Ο Α. Χατζηαντώνης, ένας Κερυνειώτης που δεν ξεχνά.
Πρέπει εξ αρχής να παραδεχθούμε ότι η παρουσία του έντιμου υπ. Άμυνας της Ελλάδος, Πάνου Καμμένου, στην παρέλαση της 1ης Οκτωβρίου, και γενικά στις εκδηλώσεις για να τιμήσουμε την Ανεξαρτησία μας, αποτελεί θετική ενέργεια. Όπως επίσης, και το πέρασμα τρεις φορές πάνω από τη Λευκωσία, των δύο μαχητικών F-16, της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας. Εγώ, 15χρονο παιδάκι, έφυγα από την Κερύνεια, μετά την κατάληψή της από τους Τούρκους εισβολείς το καλοκαίρι του ‘74, κυνηγημένος μέσα από τον φλεγόμενο Πενταδάκτυλο, και κατέφυγα στην ελληνική πρωτεύουσα, όπως και χιλιάδες άλλοι Ελληνοκύπριοι συμπατριώτες μας. Εκεί, στην Αθήνα, φιλοξενούμενος επί 2ετία, στο διαμέρισμα που έμενε τότε η αδελφή μου, κατά το διάστημα ‘74 – ‘77, βίωσα τη συμπαράσταση, την αγάπη, το ζεστό αγκάλιασμα από όλους τους συνέλληνες αδελφούς μας. Από τη διευθύντρια του Β’ Λυκείου Αρρένων Ζωγράφου, μακαριστή κ. Μάνδαρη, μέχρι τον τελευταίο απλό πολίτη, στη γειτονιά που μέναμε. Όλοι μας δέχτηκαν σαν αδέλφια τους! Η μοίρα είχε αποφασίσει να περάσω 40 χρόνια στη μητροπολιτική Ελλάδα, με τις ανάλογες δυσκολίες λόγω φτώχειας-προσφυγιάς κτλ. Όμως, αλλού είναι που ήθελα να καταλήξω. Επανέρχομαι στην παρουσία Καμμένου, πρόσφατα στην Κύπρο. Στο τέλος της στρατιωτικής παρέλασης, ο Έλλην υπουργός, ως είθισται, έκανε και κάποιες δηλώσεις: «Η Ελλάδα είναι δίπλα σας. Η Κύπρος, δεν είναι πια, μακριά…». Αυτό, το είπε για να αποτελέσει, ας πούμε, μια διόρθωση του γνωστού: «Η Κύπρος κείται μακράν…», του αείμνηστου Κωνστ. Καραμανλή.
Και θα το δηλώσω ξεκάθαρα. Όπως γράφω πάντοτε, χωρίς να κρύβομαι πίσω από το δάκτυλο μου, ή να φοβάμαι μην παρεξηγηθώ. Διότι τα φιλελληνικά μου αισθήματα είναι, εδώ και καιρό, γνωστά. Δεδομένα! Θα απευθυνθώ στον Έλληνα ΥΠΑΜ, με αγάπη, χωρίς την εμπάθεια ορισμένων, που ακόμη και μετά τη σωστή αυτή κίνηση, διερωτήθηκαν… τι μηνύματα δίνουμε στους Τ/κ…!
Κύριε υπουργέ,
Καμαρώσαμε όλοι, με εθνική υπερηφάνεια, τη διέλευση των εντυπωσιακών F-16. Σηκώσαμε το κεφάλι, και αυτό που είδαμε, δεν ήταν απλά δύο μαχητικά. Είδαμε την Ελλάδα, τη μητέρα πατρίδα, τον εθνικό κορμό, τη γαλανόλευκη, να μας «σκεπάζει». Να μας λέει: Είμαι εδώ. Δεν είστε μόνοι! Εκτεθειμένοι, ή έρμαιο στις ορέξεις ενός παράφρονα νεο-σουλτάνου, που από πρωίας άχρι νυκτός βαθείας, εκστομίζει απειλές για Αιγαίο και Κύπρο…!
Άκουσα σε ένα δελτίο ειδήσεων ότι τα αεροσκάφη αυτά φέρουν εφεδρικές δεξαμενές καυσίμων, για αποστολές μακρινής εμβέλειας. Και ανήρτησα στον τοίχο μου, εις το facebook, το εξής: «Πού ήταν αυτά τα αεροπλάνα, να μας προστατέψουν από τον Αττίλα, το καλοκαίρι του ‘74;». Και άρχισε ένας διάλογος, όπου είδα διάφορες απόψεις. Κάποιος έγραψε, μα δεν υπήρχαν τότε αυτού του τύπου τα αεροσκάφη. Άλλος, είπε: Υπήρχαν τα F-4, που μόλις παρέλαβε τότε η Ελλάς, και μπορούσαν να έρθουν, ανεφοδιαζόμενα στη Ρόδο…! Ένας τρίτος έγραψε, μα η Χούντα κυβερνούσε τότε, και ούτω καθεξής…
Εν πάση περιπτώσει, όλες αυτές οι γνώμες είναι σεβαστές και ασφαλώς αποδεκτές. Το δικό μου παράπονο κύριε υπουργέ, είναι ότι αυτά που είπατε, παρόλο που είναι ορθά, δεν μας πείθουν όλους. Δεν μπορούν να σβήσουν εντελώς από το μυαλό μας το γεγονός ότι υπήρχε, και εξακολουθεί να διατηρείται η άποψη, ότι εμείς ως Κύπρος, αποτελούμε, τρόπον τινά, έναν πονοκέφαλο, ένα «βαρίδι» αν θέλετε, για τη χώρα σας, με τα τόσα οικονομικά ή άλλα προβλήματα που εδώ και αρκετά χρόνια, έχει.
Υπήρχε ένα Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα. Νομίζω, έμεινε στα χαρτιά. Υπάρχει η βάση «Ανδρέας Παπανδρέου», κάπου στην επαρχία Πάφου. Δεν θα μπορούσε να αναβαθμιστεί, ώστε να σταθμεύουν εκεί μόνιμα κάποια F-16, ή άλλου τύπου αεροσκάφη; Δεν θα μπορούσε να αξιοποιηθεί περισσότερο; Πολλά μπορούν να γίνουν, εξοχότατε υπουργέ Άμυνας, σε συνεργασία με το κυπριακό υπουργείο.
Ειδικά τώρα, που οδεύουμε σε συνεκμετάλλευση του υποθαλάσσιου πλούτου, νομίζω καλό θα ήταν να σκεφτείτε λίγο πιο σοβαρά, τι άλλο θα μπορούσε να γίνει, για τη θωράκιση του ακρογωνιαίου λίθου του Ελληνισμού, στον χώρο αυτό της Ανατ. Μεσογείου.
