Ο Τάσος Γ. Οικονόμου, σχολιάζει την κατάσταση γύρω από το εκπαιδευτικό ζήτημα, που προβληματίζει ιδιαίτερα τον τελευταίο καιρό.
Αν έχει ξεχωρίσει κάτι από την υπάρχουσα αντιπαράθεση Κυβέρνησης και εκπαιδευτικών, είναι η ανάδειξη της προσωπικότητας του κ. Φυλακτού, και η αδυναμία της Κυβέρνησης να ενεργήσει δυναμικά ή Θατσερικά. Επίσης, ο άκρατος κομματισμός του ΑΚΕΛ και η συνέπεια του ΔΗΚΟ.
Έχει δημοσιευθεί, μετά από έρευνα, ότι 215.000 του πληθυσμού, ζουν στα όρια της φτώχειας. Δηλαδή, δεν μπορούν να πληρώσουν τις βασικές τους υποχρεώσεις, ρεύμα, νερό και φόρους. Το βασικότερο, όμως, δεν το αναφέρει η έρευνα, αλλά εύκολα μπορεί να το υπολογίσει ο καθένας μας.
Το βάσανο της διατροφής, αυτής της μερίδας του πληθυσμού, που σίγουρα θα έχει και παιδιά, και μάλιστα τα περισσότερα, διότι είναι οι φτωχοί που καρποφορούν περισσότερο και ανανεώνουν τον πληθυσμό. Και όμως, ξεδιάντροπα, ακούμε από τις ηγεσίες εκπαιδευτικών, ότι αγωνίζονται, λένε, για τα παιδιά. Όχι φυσικά για το γάλα τους ή τη διατροφή τους.
Απαράδεκτο, και όμως αληθινό. Δασκάλα στο Παραλίμνι, μπαίνοντας στην 5η τάξη, αμέσως μετά την απεργία, είπε στους μαθητές ότι η απεργία έγινε για το καλό των παιδιών.
Κύριοι του ΑΚΕΛ, βρήκατε την ευκαιρία, να λαϊκίσετε υπέρ των εκπαιδευτικών, για να διατηρήσουν τα υπερπρονόμια που πέτυχαν διαχρονικά, εκβιάζοντας όλες τις κυβερνήσεις με τον μπαμπούλα της απεργίας.
Αυτά προνοεί η θεωρία του κομμουνισμού; Να κατανέμονται πριγκιπικοί μισθοί και συντάξεις σε μια μερίδα πληθυσμού, και το ένα τρίτο του λαού να λιμοκτονεί και να σιγοβράζει για επανάσταση; Έλεος, κύριοι.
Το δε Δημοκρατικό Κόμμα, συνεπές στη γραμμή του μακαριστού αρχηγού του, αγωνίζεται για τη διατήρηση των ωφελημάτων, που κάποτε… δώρισε στους εκπαιδευτικούς και δημόσιους υπαλλήλους.
Εσείς πρώτοι, κύριοι του ΑΚΕΛ, έπρεπε να αγωνίζεστε για τον ολοκληρωτικό εξορθολογισμό των δημοσίων οικονομικών, και τον δίκαιο διαμερισμό της πίτας. Όχι ορισμένοι με χρυσά κουτάλια, και άλλοι με μισές μερίδες και άδεια στομάχια.
Υ.Γ.: Τα καταφέραμε με την οικογένειά μου να ταξιδέψουμε στη Σερβία με γκρουπ, την τρίτη εβδομάδα του Αυγούστου, όλοι γύρω στα 20 άτομα. Και το αναφέρω προβληματισμένος, δια τη συμπεριφορά δύο ζευγαριών, συντάξιμων εκπαιδευτικών, που ήταν στο γκρουπ. Ακουμπώντας ο ένας στον άλλο, ένιωθα την υπεροψία τους, διά τις 5 χιλιάδες των ευρώ που «τσακρούν» κάθε μήνα, και κάθε Δεκέμβρη, 10 χιλιάδες. Δεν μας έλεγαν καλημέρα, διότι από την πρώτη στιγμή μας παρεξήγησαν που αμφισβητήσαμε το δίκαιό τους, στην αντίδραση του εξορθολογισμού. Με παρέπεμψαν πίσω, στο επίπεδο και την προσωπικότητα των παλιών εκπαιδευτικών.
