Έπεσε από τη σκάλα αεροπλάνου και μήνυσε την εταιρεία εξυπηρέτησης αεροσκαφών – Τι απεφάνθη το Εφετείο

Έπεσε από τη σκάλα αεροπλάνου κατά την αποβίβασή του στο αεροδρόμιο Λάρνακας, τραυματίστηκε και διεκδίκησε αποζημίωση, όμως το Εφετείο έκρινε ότι δεν αποδείχθηκε αμέλεια εκ μέρους της Swissport Cyprus Ltd και απέρριψε την έφεσή του, επικυρώνοντας την πρωτόδικη απόφαση. Συγκεκριμένα το Δικαστήριο έκρινε ότι δεν προσκομίστηκε αξιόπιστη μαρτυρία που να συνδέει την πτώση με οποιαδήποτε παράλειψη ή πράξη της εταιρείας που είχε αναλάβει την εξυπηρέτηση του αεροσκάφους και την τοποθέτηση της σκάλας αποβίβασης.

Η απόφαση εκδόθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 2026 από τους δικαστές Δ. Κίτσιο, Μ.Γ. Πίκη και Μ. Δρουσιώτη.

Ο εφεσείοντας είχε προσφύγει στη Δικαιοσύνη, υποστηρίζοντας ότι τραυματίστηκε κατά την αποβίβασή του από το αεροσκάφος, όταν έπεσε από τη σκάλα που είχε τοποθετήσει η Swissport Cyprus. Στην αγωγή του υποστήριξε, μεταξύ άλλων, ότι δεν είχαν ληφθεί τα αναγκαία μέτρα προστασίας και ασφάλειας, ότι η σκάλα ήταν ολισθηρή, ότι επικρατούσαν κακές καιρικές συνθήκες και ότι δεν υπήρχε επαρκής φωτισμός. Επικαλέστηκε, επίσης, το δόγμα «res ipsa loquitur», σύμφωνα με το οποίο, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, τα ίδια τα περιστατικά ενός ατυχήματος μπορούν να οδηγήσουν σε συμπέρασμα εκ πρώτης όψεως αμέλειας.

Σε σχέση με τις σωματικές βλάβες που υπέστη, οι διάδικοι είχαν συμφωνήσει πρωτοδίκως, επί πλήρους ευθύνης, στο ποσό των €40.000, περιλαμβανομένων τόκων. Ωστόσο, παρέμεινε προς κρίση το ζήτημα κατά πόσο η Swissport έφερε ευθύνη για την πτώση.

Το πρωτόδικο Δικαστήριο είχε απορρίψει την αγωγή, κρίνοντας ότι ο εφεσείοντας δεν απέδειξε πως η εταιρεία είχε παραβιάσει το καθήκον επιμέλειας που είχε απέναντί του. Η κρίση αυτή προσβλήθηκε με έφεση, με τον εφεσείοντα να υποστηρίζει, μεταξύ άλλων, ότι η μαρτυρία του ουσιαστικά παρέμεινε αναντίλεκτη και ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη την ιδιαίτερη ευθύνη της εταιρείας για την ασφαλή αποβίβαση των επιβατών.

Το Εφετείο, ωστόσο, υπογράμμισε ότι ο εφεσείοντας δεν είχε κριθεί αξιόπιστος από το πρωτόδικο Δικαστήριο, ενώ ο μάρτυρας της Swissport, λειτουργός Υγείας και Ασφάλειας, είχε κριθεί αξιόπιστος. Όπως σημειώνει το Εφετείο, η κρίση περί αξιοπιστίας δεν είχε προσβληθεί με συγκεκριμένο λόγο έφεσης και, συνεπώς, αποτελούσε δεδομένο για την εξέταση της υπόθεσης.

Σύμφωνα με τα ευρήματα του πρωτόδικου Δικαστηρίου, δεν αποδείχθηκε τι ακριβώς προκάλεσε την πτώση του επιβάτη. Δεν αποδείχθηκε, επίσης, ότι η σκάλα ήταν βρεγμένη ή ότι είχε συσσωρευτεί νερό πάνω της, ούτε ότι δεν διέθετε αντιολισθητικό υλικό. Αντίθετα, έγινε αποδεκτή μαρτυρία ότι η σκάλα διέθετε ενσωματωμένο φωτισμό, χειρολαβές σε όλο το μήκος της, αντιολισθητική επιφάνεια σε κάθε σκαλοπάτι και αντιολισθητική ταινία στις άκρες των σκαλοπατιών.

Το πρωτόδικο Δικαστήριο είχε διαπιστώσει ακόμη ότι, σύμφωνα με τη συνήθη πρακτική, ο χειριστής της σκάλας ελέγχει πριν από την τοποθέτησή της στο αεροσκάφος την κατάσταση των φώτων και την ύπαρξη τυχόν ξένων αντικειμένων. Δεν είχε αναφερθεί οποιαδήποτε βλάβη στη συγκεκριμένη σκάλα, ενώ η μαρτυρία που έγινε αποδεκτή ήταν ότι αυτή βρισκόταν σε καλή κατάσταση.

Το Εφετείο έκρινε ότι δεν προσκομίστηκε αποδεκτή μαρτυρία για την ύπαρξη κινδύνου στη σκάλα που να συνδεόταν με την πτώση. Παράλληλα, απέρριψε τη θέση ότι υπήρξε παράβαση του καθήκοντος επιμέλειας, κρίνοντας ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο εφάρμοσε ορθά τη σχετική νομολογία.

Σε σχέση με τον δεύτερο λόγο έφεσης, το Εφετείο απέρριψε επίσης τον ισχυρισμό ότι η Swissport είχε την ιδιότητα του ιδιοκτήτη ή κατόχου του αεροσκάφους. Από τα ευρήματα της υπόθεσης προέκυπτε ότι η εταιρεία είχε αναλάβει την εξυπηρέτηση του αεροσκάφους και είχε τοποθετήσει τη σκάλα, γεγονός που δημιουργούσε καθήκον επιμέλειας έναντι των επιβατών που θα τη χρησιμοποιούσαν. Το κρίσιμο ζήτημα, όμως, ήταν η έκταση του καθήκοντος και κατά πόσο αυτό παραβιάστηκε.

Το Εφετείο συμφώνησε με την πρωτόδικη κρίση ότι, υπό τα συγκεκριμένα δεδομένα, δεν υπήρχε αποδεκτή μαρτυρία ότι η εταιρεία παρέλειψε να λάβει λογικά μέτρα ή αγνόησε κίνδυνο που γνώριζε ή όφειλε να γνωρίζει.

Το Δικαστήριο εξέτασε και την επίκληση του δόγματος «res ipsa loquitur», αλλά έκρινε ότι δεν μπορούσε να εφαρμοστεί. Όπως αναφέρεται στην απόφαση, ο εφεσείοντας είχε επιχειρήσει να αποδείξει συγκεκριμένες συνθήκες αμέλειας, ενώ δεν είχε αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως αμέλεια εκ μέρους της εταιρείας. Ως εκ τούτου, δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις για μετατόπιση του βάρους απόδειξης στους εφεσίβλητους.

Το Εφετείο αναφέρθηκε, επίσης, σε αγγλική υπόθεση που αφορούσε πτώση από σκάλα αεροπλάνου, κρίνοντας όμως ότι τα πραγματικά περιστατικά ήταν διαφορετικά, καθώς εκεί είχε διαπιστωθεί παρουσία παγωμένου χιονιού στη σκάλα.

Καταλήγοντας, το Εφετείο έκρινε αβάσιμους και τους δύο λόγους έφεσης, απέρριψε την έφεση και επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση. Παράλληλα, επιδίκασε έξοδα ύψους €2.400 πλέον ΦΠΑ, εάν υπάρχει, υπέρ της Swissport Cyprus Ltd και εναντίον του εφεσείοντος.