Αλήθεια, που το πάει η ηγεσία της ΟΕB;

Η συνεργασία όλων των θεσμών του τόπου αποτελεί βασική συνιστώσα για την επιτυχή διαχείριση των τεράστιων απειλών και προκλήσεων που αντιμετωπίζει η Κύπρος λόγω του κορωνοϊού, τόσο στο επίπεδο της προστασίας της υγείας όσο και της οικονομίας. 
Παραφωνία σε αυτή τη μεγάλη προσπάθεια όλων των πολιτικών, κοινωνικών και οικονομικών δυνάμεων, αποτελούν οι απαιτήσεις και το “κλαψούρισμα” της Ομοσπονδίας Εργοδοτών και Βιομηχάνων που δυστυχώς δεν αποτελούν πλέον έκπληξη για κανέναν, αφού σε μια σειρά από σοβαρά κοινωνικά και προοδευτικά μέτρα που επιχειρήθηκαν να εισαχθούν τα τελευταία χρόνια στον τόπο μας, η ΟΕΒ εφαρμόζει μια ξένη στάση προς τις παραδόσεις των εργασιακών μας σχέσεων, μια στάση προβληματική και αρνητική η οποία δεν περνά καθόλου απαρατήρητη από την κυπριακή κοινωνία.
Στη μεγαλύτερη κοινωνική μεταρρύθμιση που έγινε στον τόπο μας, την εισαγωγή του Γενικού Συστήματος Υγείας, η ΟΕΒ κράτησε μια αρνητική προσέγγιση και άκρως επιζήμια για τις ανάγκες της κοινωνίας μας στάση. Συμπορεύτηκε με τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα που δεν επιθυμούσαν το ΓεΣΥ, προτάσσοντας ποικιλόμορφα τερτίπια και κινδυνολογίες, όπως το ενδεχόμενο κατάρρευσης του Συστήματος, ισχυρισμούς ότι θα μειωθεί η ποιότητα των υπηρεσιών, εμμένοντας στο πολυασφαλιστικό το οποίοι όλες οι επιστημονικές μελέτες είχαν απορρίψει, αρνήθηκαν να προσυπογράψουν τη συμφωνία για τις εισφορές των κοινωνικών εταίρων κ.λπ.
Στην προσπάθεια της πολιτείας για να καταπολεμηθεί η μεγαλύτερη γάγγραινα της αγοράς εργασίας που είναι η αδήλωτη εργασία, η ΟΕΒ και πάλι λειτούργησε υπονομευτικά αφού οι συνεχείς προσπάθειες του υπουργείου Εργασίας για να ψηφιστεί η νομοθεσία για τη δημιουργία μιας αποτελεσματικής υπηρεσίας επιθεώρησης της αγοράς εργασίας δεν έχουν καρποφορήσει, λόγω της αντίδρασης των εργοδοτών, και των σοβαρών πιέσεων που ασκούν σε κοινοβουλευτικά κόμματα, τα οποία κατά απαράδεκτο τρόπο κωλυσιεργούν στην ψήφιση της νομοθεσίας. Η συγκεκριμένη στάση της ΟΕΒ δεν είναι επιζήμια μόνο για τους εργαζόμενους οι οποίοι αποτελούν αντικείμενο εκμετάλλευσης από επιτηδείους εργοδότες. Μήπως η ΟΕΒ δεν έχει αντιληφθεί πως η αδήλωτη εργασία πλήττει καίρια όλους τους σωστούς και νόμιμους εργοδότες, διαβρώνει τον υγιή ανταγωνισμό ανάμεσα στις επιχειρήσεις και εξαπατά τα ταμεία του κράτους; (Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων, Φόρος Εισοδήματος κ.λπ.)
Μια άλλη μεγάλη προτεραιότητα του κράτους, που αποτελεί και βασική στόχευση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι η ενίσχυση των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων των εργαζομένων και ιδιαίτερα των ταμείων προνοίας που αποτελούν τον δεύτερο συνταξιοδοτικό πυλώνα. Δυστυχώς και σε αυτό το ζήτημα οι εργοδότες λειτούργησαν με εσωστρέφεια και δεν αποδέχθηκαν την αρχική πρόνοια του νομοσχεδίου το οποίο υποχρέωνε την καθολική συμμετοχή των εργαζομένων σε επιχειρήσεις όπου λειτουργεί ταμείο προνοίας, αφήνοντας έτσι εκτεθειμένους και ακάλυπτους χιλιάδες εργαζόμενους, εμπεδώνοντας έτσι την τακτική τους να υπάρχουν εργαζόμενοι πολλαπλών ταχυτήτων για να προωθούν πιο εύκολα τις οικονομικές τους επιδιώξεις.
Εκτεθειμένη παραμένει η ΟΕΒ και σε ένα άλλο κεφαλαιώδες ζήτημα που είναι η ανάγκη για εισαγωγή εθνικού κατώτατου μισθού στον τόπο μας. Σε αυτό το ζήτημα η ΟΕΒ δεν βρίσκεται σε διάσταση απόψεων μόνο με την κυπριακή πραγματικότητα (ο εθνικός κατώτατος μισθός αποτελεί βασικό στόχο της κυβέρνησης και είναι μια ανάγκη η οποία είναι ταυτόσημη με το δικαίωμα σε αξιοπρεπή μισθό), αλλά βρίσκεται σε πλήρη διάσταση με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Διεθνές Γραφείο Εργασίας που υποστηρίζουν με κάθε τρόπο αυτή την μεταρρύθμιση.
Σήμερα, η χώρα μας βρίσκεται αντιμέτωπη με την πανδημία του κορωνοϊού και η προσπάθεια της κυβέρνησης, όπως βέβαια και όλων των κοινωνικών εταίρων, επικεντρώνεται στην υποστήριξη των επιχειρήσεων και της απασχόλησης έτσι που ο τόπος να αποφύγει τα χειρότερα, που θα είναι η κατάρρευση του οικονομικού μας συστήματος. Για άλλη μια φορά όμως, η ΟΕΒ απομονώνεται από την υπόλοιπη κοινωνία, και ενώ από τη μια χαιρετίζει τα μέτρα που δίδονται απλόχερα από το κράτος στις επιχειρήσεις, δεν πράττει το ίδιο και για τα μέτρα που προστατεύουν τους εργαζομένους, απαιτώντας όπως διατηρήσουν οι επιχειρήσεις το δικαίωμα να απολύουν εργαζομένους. Απαιτούν δηλαδή «και την πίττα σωστή και τον σκύλο χορτάτο», και αυτό μεσούσης μιας πρωτόγνωρης κρίσης που ιστορικά έπρεπε να είχε δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για μια πιο ανθρώπινη και αλληλέγγυα στάση και από τον εργοδοτικό κόσμο.  
Δυστυχώς, οι εργοδότες εξακολουθούν να αγνοούν πως η διατήρηση των θέσεων εργασίας και των μισθών αποτελούν τα βασικά εργαλεία που στηρίζουν την κατανάλωση και τις αγορές, πιστεύοντας πως οι επιχειρήσεις μπορούν να αναπτύσσονται χωρίς τους καταναλωτές που είναι οι εργαζόμενοι αφού καμιά πραγματική ανάπτυξη δεν μπορεί να προκύψει εάν υποφέρουν οι εργαζόμενοι και παραμένουν φτωχοί. Αυτό το έχουν αντιληφθεί οι πάντες μέσα από τη ζώσα πραγματικότητα, με εξαίρεση την ΟΕΒ.
Αλήθεια που το πάει η ηγεσία της ΟΕB;