Μια σύντομη ιστορική αναδρομή από τον Σωκράτη Βαρνάβα, από τη Λευκωσία, στο είδος αυτό της τέχνης, που άνθισε στη Νέα Υόρκη, αλλά και στο ελληνικό θέατρο.
Το μιούζικαλ, ανάλαφρο και δροσερό, είναι ένα από τα δημοφιλέστερα είδη θεάτρου και απαιτεί το αρμονικό δέσιμο χορού, τραγουδιού και ερμηνείας.
Το πρώτο μιούζικαλ που ανέβηκε στο θέατρο ήταν στο Μπρόντγουεϊ, το 1866. Πρόκειται για τον «Μαύρο απατεώνα» των Τσαρλς Μπάρας και Γκιουζέπε Οπέρτι. Η επιτυχία ήταν τεράστια. Μετά ανέβηκαν «Το κορίτσι του καζίνο», «Η ωραία της Νέας Υόρκης», «Γαλάζιος Παράδεισος» κ.ά. Ο κόσμος ήθελε να ξεχάσει τα γεγονότα της πρώτης αιματοχυσίας και αναζητούσε σαν αντίδοτο ελαφρότερα θέματα, μακριά από τη φρίκη του πολέμου.
Τα χρόνια που ακολουθούν παρουσιάστηκαν τα μουσικο-χορευτικά έργα: «Σόου μπόουτ», «Γουέστ σάιντ στορυ», «Ωραία μου κυρία», «Ο Βασιλιάς κι εγώ», «Κάρουσελ», «Σταρλάιτ εξπρές», «Η λεωφόρος της δύσεως», «Νιώθεις απόψε μοναξιά» εμπνευσμένο από τη ζωή και την καριέρα του αξέχαστου Έλβις Πρίσλεϊ κ.ά.
Στο ελληνικό θέατρο ανέβηκαν τη δεκαετία του 1960 ορισμένες παραστάσεις με μουσικά στοιχεία, χωρίς όμως να χαρακτηριστούν σαν μιούζικαλ, όπως: «Οδός ονείρων», «Το κορίτσι με το κορδελάκι», «Καίσαρ και Κλεοπάτρα», «Τα κόκκινα φανάρια», «Η όμορφη πόλη». Τα έργα αυτά έντυσαν μουσικά εκλεκτοί Έλληνες συνθέτες, όπως οι Χατζιδάκις, Θεοδωράκης, Ξαρχάκος, Μαρκόπουλος.
Ένα από τα πρώτα μιούζικαλ ήταν στο θέατρο Ρεξ το 1969 και πρόκειται για το έργο «Ο Μπέμπης κι ο Μπαμπίνος» του Αλέκου Σακελλάριου, με μουσική Γιώργου Μουζάκη. Έπαιξαν οι Λάμπρος Κωνσταντάρας, Μαίρη Χρονοπούλου, Δημήτρης Νικολαΐδης, Γιάννης Βογιατζής, Μιράντα Ζαφειροπούλου κ.ά.
Το καλοκαίρι του 1972 στο θέατρο «Βέμπο», ο Τόλης Βοσκόπουλος και η Ζωή Λάσκαρη ερμήνευσαν τους «Εραστές του ονείρου», του Γιάννη Δαλιανίδη, σε μουσική του Μίμη Πλέσσα, με τον οποίο συνεργάστηκε και στα επόμενα μιούζικαλ. Θρίαμβος, με τον κόσμο να σχηματίζει ουρές στο ταμείο και να αποθεώνει τους δύο καλλιτέχνες.
Ο Δαλιανίδης μας πρόσφερε, επίσης, τις μουσικές κωμωδίες: «Μαριχουάνα στοπ», «Το κοροϊδάκι της πριγκιπέσσας», «Το σεξ και πώς να το αποκτήσετε».
Άλλα μιούζικαλ ήταν: «Οι άνδρες προτιμούν τις ξανθές», με τις Ζωή Λάσκαρη και Μάρθα Καραγιάννη, «Γλυκιά Ίρμα», με την Έλλη Λαμπέτη, «Οδός ευκαιρίας», «Ο τρελός του λούνα παρκ και η ατσίδα», «Τρελές επαφές», «20 χρόνια Θεοδωράκης, ω μαμά Ελλάς», «Τραγούδα θεατρίνε», «Σικάγο», «Μάγκες και κούκλες», «Το Γιουσουρούμ», «Μερικοί το προτιμούν καυτό», κ.λπ.
Οι πιο φιλόδοξες όμως και πολυδάπανες θεατρικές παραγωγές-τόλμημα οφείλονται στην Αλίκη Βουγιουκλάκη: «Καμπαρέ», «Καμπίρια», «Ωραία μου κυρία», «Η εύθυμη χήρα», «Εβίτα», «Η μελωδία της ευτυχίας», «Βίκτωρ Βικτώρια».
Η επιτυχία ενός μιούζικαλ εξαρτάται, βέβαια, από τις γνώσεις, την ευθύνη και το ταλέντο των καλλιτεχνών και, όταν λειτουργεί με τις σωστές προδιαγραφές, ικανοποιεί και τους πιο δύσκολους και απαιτητικούς θεατές.
