Η έξοδος: Θεοί και βασιλιάδες – Exodus: Gods and kings

Ο Μωυσής δεν θα διστάσει να τα βάλει με μια από τις πιο ισχυρές αυτοκρατορίες της Ιστορίας, καθώς θα ηγηθεί της προσπάθειας των σκλαβωμένων Ισραηλιτών να βρεθούν ένα βήμα πιο κοντά στη λύτρωσή τους. Απέναντί του θα συναντήσει την ισχυρή αντίσταση του Φαραώ της Αιγύπτου, Ραμσή. Αφού αναβίωσε την ιστορική περιπέτεια με το “Gladiator” ο Ρίντλεϊ Σκοτ επιχείρησε να κάνει το ίδιο και με το ξεχασμένο βιβλικό έπος ξεσκονίζοντας την Παλαιά Διαθήκη και αποτίοντας φόρο τιμής στις “Δέκα Εντολές” του Σεσίλ Ντεμίλ. Από την αρχή καταλαβαίνεις τι προσέλκυσε τον Σκοτ στο project: πανοραμικά πλάνα της χλιδάτης CGI Μέμφιδος που κόβουν την ανάσα, επικές μάχες με χιλιάδες κομπάρσους, άρματα και φλεγόμενα βέλη, εντυπωσιακές σκηνές πλήθους, συν το πολυαναμενόμενο (και selling point) υπερθέαμα με τις δέκα πληγές του Φαραώ και τη διάσχιση της Ερυθράς Θάλασσας (μια πραγματικά εκπληκτική σεκάνς που ντροπιάζει οτιδήποτε σε disaster porn έκανε ποτέ ο Ρόλαντ Έμεριχ). Τεχνικά το φιλμ είναι χάρμα οφθαλμών και ο Σκοτ είναι ο αδιαφιλονίκητος άρχοντας του πανοραμικού: το μάτι δεν χορταίνει και ρουφάει την παραμικρή λεπτομέρεια. Όμως ο τόνος παραείναι ζοφερός για μια ιστορία που διδάσκεται στα δημοτικά: Ο αριθμός των νεκρών που αφήνουν πίσω τους Ραμσής, Μωυσής και Θεός μόνο με τον Β’ ΠΠ μπορεί να συγκριθεί, παντού πτώματα, όρνεα, κόκκινα ποτάμια, κροκόδειλοι, ακρίδες και νεκρά μωρά. Με εξαίρεση τους Μωυσή και Ραμσή κανένας άλλος χαρακτήρας δεν αποκτά βάθος (η Σιγκούρνι Γουίβερκάνει ένα από τα πιο άστοχα περάσματα στην ιστορία των blockbusters) ενώ το σενάριο είναι αναποφάσιστο σε ότι αφορά τον θρησκευτικό χαρακτήρα του φιλμ (με εξαίρεση τις πληγές όπου δεν αποφεύχθηκε το υπερφυσικό στοιχείο για όλα τ’ άλλα επιχειρούνται λογικές εξηγήσεις) σε σημείο να μοιάζει συγχυσμένο και να προσπαθεί αδέξια να ευχαριστήσει τους πάντες. Όχι τόσο βαθύ όσο ο αρονοφσκικός “Νώε” και στα σίγουρα όχι τόσο εντυπωσιακό στη μικρή οθόνη. Μ.Ν.