Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google

Add philenews.com on Google

Τις μέρες της εκεχειρίας μετά την εισβολή ήμουν σε στρατόπεδο της Ε.Φ. στην Αμμόχωστο στο δρόμο προς την αγγλική βάση του Αγ. Νικολάου. Είμαστε άοπλοι και διασκορπισμένοι στις πορτοκαλιές στα διπλανά περβόλια. Όταν έγινε η αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Ελλάδα, οι χουντικοί αξιωματικοί και οι εδώ συνάδελφοί τους σφράγισαν τα φύλλα πορείας μας και μας έδιωξαν. Αμέσως πήγα στο σπίτι των πεθερικών μου, όπου βρισκόταν η γυναίκα μου και η πεντάχρονη κόρη μου. Μέναμε εκεί για να είμαστε όλοι μαζί.

 Το χάραμα της 14ης Αυγούστου μας ξύπνησαν οι εκρήξεις και οι βόμβες που από την περιοχή της Μιας Μηλιάς, ακούγονταν στην Αμμόχωστο. Οι Τούρκοι είχαν αρχίσει τη δεύτερη φάση της εισβολής. Αναμέναμε και πάλι βομβαρδισμό της Αμμοχώστου. Ο φόβος των αεροπλάνων μας έκαμε αμέσως να αποφασίσουμε να φύγουμε για το Παραλίμνι, όπου ήμουν διορισμένος και όπου κατοικούσαμε. Αμέσως ετοιμαστήκαμε, βάλαμε στο αυτοκίνητο μερικά απαραίτητα. Δεν πήραμε τίποτε μαζί μας. Ούτε κλινοσκεπάσματα, ούτε τρόφιμα. Από αυτά είχαμε στο σπίτι μας στο Παραλίμνι. Μπήκαμε στο αυτοκίνητο και ξεκινήσαμε. Το σπίτι μας βρισκόταν στην περιοχή Αγίας Ζώνης κοντά στον κύριο δρόμο προς τη Δερύνεια. Δυσκολευτήκαμε να μπούμε στο δρόμο. Τα αυτοκίνητα είχαν μεγάλη ουρά.

Οι κάτοικοι της Αμμοχώστου, έχοντας την εμπειρία του βομβαρδισμού, άρχισαν να εκκενώνουν την πόλη, βιαστικά και ατάκτως. Έβλεπες αυτοκίνητα, κόσμο στρυμωγμένο και φορτωμένα με κλινοσκεπάσματα κυρίως να πορεύονται προς τη Δεκέλεια μέσω Δερύνειας. Με δυσκολία μπήκαμε στο δρόμο και μπήκαμε στην ουρά. Ο τρόμος και η ανησυχία ήταν ζωγραφισμένα στα πρόσωπα όλων. Μπροστά μας έπεσε από το προπορευόμενο αυτοκίνητο ένα πάπλωμα. Ούτε που σταμάτησαν να το μαζέψουν. Δεν το αντελήφθησαν ή δεν ήθελαν να βγουν από την ουρά και να καθυστερούν.

Έτσι εγκαταλείψαμε την Αμμόχωστο στις 14 Αυγούστου 1974. Χωρίς προμήθειες, χωρίς ρούχα, χωρίς οικοσκευή, χωρίς τίποτε. Το ίδιο σχεδόν όλοι, όσοι έφευγαν τρομαγμένοι. Μόνο κλινοσκεπάσματα για να διανυκτερεύσουν κάτω από τα δέντρα ένα – δυο βράδια και ξηρά τροφή. Γιατί λογαριάσαμε όλοι ότι την επομένη ή την μεθεπόμενη θα επιστρέφαμε στα σπίτια μας.

Θεωρώ απαραίτητο να αναφέρω και μια τραγωδία που σημειώθηκε στις 15 ή 16 Αυγούστου. Το βράδυ εκείνης της ημέρας το χουντοκρατούμενο και ανεπαρκέστατο ΡΙΚ μετάδωσε μια ανακοίνωση και καλούσε τους αστυνομικούς να παρουσιαστούν στην Τεχνική Σχολή Αμμοχώστου για ανάληψη υπηρεσίας. Η ανακοίνωση ήταν λανθασμένη. Αλλά όλοι θεωρήσαμε ότι η επιστροφή στην περιοχή νότια της Τεχνικής Σχολής ήταν ασφαλής. Για τούτο πολλοί κάτοικοι αυτών των περιοχών μπήκαν στα αυτοκίνητά τους και κατευθύνθηκαν προς στα σπίτια τους για να πάρουν ρούχα και άλλες προμήθειες. Αλλά δυστυχώς έπεσαν θύματα της ψεύτικης ανακοίνωσης. Στο δρόμο προς την Αμμόχωστο στην κάτω Δερύνεια, πριν το στρίψιμο προς Άγιο Μέμνονα, τους ανέκοψε τουρκικό μπλόκο και τους εκτέλεσε. Από τότε αγνοούνται. Μόνη απόδειξη για την τύχη τους είναι μια φωτογραφία, που δείχνει το μακελλειό.

Από την ημέρα εκείνη πέρασαν 52 χρόνια και ακόμα περιμένουμε. Και τώρα οι Τούρκοι απειλούν ξανά με εποικισμό της περίκλειστης πόλης. Γιατί τα σπίτια μας, όσα βρίσκονται έξω από την περίκλειστη πόλη, τα έχουν παραχωρήσει σε Τουρκοκύπριους και εποίκους. Η Αμμόχωστος μας καρτερεί για 52 χρόνια. Και οι Τούρκοι απειλούν και πάλι να την εποικίσουν, να κάμουν ότι το έθνος τους είναι συνηθισμένο να κάμνει για αιώνες τώρα. Οι Τούρκοι δεν γράφουν Ιστορία. Απλώς εμπλουτίζουν το ποινικό τους μητρώο, με συνεχείς παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου, με πειρατείες και εγκλήματα.

Ως πότε η διεθνής κοινότητα θα ανέχεται και θα καλύπτει τα τουρκικά εγκλήματα;