Ετος 2093. Μια επανδρωμένη αποστολή φτάνει σε έναν έρημο πλανήτη, αναζητώντας ίχνη πολιτισμού. Τα ευρήματά της όμως μπορεί να σημάνουν το τέλος της ανθρωπότητας.
Να ξεκαθαρίσω ότι το «Prometheus» δεν είναι σε καμιά περίπτωση μια κακή ταινία – άλλωστε, ο Ρίντλεϊ Σκοτ είναι ανίκανος για κάτι τέτοιο. Επίσης δεν διαθέτει την κλειστοφοβική ατμόσφαιρα και το εφιαλτικό σασπένς της πρώτης ταινίας, ούτε τη ραμποειδή προσέγγιση του «Aliens» του Κάμερον (τα υπόλοιπα κάνω πως δεν υπάρχουν) – αλλά σίγουρα δανείζεται αρκετά από τις δύο εκδοχές. Το prequel συγγενεύει περισσότερο με το υπο-είδος της «επιστημονικής φαντασίας για σκεπτόμενους» που γέννησαν τα κλασικά «2001: A Space Odyssey» και «Solaris» και συνέχισαν διάφορες άλλες προσπάθειες όπως το «Sunshine» και το πιο πρόσφατο «Moon». Κοινός παρονομαστής σε όλα, η φιλοσοφία και η διαρκή αναζήτηση του ανθρώπου απαντήσεων σε βασικά υπαρξιακά ζητήματα όπως η προέλευση ή η ύπαρξη του Θεού. Κι εδώ ακριβώς είναι που χωλαίνει το όλο εγχείρημα: Τι δουλειά έχουν οι θεολογικές και υπαρξιακές αμπελοφιλοσοφίες σε ένα φιλμ όπου η κύρια ατραξιόν είναι πλοκαμοειδή εξωγήινοι να πετάγονται μέσα από ανθρώπινα σώματα σε όλο το αιματοβαμμένο μεγαλείο τους; Σίγουρα τα blood & gore έχουν το μερτικό τους (αν και περιορισμένο) αλλά το σενάριο είναι τόσο ισχνό και οι χαρακτήρες σχεδόν μονοδιάστατοι, σε σημείο που σκέφτεσαι ότι εάν δεν ήταν από πίσω ο Σκοτ, η Fox και ένα πλούσιο καστ, θα μιλούσαμε για ένα ασήμαντο sci fi b-movie. Μ.Ν.
10.00 MM NOVACINEMA 2
ΘΡΙΛΕΡ ΕΠΙΣΤ. ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ (ΗΠΑ – Βρετανία, 2012)
Σκηνοθεσία: Ρίντλεϊ Σκοτ
Παίζουν: Μίκαελ Φασμπέντερ, Σαρλίζ Θέρον, Νούμι Ράπας, Ίντρις Έλμπα
Διάρκεια: 119’
