Η χαμένη δεκαετία της διαπλοκής και της διαφθοράς άφησε την κυπριακή οικονομία απροστάτευτη και αδύναμη στις διεθνείς αναταράξεις
Δεν ξέρουμε και ποιον να πιστέψουμε. Τον Αβέρωφ Νεοφύτου και τον Κωνσταντίνο Πετρίδη, που κτυπούν συναγερμό για το καράβι της οικονομίας που πάει ολοταχώς προς τα βράχια ή τον Μάκη Κεραυνό και τον Χάρη Γεωργιάδη, που λένε ότι η πορεία της οικονομίας είναι, υπό τις περιστάσεις, ικανοποιητική.
Την κοινωνία, φυσικά, ποσώς την ενδιαφέρουν οι καβγάδες στα ρετιρέ της λεγόμενης αστικής δεξιάς και τον ρόλο που αναζητούν οι πάλαι-ποτέ πρωταγωνιστές, όσο και οι προσωπικές βεντέτες των πρώην συγκατοίκων. Την κοινωνία την ενδιαφέρουν το εκρηκτικό μείγμα ακρίβειας στα βασικά αγαθά, που έχει εκτοξεύσει το κόστος διαβίωσης, οι πανάκριβες δόσεις των δανείων, το κόστος του ηλεκτρισμού, οι θεσμοί που υπολειτουργούν, η σοβούσα στεγαστική κρίση, ο υπόγειος πόλεμος στο σύστημα υγείας, η καθημερινή της ζήση.
Αυτοί που τώρα χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τις αναπτυξιακές προοπτικές της οικονομίας μας, είναι οι ίδιοι που για δέκα και πλέον χρόνια διαφήμιζαν ως success story το μοντέλο των διαβατηρίων – τη μεγαλύτερη κομπίνα που στήθηκε ποτέ στην Κυπριακή Δημοκρατία. Για να πληρώνουμε σήμερα πανάκριβα τη φούσκα που έσκασε, την σπίλωση του ονόματος της Κύπρου και την εκτεταμένη διαφθορά και διαπλοκή της προηγούμενης δεκαετίας. Αλλά κυρίως πληρώνουμε την ευκαιρία που χάθηκε.
Μετά το εγκληματικό (και αχρείαστο) κούρεμα καταθέσεων και την εξαΰλωση του τραπεζικού μας τομέα, η κυβέρνηση των Αναστασιάδη-Αβέρωφ, Πετρίδη-Γεωργιάδη, Χριστοδουλίδη και σία είχε μια μοναδική ευκαιρία να εγκαθιδρύσει ένα νέο και σύγχρονο οικονομικό μοντέλο. Ένα υγιές και αειφόρο αναπτυξιακό μοντέλο, που δεν θα στηριζόταν στο ξέπλυμα, στην αρπαχτή, στο διεφθαρμένο σύστημα των χρυσών διαβατηρίων και των πύργων και στην εικονική διαχείριση της οικονομίας με βάση τις (τότε ευνοϊκές) διεθνείς συγκυρίες.
Και με τον πόλεμο στην Ουκρανία κατέρρευσε και το παραμύθι της «εύρωστης οικονομίας». Όπως κατέρρευσε, μέσα από τις προειδοποιήσεις του Δημοσιονομικού Συμβουλίου, το παραμύθι με τα δήθεν πλεονάσματα που άφησε η προηγούμενη Κυβέρνηση. Πλεονάσματα τα οποία ήδη εξανεμίστηκαν μέσα από τους συμπληρωματικούς προϋπολογισμούς και από τις αυξήσεις και προσλήψεις στο Δημόσιο, που είχαν συμφωνηθεί επί της προηγούμενης Κυβέρνησης.
Η πραγματικότητα είναι ότι το δεκαετές μοντέλο της προηγούμενης Κυβέρνησης ευνόησε τους λίγους, εις βάρος των πολλών, που τους άφησε απροστάτευτους να καταβάλλουν σήμερα το τίμημα. Είναι πια έκδηλο από τις εκθέσεις του Γενικού Ελεγκτή πού κατέληξαν τα δισεκατομμύρια από το σκάνδαλο των διαβατηρίων – τα οποία δεν έφτασαν ποτέ στην πραγματική οικονομία. Το μοντέλο της απληστίας που επινόησε και εκτέλεσε η δεκαετής Κυβέρνηση Αναστασιάδη και σία άφησε ουσιαστικά την Κύπρο χωρίς αναπτυξιακές υποδομές, χωρίς προστασία και χωρίς σοβαρή προοπτική.
Γιατί δεν μιλούν οι λαλίστατοι Αβέρωφ-Πετρίδης για τα δομικά προβλήματα της κυπριακής οικονομίας, το μοντέλο της απληστίας και την εν τέλει χαμένη δεκαετία που μας κληροδότησαν; Γιατί σιωπούν τόσο εκκωφαντικά;
Δεν ανέλαβε ακόμα…
Την ίδια ώρα, και για να είμαστε και δίκαιοι, είναι νωρίς ακόμη να κριθεί εις βάθος η οικονομική πολιτική της νέας Κυβέρνησης, αν και τα πρώτα δείγματα γραφής δεν είναι ενθαρρυντικά. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι η σημερινή Κυβέρνηση δεν έχει ακόμη αναλάβει έργο. Είναι πλέον όμως καιρός, έξι μήνες μετά την εκλογή του, ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης να αξιοποιήσει τον περιορισμένο δημοσιονομικό χώρο (που ακόμα υπάρχει) για να δημιουργήσει προοπτικές υγιούς ανάπτυξης και να στηρίξει την κοινωνία.
Όσο για αυτούς που ευθύνονται για τη χαμένη δεκαετία, ας κάνουν σε όλους τη χάρη και ας σωπάσουν επιτέλους!
Ανάγκη για σύγχρονο αναπτυξιακό μοντέλο
Η αυξημένη τουριστική ροή και τα δημοσιονομικά έσοδα από την ακρίβεια παρέχουν προς το παρόν τη δυνατότητα να γίνουν απαραίτητες κινήσεις στήριξης της μεσαίας τάξης και των ευάλωτων οικονομικά στρωμάτων του πληθυσμού, που έχουν γονατίσει από το ράλι ακρίβειας και επιτοκίων, υιοθετώντας παράλληλα την εφαρμογή ενός πραγματικά συγχρόνου αναπτυξιακού μοντέλου βιώσιμης και αειφόρου ανάπτυξης. Ενός μοντέλου που θα στηρίζεται στις πολλαπλές δυνατότητες που έχει αυτός ο τόπος, στην επιστημονική τεχνογνωσία και εργατικότητα των Κυπρίων και σε σύγχρονες αναπτυξιακές υποδομές.
Η κλεψύδρα αδειάζει και ο χρόνος δεν είναι πλέον σύμμαχος της νέας Κυβέρνησης. Η κοινωνία χρειάζεται λύσεις σήμερα, όχι άλλες εξαγγελίες και ατάκες για ίνσταγκραμ.
του ΔΡΟΣ Στέλιου Πλατή* Διδάκτορας Χρηματοοικονομικών και Μακροοικονομίας του Πανεπιστημίου του Cambridge
