Γονείς φθάνουν σε κατάσταση απελπισίας, οικογένειες ταλαιπωρούνται, ασθενείς και οι συνοδοί τους στο εξωτερικό βρίσκονται σε απόγνωση. Οι διαδικασίες που ακολουθεί το υπουργείο Υγείας περίπλοκες, η καθυστέρηση στην καταβολή των βοηθημάτων τεράστια. Σε κάποιες περιπτώσεις φθάνει τον ένα χρόνο, με τις οικογένειες να ζουν στις ξένες χώρες με τη βοήθεια φίλων, συγγενών ή φιλανθρωπικών οργανώσεων.
Το υπουργείο Υγείας αναγνωρίζει το πρόβλημα, ωστόσο, το αρμόδιο Τμήμα παραπέμπει στην υποστελέχωση του.
Ενδεικτική είναι η περίπτωση οικογένειας η οποία, βρίσκεται στην Αμερική εδώ και ένα χρόνο, εξαιτίας σοβαρού προβλήματος που αντιμετωπίζει το παιδί. Οι αιτήσεις υποβλήθηκαν στο υπουργείο Υγείας στην ώρα τους, το βοήθημα, ωστόσο, δεν τους έχει ακόμα καταβληθεί.
Δεύτερο ενδεικτικό παράδειγμα, η περίπτωση άλλης οικογένειας η οποία βρισκόταν στο εξωτερικό και συγκεκριμένα στη Γερμανία, επέστρεψαν στη Γερμανία και το βοήθημα τους καταβλήθηκε 11 μήνες μετά την υποβολή του αιτήματος και αφού πρώτα μεσολάβησε συγκεκριμένος βουλευτής.
Ξεκρέμαστες και οι οικογένειες των παιδιών με σοβαρές παθήσεις που παραμένουν στην Κύπρο για τη θεραπεία τους.
Εάν δεν είναι δημόσιοι υπάλληλοι οι γονείς, στις περισσότερες περιπτώσεις χάνουν τη θέση εργασίας τους και την ίδια ώρα, τα επιδόματα αλλά και το ΕΕΕ που δικαιούνται τα παιδιά παραχωρείται με μεγάλη καθυστέρηση.
Τα συγκεκριμένα ζητήματα, επανήλθαν στη δημοσιότητα κατά τη χθεσινή πρωινή ενημερωτική εκπομπή του ΡΙΚ με τον επίτιμο πρόεδρο της ΟΣΑΚ, Μάριο Κουλούμα, να τονίζει ότι «είναι απαράδεκτο να αφήνουμε ολόκληρες οικογένειες να ζουν με βοηθήματα και εράνους που κάνουν σύνδεσμοι και φιλανθρωπικοί οργανισμοί τη στιγμή που το κράτος λειτουργεί σχετικό πρόγραμμα».
«Είναι απαράδεκτο», είπε αργότερα μιλώντας στον «Φ» ο κ. Κουλούμας, «ενώ παλέψαμε ως ΟΣΑΚ για να εφαρμοστεί το πρόγραμμα της παραχώρησης επιδομάτων στους συνοδούς ασθενών, ενώ το κράτος το εφάρμοσε, να εξακολουθούμε να έχουμε αυτή την τεράστια καθυστέρηση και να οδηγούμε ολόκληρες οικογένειες στην απελπισία. Πρέπει να καταλάβουμε όλοι ότι, κυρίως στις περιπτώσεις ασθενών παιδιών, τουλάχιστον ο ένας γονέας, χάνει τη θέση εργασίας του.
Πρέπει να σκεφτούμε πως όταν ένα παιδί πάσχει από σοβαρή πάθηση και πρέπει να ταξιδέψει στο εξωτερικό, έχουν και οι δύο γονείς την ανάγκη να βρίσκονται δίπλα του και σε κάποιες περιπτώσεις μετακομίζει ολόκληρη η οικογένεια στην ξένη χώρα. Από τη στιγμή που το κράτος αποφάσισε να καλύπτει τα έξοδα, έστω για έναν συνοδό, το ποσό που δικαιούνται πρέπει να το παίρνουν την ώρα που το χρειάζονται, όχι εκ των υστέρων, όχι όταν περάσουν μήνες και επιστρέψουν στην Κύπρο».
Αυτές οι οικογένειες, «χρειάζονται στήριξη, ίσως να υπάρχουν άλλα παιδιά τα οποία παραμένουν στην Κύπρο, με παππούδες ή άλλους συγγενείς, ίσως να είναι φοιτητές και να υποχρεώνονται να διακόψουν τις σπουδές τους, ίσως η οικογένεια να έχει δανειακές υποχρεώσεις. Δεν μπορούμε να τους αφήνουμε στο έλεος του Θεού».
Μητέρες δηλώνουν ψυχικά ασθενείς για να μην χάσουν τη δουλειά τους
Για τις περιπτώσεις παιδιών που παραμένουν στην Κύπρο για τη θεραπεία τους, ο κ. Κουλούμας τόνισε ότι «επίσης, υπάρχει σοβαρό πρόβλημα. Ο ένας από τους δύο γονείς, κυρίως η μητέρα, υποχρεώνεται να απουσιάσει από την εργασία της. Εάν δεν είναι δημόσιος υπάλληλος, κατά πάσα πιθανότητα, θα έρθει η στιγμή που θα χάσει τη θέση εργασίας της. Εάν είναι δημόσιος υπάλληλος θα είναι καλυμμένη για αρκετούς μήνες. Και πάλι, όμως, η άδεια ασθενείας και στις δύο περιπτώσεις τελειώνει. Εννοείται ότι δεν μπορούν να εξασφαλίσουν πιστοποιητικό ασθενείας για τον εαυτό τους, εάν δεν είναι ασθενείς.
Υπάρχουν περιπτώσεις, σύμφωνα με τις πληροφορίες που φθάνουν κοντά μας, κατά τις οποίες μητέρες υποχρεώνονται να δηλώσουν ότι πάσχουν από κάποια ψυχική νόσο προκειμένου να μην χάσουν τη δουλειά τους. Αν είναι δυνατό να γίνονται αυτά τα πράγματα. Να φθάνουν άνθρωποι σε τέτοιο σημείο γιατί χρειάζεται να φροντίσουν το παιδί τους».
Ακόμα και σε αυτές τι περιπτώσεις όμως, «κατά τις οποίες το παιδί, λόγω της ασθένειας του και δικαιούται δημόσιο βοήθημα ή Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα, η καθυστέρηση στην έναρξη καταβολής του είναι τεράστια». Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, «ο ένας από τους δύο γονείς να χάνει τη δουλειά του, τα έξοδα να τρέχουν, στην οικογένεια ενδεχομένως να υπάρχουν και άλλα παιδιά και ίσως και δάνεια και τα έσοδα να μειώνονται κατά το ήμισυ χωρίς έγκαιρη κρατική παρέμβαση. Νομίζω πως οτιδήποτε περισσότερο πούμε, θα είναι περιττό».
