Ο Σωτήρης Βροντής, καλεί την Κυβέρνηση να μην πτοηθεί από την απεργία των εκπαιδευτικών.
Με έκπληξη, απορία αλλά και οργή παρακολουθεί η κυπριακή κοινωνία την αντιπαράθεση των εκπαιδευτικών οργανώσεων και του υπουργείου Παιδείας.
Οι συνδικαλιστές, συνηθισμένοι εδώ και δεκαετίες να παίρνουν ό,τι ζητούν, δεν κατανοούν ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει, όχι μόνο στην Κύπρο, αλλά παντού.
Ας ελπίσουμε ότι το υπουργείο Παιδείας και η Κυβέρνηση δεν θα υποχωρήσουν στον ωμό εκβιασμό.
Οι εκπαιδευτικοί ας δουν το επίπεδο των μαθητών μας. Δεν νιώθουν ίχνος ντροπής, όταν οι Κύπριοι μαθητές βαθμολογούνται ως οι τελευταίοι στην Ευρώπη;
Εμείς, οι Κύπριοι φορολογούμενοι πολίτες πληρώνουμε για να εργάζονται κάτω από άριστες, προνομιακές συνθήκες οι εκπαιδευτικοί, όπως και οι υπόλοιποι δημόσιοι υπάλληλοι.
Έρχονται τώρα να ζητούν και τα ρέστα και να απειλούν με απεργίες. Ας κάνουν.
Εδώ θα κριθεί η Κυβέρνηση αν υποταγεί στον εκβιασμό, ή αν σηκώσει το γάντι και δείξει στους εκπαιδευτικούς, ότι ο κόμπος έφτασε στο κτένι. Ας θυμηθούμε τι έκαναν δύο μεγάλοι ηγέτες όταν αντιμετώπισαν παρόμοιες καταστάσεις. Όταν στην παρηκμασμένη και εξουθενωμένη από τα συνδικάτα Μεγάλη Βρετανία κήρυξαν απεργία οι ανθρακωρύχοι, η Θάτσερ, που μόλις ανέλαβε την πρωθυπουργία, δεν πτοήθηκε.
Αναμετρήθηκε μαζί τους και η κοινωνία νίκησε. Από τότε η Μεγάλη Βρετανία έγινε πάλι μια μεγάλη οικονομική δύναμη.
Το ίδιο έγινε και στις ΗΠΑ όταν ανέλαβε πρόεδρος ο Ρίγκαν. Όταν κήρυξαν απεργία οι ρυθμιστές εναέριας κυκλοφορίας, τους απέλυσε αμέσως.
Έδωσε τον έλεγχο της εναέριας κυκλοφορίας στον στρατό και κάλεσε τους εργαζόμενους να κάνουν αίτηση αν θέλουν τη δουλειά τους, υπό νέες συνθήκες. Έτσι έγινε πάλι μεγάλη η Αμερική, με τη θαρραλέα ηγεσία του Ρίγκαν.
Ρίγκαν και Θάτσερ. Έδωσαν νέα δύναμη στις χώρες τους, με την αποδυνάμωση των συντεχνιών, μπόρεσε η ατομική πρωτοβουλία να μεγαλουργεί και να τραβά μπροστά όλη την κοινωνία.
Αν τολμήσουν να κάνουν απεργία οι εκπαιδευτικοί, ας κάνει ο Πρόεδρος ό,τι έκανε και ο Ρίγκαν. Να κηρύξει αμέσως λοκ άουτ και να απολύσει όσους εκπαιδευτικούς δεν πάνε αμέσως πίσω στην εργασία τους. Για τους νταήδες που δεν πάνε πίσω, η απόλυση να είναι μόνιμη.
Για την κάλυψη των αναγκών που θα δημιουργηθούν από την απόλυση των νταήδων, να προσληφθούν νέοι εκπαιδευτικοί από τις λίστες αναμονής.
Το υπουργείο Παιδείας, μετά πρέπει να προτείνει νέες συμβάσεις στις νέες ηγεσίες των συντεχνιών. Να ξεχάσουν τα υπερπρονόμιά τους. Οι νέες συμβάσεις, πρέπει να είναι συμβατές με την πραγματικότητα που υπάρχει στην οικονομία και τους όρους εργασίας των εκπαιδευτικών στα ιδιωτικά σχολεία.
Θέληση και πίστη χρειάζεται από την Κυβέρνηση για να μην υποκύψει στον εκβιασμό των εκπαιδευτικών. Αν υποκύψει, θα έχουμε την τύχη της Ελλάδας, όπου οι συντεχνίες ουσιαστικά κυβερνούσαν με αποτέλεσμα τη χρεοκοπία της χώρας. Τα ίδια μας περιμένουν, αν οι συντεχνίες, ειδικά των δημοσίων υπαλλήλων, δεν αντιμετωπιστούν αποφασιστικά.
Οι εκπαιδευτικοί, όπως και οι υπόλοιποι δημόσιοι υπάλληλοι, πρέπει να εργάζονται και να αμείβονται όπως και οι υπόλοιποι Κύπριοι, που εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα. Δεν είναι παιδιά ενός ανώτερου Θεού.
Η σιωπηλή πλειοψηφία, οι απλοί πολίτες, παρακολουθούν, ελπίζοντας ότι η Κυβέρνηση δεν θα υποκύψει στον εκβιασμό, θα αναμετρηθεί με τις συντεχνίες και το σωστό θα επικρατήσει.
Ας ελπίσουμε ότι νέες, καλύτερες μέρες θα έρθουν στον τόπο μας, μετά τη νέα πραγματικότητα που θα προκύψει, αν φυσικά το κράτος επιβληθεί. Το κράτος, πρέπει να αντιπροσωπεύει όλους τους πολίτες και όχι μόνο τους δημοσίους υπαλλήλους.
