Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google

Add philenews.com on Google

Ένα δωμάτιο που κάποτε μας φαινόταν ζεστό αρχίζει να μοιάζει κρύο. Χρειαζόμαστε μια επιπλέον ζακέτα, σκεπαζόμαστε περισσότερο και δυσκολευόμαστε να ζεσταθούμε ακόμη κι όταν οι γύρω μας αισθάνονται άνετα.

Η αυξημένη ευαισθησία στο κρύο είναι ένα φαινόμενο που πολλοί άνθρωποι παρατηρούν καθώς μεγαλώνουν. Γιατί όμως συμβαίνει;

Μια νέα επιστημονική μελέτη έρχεται να φωτίσει έναν λιγότερο γνωστό μηχανισμό του οργανισμού, ο οποίος φαίνεται να χάνει σταδιακά μέρος της αποτελεσματικότητάς του με την ηλικία.

Ερευνητές του αμερικανικού ερευνητικού κέντρου City of Hope διαπίστωσαν ότι ένα ειδικό είδος λιπώδους ιστού, που λειτουργεί σαν εσωτερικό σύστημα θέρμανσης του σώματος, ανταποκρίνεται πιο αργά στις χαμηλές θερμοκρασίες όταν ο οργανισμός γερνά.

Η μελέτη δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Nature και βασίστηκε κυρίως σε πειράματα σε ποντίκια, με συμπληρωματική εξέταση ανθρώπινων δειγμάτων λιπώδους ιστού.

Το λίπος που μας κρατά ζεστούς

Όταν ακούμε τη λέξη «λίπος», συνήθως σκεφτόμαστε τα αποθέματα ενέργειας που συσσωρεύει ο οργανισμός.

Ωστόσο, δεν έχουν όλα τα είδη λιπώδους ιστού την ίδια λειτουργία.

Το λευκό λίπος αποθηκεύει κυρίως ενέργεια, ενώ ο καφέ λιπώδης ιστός, γνωστός και ως θερμογόνος λιπώδης ιστός, μπορεί να καταναλώνει ενέργεια για να παράγει θερμότητα.

Πρόκειται ουσιαστικά για έναν φυσικό μηχανισμό θέρμανσης, ο οποίος ενεργοποιείται όταν εκτιθέμεθα στο κρύο.

Οι επιστήμονες γνώριζαν ήδη ότι η δραστηριότητα αυτού του ιστού μειώνεται με την ηλικία. Εκείνο που δεν είχε αποσαφηνιστεί ήταν ο ακριβής τρόπος με τον οποίο επηρεάζεται η λειτουργία του.

Η νέα έρευνα δείχνει ότι το πρόβλημα δεν είναι απαραίτητα η πλήρης απώλεια της δυνατότητας παραγωγής θερμότητας, αλλά η δυσκολία του οργανισμού να ενεργοποιήσει γρήγορα τον συγκεκριμένο μηχανισμό.

Γιατί καθυστερεί η παραγωγή θερμότητας

Σύμφωνα με τους ερευνητές, ο θερμογόνος λιπώδης ιστός περιλαμβάνει κύτταρα με διαφορετική δραστηριότητα.

Ορισμένα παράγουν περισσότερη θερμότητα, επειδή διαθέτουν υψηλά επίπεδα μιας πρωτεΐνης που ονομάζεται UCP1. Άλλα παραμένουν λιγότερο ενεργά.

Υπό φυσιολογικές συνθήκες, όταν η θερμοκρασία του περιβάλλοντος μειώνεται, το νευρικό και το ανοσοποιητικό σύστημα συνεργάζονται ώστε περισσότερα λιποκύτταρα να ενεργοποιηθούν και να αυξήσουν την παραγωγή θερμότητας.

Όταν το σώμα δεν χρειάζεται πλέον τόση ζέστη, η δραστηριότητά τους περιορίζεται.

Στα ηλικιωμένα ποντίκια, όμως, οι επιστήμονες παρατήρησαν ότι αυτή η εναλλαγή πραγματοποιούνταν με μεγαλύτερη δυσκολία.

Τα κύτταρα εξακολουθούσαν να έχουν τη δυνατότητα να παράγουν θερμότητα, αλλά χρειάζονταν περισσότερο χρόνο για να ενεργοποιηθούν.

Αποτέλεσμα ήταν τα ηλικιωμένα ζώα να δυσκολεύονται περισσότερο να διατηρήσουν τη θερμοκρασία του σώματός τους όταν εκτίθεντο στο κρύο.

Τι ρόλο παίζει το ανοσοποιητικό σύστημα

Η ερευνητική ομάδα, με επικεφαλής την καθηγήτρια Qiong «Annabel» Wang, εντόπισε ότι η διαδικασία επηρεάζεται από την επικοινωνία μεταξύ νευρικών κυττάρων, κυττάρων του ανοσοποιητικού και λιποκυττάρων.

Ιδιαίτερο ρόλο φαίνεται να διαδραματίζει μια ουσία που ονομάζεται ιντερλευκίνη-1β, η οποία παράγεται από κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος.

Στα ηλικιωμένα ποντίκια, τα αυξημένα επίπεδα της συγκεκριμένης ουσίας συνέβαλλαν στη διατήρηση περισσότερων θερμογόνων λιποκυττάρων σε κατάσταση χαμηλής δραστηριότητας.

Με απλά λόγια, ο οργανισμός δυσκολευόταν να ενεργοποιήσει τον φυσικό του «θερμοστάτη» όταν χρειαζόταν περισσότερη ζέστη.

Οι επιστήμονες κατάφεραν, παρεμβαίνοντας σε έναν από τους μηχανισμούς που εμπλέκονται στη διαδικασία, να αποκαταστήσουν μέρος της παραγωγής θερμότητας στα ηλικιωμένα ποντίκια.

Τα ζώα που υποβλήθηκαν στην πειραματική παρέμβαση παρήγαγαν περισσότερη θερμότητα και κατανάλωναν περισσότερη ενέργεια.

Μπορεί να αντιστραφεί αυτή η αλλαγή;

Το συγκεκριμένο εύρημα δημιουργεί ενδιαφέρουσες προοπτικές, καθώς υποδηλώνει ότι η μειωμένη δραστηριότητα του θερμογόνου λίπους με την ηλικία ενδέχεται να μην είναι εντελώς μη αναστρέψιμη.

Ωστόσο, η παρέμβαση πραγματοποιήθηκε σε πειραματόζωα και δεν αποτελεί διαθέσιμη θεραπεία για ανθρώπους που αισθάνονται περισσότερο κρύο.

Το φάρμακο που χρησιμοποιήθηκε στα πειράματα, η μιφεπριστόνη, επηρεάζει πολλά διαφορετικά συστήματα του οργανισμού και δεν προτείνεται για την αντιμετώπιση της ευαισθησίας στο κρύο.

Οι ερευνητές θεωρούν ότι η ανακάλυψη μπορεί να έχει ευρύτερη σημασία.

Ο θερμογόνος λιπώδης ιστός δεν συμμετέχει μόνο στη διατήρηση της θερμοκρασίας του σώματος. Καταναλώνει επίσης γλυκόζη και λιπαρά, επηρεάζοντας τον μεταβολισμό.

Επομένως, η καλύτερη κατανόηση της λειτουργίας του θα μπορούσε μελλοντικά να συμβάλει στην έρευνα για την παχυσαρκία, τον διαβήτη τύπου 2 και άλλες μεταβολικές διαταραχές που συνδέονται με τη γήρανση.