Η βαθιά άκρη του ωκεανού – The deep end of the ocean

Μια φωτογράφος ταξιδεύει με τα παιδιά της στο Σικάγο, προκειμένου να παραστεί στην ετήσια σύναξη των πρώην συμμαθητών της. Αφήνει λίγο τα παιδιά μόνα στη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου. Όταν επιστρέφει, ο τρίχρονος γιος της έχει χαθεί. Εννέα χρόνια αργότερα ένα αγόρι χτυπά την πόρτα του σπιτιού της… Ένα πολύ σοβαρό κοινωνικό ζήτημα πραγματεύεται αυτό το καλογυρισμένο δράμα του Βέλγου Ούλου Γκρόσμπαρντ (ο οποίος είχε κάνει το 1984 το «Falling in Love» που ήταν και το πρώτο hit της Φάιφερ) από το ομότιτλο βιβλίο της Τζάκλιν Μίτσαρντ. Ένα παιδί που είχε απαχθεί και μεγάλωνε με ανθρώπους που θεωρούσε γονείς του επιστρέφει μετά από εννιά χρόνια στην πραγματική του οικογένεια και μαζί του εμφανίζονται και τα διλήμματα: Η μητέρα θα πράξει ότι είναι καλύτερο για το παιδί της (εκείνο θέλει να μείνει με αυτόν που νομίζει για πατέρα του) ή για την οικογένειά της; Σίγουρα το θέμα σηκώνει πολύ συζήτηση κι αυτός είναι ο σκοπός του φιλμ, που αφηγείται την ιστορία με όλα εκείνα τα απαραίτητα κλισέ που κεντρίζουν το ενδιαφέρον και αγγίζουν ευαίσθητες χορδές. Προς το τέλος θυμίζει έντονα δακρύβρεχτη τηλεταινία του Lifetime, όμως το θέμα είναι πιασάρικο, η Φάιφερ εξαιρετική και η ώρα κυλάει χάρμα. Η Γούπι Γκόλντμπεργκ υποδύεται για μια ακόμα φορά τη λεσβία (μετά το «Boys on the side»). Chick flick στα σίγουρα, αλλά βλέπεται άνετα από όλους. Μ.Ν.