Στα καθ’ ημάς κανένας φορέας ούτε καν ο δήμος της αγαπημένης του πόλης, της κατεχόμενης Αμμοχώστου δεν σκέφτηκε να τον τιμήσει, το έκανε ο δήμος Ναυπλιέων. Τίμησε τον πρώην δικαστή Γεώργιο Αρέστη με το βραβείο «Αναστάσιος Πολυζωίδης – Γεώργιος Τερτσέτης για τη Δικαιοσύνη και το Δίκαιο», μαζί με τον Marco De Paolis και τον Κωνσταντίνο Μαυριά. Στο πλαίσιο των «Διεθνολογικών Συναντήσεων Ναυπλίου», που είναι ένας θεσμός σε έναν ξεχωριστό τόπο συνάντησης, προβληματισμού και διαλόγου, που συγκεντρώνει διακεκριμένα μέλη της επιστημονικής κοινότητας από Ελλάδα και εξωτερικό, και αγκαλιάζει νέους ερευνητές, σε μια γόνιμη σύνθεση επίκαιρων θεμάτων θεωρίας και πρακτικής Διεθνούς και Ευρωπαϊκού Δικαίου, αλλά και για σημαντικά δρώμενα και καταστάσεις στον ευρωπαϊκό και ευρύτερα διεθνή χώρο, όπως σημειώνουν οι διοργανωτές. Ψυχή των συναντήσεων είναι ο Στέλιος Ε. Περράκης, καθηγητής διεθνών και ευρωπαϊκών θεσμών στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, πρώην υπουργός της Ελλάδας.
Στην ίδια εκδήλωση τιμήθηκε με το Αριστείο «Ιωάννης Καποδίστριας για τις Επιστήμες, τα Γράμματα και τις Τέχνες», η μεγάλη Ελληνίδα ιστορικός Ελένη Αρβελέρ, μαζί με τον Χρήστο Ζερεφό και την Ιωάννα Παπαντωνίου.
Τα Βραβεία «Αναστάσιος Πολυζωίδης – Γεώργιος Τερτσέτης για τη Δικαιοσύνη και το Δίκαιο» οφείλουν την ονομασία τους στους δύο δικαστές που σύμφωνα με την ιστορία έσωσαν τη ζωή του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη στην περιβόητη δίκη του όταν είχε συλληφθεί και κρατήθηκε φυλακισμένος στο Παλαμίδι στο Ναύπλιο.
Οι εκδηλώσεις γίνονται κάθε χρόνο με τη συνεργασία και την υποστήριξη του Δήμου Ναυπλιέων και με τη σύμπραξη της Ελληνικής Εταιρείας Διεθνούς Δικαίου & Διεθνών Σχέσεων. Οι οργανωτές σημειώνουν ότι οι Διεθνολογικές Συναντήσεις Ναυπλίου, ανταποκρινόμενες και φέτος στη διεθνή συγκυρία, αλλά και την Ιστορική Μνήμη, συνδύασαν Διεθνές Δίκαιο, Ιστορία και Πολιτική με τις αναγκαίες συμβολές στον απαραίτητο επιστημονικό και εθνικό αναστοχασμό.
Ο Γεώργιος Αρέστης είναι πρώην δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ηταν ο πρώτος Δικαστής της Κύπρου στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Λουξεμβούργο, θέση από την οποία υπηρέτησε για δέκα χρόνια.
Στην αντιφώνησή του, ο κ. Αρέστης άδραξε την ευκαιρία και έστειλε μηνύματα για τούτον τον ξεχασμένο τόπο όπου οι θηριωδίες της Τουρκίας είναι σαφώς χειρότερες των όσων συμβαίνουν σήμερα στην Ουκρανία, χωρίς ο θύτης να έχει υποβληθεί σε κυρώσεις. Ανέδειξε τη βράβευσή του, σε τιμή προς την ιδιαίτερή του πατρίδα, την Κύπρο, αλλά τη γενέτειρα πόλη του, την τουρκοκατεχόμενη Αμμόχωστο, το Ελληνικό Γυμνάσιο της οποίας –όπως ανέφερε– τον μόρφωσε και τον δίδαξε να εκτιμά τις πανανθρώπινες αξίες. Τις αξίες, όπως είπε, «της Δημοκρατίας, της Δικαιοσύνης, της Ισονομίας, της Ελευθερίας και του σεβασμού των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Μου εμφύσησε επίσης την βαθειά αγάπη στις διαχρονικές αξίες του Ελληνικού Πολιτισμού οι οποίες δεν είναι άλλες από τις πιο πάνω πανανθρώπινες αξίες τις οποίες πρώτη η Ελλάδα δίδαξε και διέδωσε».
Ο κ. Αρέστης, ανέφερε: «Επισκέφθηκα για πρώτη φορά το Ναύπλιο το 1962, 17χρονος τότε μαθητής του Ελληνικού Γυμνασίου Αμμοχώστου στο πλαίσιο μιας επίσκεψης – προσκύνημα στην Ελλάδα. Κράτησα στην μνήμη μου από την τότε επίσκεψη δύο πράγματα: το Μπούρτζι και το το Παλαμίδι. Ιδιαίτερα με κατάπληξε το γεγονός ότι εκεί φυλακίστηκε ο μεγάλος ήρωας και πρωτεργάτης της Ελληνικής Επανάστασης και ανεξαρτησίας, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. Δεν φανταζόμουν τότε ότι 60 χρόνια αργότερα θα επέστρεφα για να μου απονεμηθεί αυτό το βραβείο καθιερωμένο για να τιμήσει τους δύο δικαστές οι οποίοι είχαν την ανεξαρτησία αλλά και την τόλμη να αντισταθούν και να διαφωνήσουν στην απόφαση για καταδίκη σε θάνατο του Γέρου του Μωριά αλλά και του Δημήτριου Πλαπούτα. Μια απόφαση που τους καταξίωσε και τους ανάδειξε σαν λαμπρά παραδείγματα ανεξαρτησίας και θάρρους, πρότυπα για την ορθή απονομή της δικαιοσύνης και για την επικράτηση του κράτους δικαίου.
Γνωρίζω πολύ καλά τι σημαίνει δικαστική ανεξαρτησία και τόλμη να αντιστέκεσαι ώστε να εφαρμόζεται το δίκαιο ακόμη και όταν οι αποφάσεις σου θα ενοχλήσουν και θα είσαι λιγότερο αρεστός. Υπήρξα δικαστής στα Επαρχιακά Δικαστήρια πρώτα από το 1982 και αργότερα στο Ανώτατο Δικαστήριο της Κύπρου. Συνέχισα τη δικαστική μου σταδιοδρομία το 2004 για 10 περίπου χρόνια στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Συνεχίζω αυτή τη σταδιοδρομία και σήμερα σε Διεθνές Δικαστήριο Αραβικής χώρας. Γνωρίζω επομένως πολύ καλά τη σημασία της δικαστικής ανεξαρτησίας, η οποία υπήρξε σε όλες τις θέσεις από όπου υπηρέτησα η πυξίδα μου. Ορκίστηκα ως δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου Κύπρου ενώπιον του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας στις 30 Ιουνίου 2003. Στην αντιφώνησή μου, ανάμεσα σε άλλα, είπα: «Υπόσχομαι ένα πράγμα να εργασθώ με ανεξαρτησία και αντικειμενικότητα… για να φέρω σε πέρας το δύσκολο έργο της απονομής της δικαιοσύνης. Ο Δικαστής είναι, σε τελευταία ανάλυση, ο υπερασπιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των συμπολιτών του. Από αυτόν εξαρτάται, η ελευθερία, η ίδια η ζωή, τα πνευματικά δικαιώματα και τα δικαιώματα περιουσίας τους».
«Η έννοια της Δικαιοσύνης -επεσήμανε ο κ. Αρέστης- και η ανεξαρτησία η οποία πρέπει να είναι βίωμα αυτών οι οποίοι την υπηρετούν είναι έννοιες διαχρονικές, οικουμενικές και ακατάλυτες. Πρέπει να ισχύουν τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο. Όπου πιστά εφαρμόζονται δυνατόν να αναμένεται ότι θα υπάρχει τάξη, ειρήνη, πρόοδος. Ευτυχείς οι κοινωνίες όπου τα πιο πάνω ισχύουν και ευτυχέστερος θα ήταν σήμερα ο κόσμος μας αν τα ίδια επικρατούσαν σε παγκόσμιο, σε διεθνές επίπεδο»
Με νόημα υπέδειξε πως: «Είμαστε σήμερα ουσιαστικά μια παγκόσμια κοινωνία και περισσότερο από ποτέ η αρχή της δικαιοσύνης και όσα την συνοδεύουν πρέπει να πρυτανεύουν στη ρύθμιση των σχέσεων των επί μέρους κοινωνιών, των κρατών στο πλαίσιο των οποίων οι επί μέρους κοινωνίες οργανώνονται. Δυστυχώς πόρρω απέχουμε από αυτό τον στόχο. Σε πλείστες περιπτώσεις το αντίθετο ισχύει και παγκόσμιοι θεσμοί ταγμένοι να υπηρετούν την ειρήνη μέσα από την εφαρμογή δίκαιων λύσεων δυστυχώς αποτυγχάνουν, υποκύπτοντας στη θέληση των ισχυρών του πλανήτη. Όσα σήμερα βιώνουμε με τη ρωσο-ουκρανική διαμάχη είναι ένα τέτοιο απότοκο άδικων και στρεβλών αποφάσεων και ρυθμίσεων που υπηρετούν τις επιδιώξεις των ισχυρών».
Άλλα μέτρα για Ρωσία άλλα για Τουρκία
Ο Γ. Αρέστης θύμισε με νόημα πως: «Όσα συμβαίνουν στη μικρή μου πατρίδα είναι ένα άλλο παράδειγμα άδικων ρυθμίσεων οι οποίες εξυπηρέτησαν όσους είχαν την δύναμη να επιβάλουν την θέλησή τους στην περιοχή. Τα όσα προ 50 σχεδόν ετών συνέβησαν στην Κύπρο με την βάρβαρη εισβολή της Τουρκίας, είναι κατ’ αναλογίαν απείρως χειρότερα όσων σήμερα συμβαίνουν στην Ουκρανία. Και όμως το αίσθημα δικαίου κάποιων τουλάχιστον των «καλών μας φίλων» υπήρξε απείρως ασθενέστερο αυτού που σήμερα αισθάνονται για την Ουκρανία. Πενήντα χρόνια κατοχής, εκτοπισμού, κατάφωρης παραβίασης ανθρωπίνων δικαιωμάτων, πλήρους εξισλαμισμού και αφελληνισμού των κατεχομένων, δεν τους συγκίνησαν και δεν τους ώθησαν στην επιβολή κυρώσεων κατά της Τουρκίας. Αντίθετα την ανέχονται όχι μόνο να συντηρεί την κατάσταση της κατοχής αλλά και να την επεκτείνει παραβιάζοντας τα δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας στη θάλασσα και επεκτείνοντας την κατοχή της στη γενέθλια πόλη μου την Αμμόχωστο σε πλήρη περιφρόνηση και παραβίαση Ψηφισμάτων των Ηνωμένων Εθνών».
Κλείνοντας την αντιφώνησή του απότισε φόρο τιμής στους δύο γενναίους Έλληνες, το βραβείο των οποίων του απονεμήθηκε. Τους Αναστάσιο Πολυζωϊδη και Γεώργιο Τερτσέτη. Υπήρξαν, όπως είπε, «και οι δύο φωτεινά παραδείγματα δικαστικής ανεξαρτησίας και θάρρους, σε μια πατρίδα που μόλις έκανε τα πρώτα βήματα του ανεξάρτητου βίου της, και αυτό μεγεθύνει την αξία της στάσης τους. Αρνήθηκαν να δεχθούν ρητές εντολές της εκτελεστικής εξουσίας για μια καθ’ υπαγόρευση απόφαση και πλήρωσαν, για τη στάση τους, βαρύ τίμημα. Ο πρώτος με φυλάκιση και ο δεύτερος με εξορία. Η συμπεριφορά τους αυτή δεν ήταν τυχαία αλλά το αποτέλεσμα μιας πλατιάς παιδείας και καλλιέργειας. Πέραν της νομικής τους κατάρτισης υπήρξαν ποιητές, συγγραφείς, ιστορικοί, φιλόσοφοι, αγωνιστές της Ελευθερίας. Το παράδειγμά τους ας είναι φάρος για όσους αναλαμβάνουν το υψηλό και επίπονο έργο της απονομής της δικαιοσύνης. Μόνο έτσι μπορούμε να ελπίζουμε σ’ έναν δικαιότερο και καλύτερο κόσμο».
