρο για το υπόδειγμα ηγεσίας, το οποίο αναζητούν οι Αμερικανοί· και αυτό το υπόδειγμα είναι ο Ντόναλντ Τραμπ.
Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι ένας συμβατικός ρεπουμπλικάνος πολιτικός. Ηγήθηκε ενός πολιτικού κινήματος, το οποίο επικάλυψε το ρεπουμπλικανικό κόμμα. Αν και το 2020 «εκδιώχθηκε» από τον Λευκό Οίκο, διότι, θεωρήθηκε ασύμβατος, προβληματικός και επικίνδυνος για τις ΗΠΑ, τις αμερικανικές αξίες και τη διεθνή παρουσία και επιρροή της χώρας, ο «αντικαταστάτης» του, Τζο Μπάιντεν, θεωρήθηκε από πολλούς αναποτελεσματικός στη διαχείριση των μεγάλων κρίσεων. Στη συνέχεια, η «αντικαταστάτης» του Τζο Μπάιντεν, Κάμαλα Χάρις, κατόπιν της απόσυρσής του από τον προεκλογικό αγώνα, δεν κατάφερε να εμπνεύσει και να πείσει τους Αμερικανούς ψηφοφόρους πως μπορεί να αντιμετωπίσει τα προβλήματά τους.
Αντίθετα, ο Ντόναλντ Τραμπ ακολούθησε μια πολύ καλά οργανωμένη και προσεγμένη εκστρατεία με την οποία έπεισε τους Αμερικανούς να τον ψηφίσουν και όχι μόνο ανέκτησε το χαμένο έδαφος του 2020, αλλά κατάφερε να διεισδύσει σε κοινωνικές τάξεις, κοινότητες, μειονότητες και ομάδες συμφερόντων προς διάψευση των δημοσκοπήσεων, οι οποίες υποδείκνυαν μια αμφίρροπη εκλογική διαδικασία.
Σε κάθε περίπτωση, το αποτέλεσμα των αμερικανικών προεδρικών εκλογών δεν αποτελεί μια απλή επικράτηση του Ντόναλντ Τραμπ στη λαϊκή ψήφο και στους εκλέκτορες· αποτελεί κάποιου είδους κυριαρχίας στα πολιτικά πράγματα των ΗΠΑ. Ο έλεγχος της Γερουσίας θα φέρει μαζί του ένα σοβαρό εάν όχι απόλυτο αντίκρισμα στις πολιτικές του. Επιπρόσθετα, ενδέχεται, οι Ρεπουμπλικάνοι να καταφέρουν να ελέγξουν και το Κοινοβούλιο. Παράλληλα, η τρίτη εξουσία -το Ανώτατο Δικαστήριο- δεν είναι εχθρικό ή έστω δεν είναι προβληματικό για τον νεοεκλεγέντα πρόεδρο, ενώ, ενδέχεται να του δοθεί η δυνατότητα, έτσι ώστε να ορίσει 3 νέα μέλη του Δικαστηρίου.
Η πολύπλευρη κυριαρχία του Ντόναλντ Τραμπ δημιουργεί το υπόβαθρο μιας πολύ φιλόδοξης διακυβέρνησης με έναν πανίσχυρο και αδιαμφισβήτητο πρόεδρο. Κι αυτό είναι κάτι που μάλλον θα αποτυπωθεί στην εξωτερική πολιτική, την οποία θα ακολουθήσει και κυρίως σε ζητήματα οικονομίας, ενέργειας και περιβάλλοντος στα οποία αναμένεται να λειτουργήσει με τον γνωστό, απόλυτο και αφοριστικό στυλ που τον διακρίνει.
*Πολιτικός Επιστήμων
