Το κυκλοφοριακό πρόβλημα είναι ένα πολυπαραγοντικό πρόβλημα, αφού σχετίζεται άμεσα με πολλούς παράγοντες, ο σημαντικότερος από τους οποίους μπορεί να θεωρηθεί ο τρόπος διαχείρισης του υφιστάμενου οδικού δικτύου. Πόσο δηλαδή ποσοστό του οδικού δικτύου διατίθεται για τη διακίνηση τροχοφόρων, πεζών κ.λπ. και για πόσες ώρες του εικοσιτετράωρου αυτό χρησιμοποιείται αποδοτικά.
Οι αρμόδιοι φορείς πολλών Ευρωπαϊκών χωρών εντόπισαν από τη δεκαετία του 60 και 70 πως κρίσιμο ρόλο στην «εξίσωση» του κυκλοφοριακού παίζει και η δυνατότητα διακίνησης με το ποδήλατο. Αφού λοιπόν μελέτησαν και κατασκεύασαν δίκτυα ποδηλατοδρόμων, μείωσαν σημαντικά τα κυκλοφοριακά προβλήματα που αντιμετώπιζαν και ταυτόχρονα έκαναν τις πόλεις τους πιο ανθρώπινες, ελκυστικές και περιβαλλοντικά φιλικές! Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα η Ολλανδία (με πληθυσμό 18,4 εκατομμύρια) όπου το 27% όλων των μετακινήσεων γίνονται με το ποδήλατο, ενώ σε κάποιες πόλεις το ποσοστό φτάνει και το 40%.
Μια προσεκτική εμβάθυνση στο δικό μας οδικό δίκτυο φανερώνει ότι οι δυνατότητες που προσφέρονται είναι ακόμα εκεί έξω και περιμένουν. Μετρήσεις φανερώνουν ότι το οδικό μας δίκτυο καταλαμβάνει (λόγω του μικρού μεγέθους των τεμαχίων ανάπτυξης) ένα ποσοστό 25-35% του αντίστοιχου πολεοδομικού συγκροτήματος, γεγονός που τοπολογικά το καθιστά το μεγαλύτερο «οικόπεδο» της πόλης! Κι όμως αυτό το «οικόπεδο» δεν τυγχάνει καλής διαχείρισης για τον απλούστατο λόγο ότι τον περισσότερο χρόνο υπολειτουργεί, διότι η πλειοψηφία των δρόμων μας αφορά αχρείαστους αμφίδρομους, οι οποίοι «λειτουργούν» 10-15 λεπτά το πρωί, που πηγαίνει ο κόσμος στις δουλειές του και άλλα τόσα το απόγευμα, που επιστρέφει στα σπίτια του. Όλες τις άλλες ώρες του εικοσιτετράωρου, αυτοί οι δρόμοι έχουν ελάχιστη κίνηση.
Κατά συνέπεια ο μετασχηματισμός ενός μόνο μικρού ποσοστού τοπικών (και όχι μόνο) δρόμων σε μονόδρομους, θα μας εξασφάλιζε δωρεάν μια τεράστια έκταση ασφαλτικού οδοστρώματος, η οποία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για άλλες αστικές ανάγκες, μια από τις οποίες είναι και η ενσωμάτωση ποδηλατοδρόμων (βλ. σκίτσο) ώστε, σε συνδυασμό με τους υφιστάμενους, να διαμορφωθεί ένα κανναβικό δίκτυο 500 μέτρων περίπου, που να διατρέχει όλη την πόλη. Αναμενόμενοι χρήστες του δικτύου ποδηλατοδρόμων είναι πρώτιστα οι μαθητές, οι φοιτητές, οι αθλούμενοι αλλά και οι εργαζόμενοι και οι επισκέπτες – τουρίστες.
Με βάση τα πιο πάνω, θα μπορούσε να προωθηθεί η επικαιροποίηση των υφιστάμενων μελετών των δικτύων ποδηλατοδρόμων και η σταδιακή υλοποίησή τους σε βάθος πενταετίας. Η προώθηση ενός τέτοιου δικτύου στην ευρύτερη αστική περιοχή Λευκωσίας (που εκτείνεται σε μια πολύ ομαλή τοπογραφία) θα την εμπλούτιζε με ένα συγκριτικό πλεονέκτημα, ως πόλη ποδηλατικού τουρισμού, που θα λειτουργούσε ως πρότυπο και για άλλες πόλεις.
Συμπερασματικά, θα σημειώναμε πως πριν αναγκαστούμε να καταφύγουμε σε υποδομές τραμ, τρένων και μετρό, για επίλυση του κυκλοφοριακού, μπορούμε να αξιοποιήσουμε τις ευκαιρίες που προσφέρονται από την επαναδιαχείριση του τεράστιου υφιστάμενου οδικού μας δικτύου, που σήμερα υπολειτουργεί.
*Aρχιτέκτονας
