Είναι ενδιαφέρον πάντα, όταν υπάρχει κάποια εξέλιξη στο Κυπριακό, μικρή ή μεγάλη, το πώς ξεπετάγονται από παντού και με φανατισμό, οι ακραίες φωνές.
Είτε της όποιας λύσης, είτε της μη- λύσης. Κοινό σημείο αναφοράς και των δύο στρατοπέδων είναι η επίρριψη ευθυνών στην ελληνοκυπριακή πλευρά ή/και στον εκάστοτε Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Οι μεν για την… άρνηση του και τη μη βούληση του για να προχωρήσει σε λύση, οι δε για την υποχωρητικότητα του στον κατακτητή.
Α, εν τω μεταξύ και για τους μεν και για του δε, ευθύνεται η διαφθορά. Και για την μη λύση, αλλά και για την υποχωρητικότητα. Φαντάζομαι, κάτι αντίστοιχο ισχύει και στην τ/κ πλευρά…
Φ.Δ
