Ο σκληροτράχηλος αστυνομικός Τζον ΜακΛέιν αυτή τη φορά ταξιδεύει ως τη Μόσχα και καταλήγει να συνεργάζεται με το γιο του σε μια επικίνδυνη μυστική αποστολή ενάντια στον ανελέητο ρωσικό υπόκοσμο. Τρέφω μια ιδιαίτερη αδυναμία στο franchise του “Die Hard” από την πρώτη φορά που είδα στη μεγάλη οθόνη τον Μπρους Γουίλις να τα κάνει λαμπόγυαλο στο Nakatomi Plaza πίσω στο 1988 όμως όταν πλέον ο τύπος πλησιάζει τα 60, αντιλαμβάνεσαι ότι η υποχρεωτική συνταξιοδότηση είναι μόλις στη γωνία. Το “Α Good Day to Die Hard” διαθέτει όλα τα φόντα και προσόντα για να είναι μία από τις καλές προσθήκες στο franchise. Έχει τον ΜακΛέιν και τις ατάκες του, μία από τις συναρπαστικότερες σκηνές καταδίωξης στην πρόσφατη μνήμη και σκηνές δράσης που αγγίζουν τα όρια των “Transformers” σε πειστικότητα. Όμως δεν πας να δεις “Die Hard” για την αληθοφάνεια, όπως δεν ακούς Πάνο Κιάμο για τους στίχους της Νικολακοπούλου. Υποταγμένο στο τρίπτυχο FASTER, LOUDER, DUMBER που χαρακτηρίζει τις ταινίες δράσης της τελευταίας δεκαετίας, το sequel δεν παίρνει ούτε στιγμή τον εαυτό του στα σοβαρά, γεμίζοντας την ισχνή σαν τσιγαρόχαρτο πλοκή του με το ένα απίστευτο stunt πίσω από το άλλο. Ο Γουίλις δείχνει να το διασκεδάζει (αν και εμφανώς κουρασμένος) και ακόμα κι αν δεν δουλεύουν όλες οι ατάκες του, καταφέρνει να αποσπάσει κανα-δυο χαμόγελα, έτσι for old times sake. Ακόμα και βρίσκεται πιο κοντά στο “The Expendables” παρά στα τρία πρώτα, το “AGDTDH” αποδεικνύει ότι ο γερο-McClane το έχει ακόμα. Μ.Ν.
ΔΡΑΣΗΣ (ΗΠΑ, 2013) – ΡΙΚ2 10:30 μ.μ.
Σκηνοθεσία: Τζον Μουρ
Παίζουν: Μπρους Γουίλις, Τζέι Κόρτνι, Σεμπάστιαν Κοχ
Διάρκεια: 93
