Οι ασθενείς ταλαιπωρούνται και οι οικογένειες τους για αρκετό διάστημα «διαλύονται». Είτε οι δύο γονείς υποχρεώνονται να ταξιδέψουν στο εξωτερικό, όταν ο ένας εξ αυτών χρειάζεται αλλογενή μεταμόσχευση και ο άλλος τον συνοδεύει και τα παιδιά υποχρεωτικά μένουν μόνα με τους παππούδες ή άλλους συγγενείς τους, είτε ο ένας εκ των δύο γονιών συνοδεύει το παιδί στο εξωτερικό για μεταμόσχευση και μένει η υπόλοιπη οικογένεια πίσω.
Την ίδια ώρα, ο ΟΑΥ πληρώνει για αποστολή του ασθενούς στο εξωτερικό, με ό,τι αυτή συνεπάγεται και το υπουργείο Υγείας πληρώνει για τα έξοδα του συνοδού του.
Με τα δεδομένα της Κύπρου, αυτή τη στιγμή, οι ασθενείς, στην πλειονότητα τους άνθρωποι με λευχαιμία που χρειάζονται αλλογενή μεταμόσχευση, μπορούν να εξυπηρετηθούν στην Κύπρο και να έχουν δίπλα τους την οικογένεια τους, ο ΟΑΥ μπορεί να καταβάλει αποζημιώσεις σε κυπριακά νοσηλευτήρια, χωρίς να χρειάζεται ολόκληρη διαδικασία για την αποστολή στο εξωτερικό και το υπουργείο Υγείας μπορεί να μην πληρώσει τίποτα αφού ο ασθενής δεν χρειάζεται συνοδό.
«Με απλά λόγια, έχουμε νόμο, έχουμε γιατρούς εκπαιδευμένους, έχουμε κλινική έτοιμη για να εξυπηρετήσει τους ασθενείς μας, αλλά εμείς επιλέγουμε να συνεχίζουμε να ταλαιπωρούμε ολόκληρες οικογένειες και να πληρώνουμε για αποστολές στο εξωτερικό και έξοδα συνοδών, επειδή δεν προωθούμε τις απαραίτητες διαδικασίες», εξήγησε μιλώντας στον «Φ» ο επίτιμος πρόεδρος της Ομοσπονδίας Συνδέσμων Ασθενών Κύπρου, Μάριος Κουλούμας.
Η αγωνία των ασθενών και των οικογενειών τους, είπε ο κ. Κουλουμας, «φθάνει κοντά μας και σίγουρα δεν μπορούμε να μείνουμε απαθείς. Η αλλογενής μεταμόσχευση αιμοποιητικών κυττάρων δεν είναι μια “πολυτέλεια” της σύγχρονης ιατρικής και αφορά ασθενείς με λευχαιμία, λεμφώματα, απλαστική αναιμία και άλλα σοβαρά αιματολογικά νοσήματα. Το κυριότερο: Αποτελεί τη μοναδική ελπίδα για επιβίωση και ποιότητα ζωής».
Παρά την ψήφιση του σχετικού νομοθετικού πλαισίου από τη Βουλή τον περασμένο Μάρτιο, «παρά την ύπαρξη του εξειδικευμένου προσωπικού και έτοιμων υποδομών, οι ασθενείς συνεχίζουν να αναγκάζονται να ταξιδεύουν στο εξωτερικό για να λάβουν αυτή τη θεραπεία».
Αυτό επειδή, από πλευράς υπουργείου Υγείας δεν έχουν ακόμα παραχωρηθεί η σχετικές άδειες στο νοσηλευτήριο που διαθέτει την απαραίτητη υποδομή και στελέχωση.
«Δεν μπορούμε παρά να διερωτόμαστε για τους λόγους για τους οποίους υπάρχει αυτή η καθυστέρηση», είπε ο κ. Κουλούμας:
>> «Ποια γραφειοκρατικά ή διοικητικά εμπόδια καθυστερούν τη διαδικασία;
>> Πόσο ακόμη θα περιμένουν οι ασθενείς;
>> Πόσες οικογένειες πρέπει να συνεχίσουν να ταλαιπωρούνται άδικα;
>> Μέχρι πότε θα πληρώνει ο ΟΑΥ για αποστολή στο εξωτερικό και το υπουργείο Υγείας για έξοδα συνοδών;».
«Για να το πούμε πιο απλά», είπε, «πίσω από κάθε παραπομπή στο εξωτερικό υπάρχει ένας άνθρωπος που δίνει μάχη για τη ζωή του. Υπάρχουν οικογένειες που εγκαταλείπουν προσωρινά τα σπίτια τους, γονείς που αποχωρίζονται τα παιδιά τους, εργαζόμενοι που χάνουν τη δουλειά τους ή επιβαρύνονται οικονομικά και ψυχολογικά». Πέραν αυτών, «το κράτος συνεχίζει να δαπανά σημαντικά ποσά για αποστολές ασθενών στο εξωτερικό και ταυτόχρονα διατηρεί ανενεργές δυνατότητες εντός της Κύπρου».
«Η Πολιτεία οφείλει ξεκάθαρες απαντήσεις διότι σε θέματα υγείας, η καθυστέρηση ισοδυναμεί, πολλές φορές, με απώλεια ευκαιριών θεραπείας», τόνισε ο κ. Κουλούμας, σημειώνοντας πως «οι ασθενείς με σοβαρά αιματολογικά νοσήματα δεν έχουν την πολυτέλεια του χρόνου. Κάθε αναβολή μπορεί να επιδεινώσει την κατάσταση της υγείας τους και να επηρεάσει την πρόγνωση. Η ανάπτυξη υπηρεσιών αλλογενούς μεταμόσχευσης στην Κύπρο δεν αφορά μόνο την ιατρική πρόοδο. Αφορά την ισότητα στην πρόσβαση στη θεραπεία, την αξιοπρέπεια των ασθενών και το δικαίωμα να λαμβάνουν φροντίδα κοντά στους ανθρώπους τους. Κάθε μέρα καθυστέρησης σημαίνει περισσότερη ταλαιπωρία για ασθενείς και οικογένειες που ήδη δοκιμάζονται αρκετά. Και αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί».
Έχει παρέλθει ήδη αρκετό χρονικό διάστημα, «και να υπενθυμίσουμε ότι η έναρξη των αλλογενών μεταμοσχεύσεων στην Κύπρο καθυστέρησε για περίπου δύο χρόνια επειδή δεν είχαμε νόμο και μετά την ψήφιση του νόμου, εξακολουθεί να καθυστερεί επειδή δεν προωθήθηκε η διαδικασία αδειοδότησης», ανέφερε.
Ίσως, είπε, «να πρέπει να πούμε ότι χρειάζεται πολιτική βούληση και αποφασιστικότητα και σε αυτό το ζήτημα. Ίσως πρέπει ο Υπουργός ή και ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να παρέμβουν ώστε να προωθηθούν οι διαδικασίες. Δεν αρκεί να υπάρχουν νόμοι στα χαρτιά. Χρειάζεται άμεση ενεργοποίηση των διαδικασιών, στήριξη των υπηρεσιών στην Κύπρο, πιστοποίηση όπου απαιτείται, και σαφές χρονοδιάγραμμα εφαρμογής. Η Κύπρος διαθέτει το επιστημονικό δυναμικό και τις δυνατότητες να προσφέρει αλλογενείς μεταμοσχεύσεις εντός της χώρας. Αυτό που λείπει πλέον δεν είναι η γνώση ούτε οι υποδομές. Είναι η αποφασιστικότητα», κατέληξε ο επίτιμος πρόεδρος της ΟΣΑΚ.
