Ενδιάμεσες πληρωμές για τη χρήση ακινήτου

Ιδιοκτήτης ενοικιοστασιακού καταστήματος επιχείρησε μέσω της διαδικασίας που προνοείται από τον περί Δικαστηρίων Νόμο, Ν.14/60, άρθρο 32, να εξασφαλίσει προσωρινό διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάζει τον ενοικιαστή να καταβάλλει το ποσό που αντιστοιχεί στο τρέχον ενοίκιο μέχρι την εκδίκαση της αίτησης έξωσης. Ο ενοικιαστής όφειλε στον ιδιοκτήτη σημαντικό ποσό καθυστερημένων ενοικίων, ως επίσης συνέχιζε να μην πληρώνει το ενοίκιο ακόμη και όταν η υπόθεση τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου. Η αίτηση του ιδιοκτήτη για έκδοση προσωρινού διατάγματος ενδιάμεσων πληρωμών μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης εξετάστηκε στα πλαίσια που οριοθετεί το άρθρο 32, ώστε να περιορίσει τη ζημιά του, δοθέντος ότι ικανοποιούσε τις σχετικές πρόνοιες και ότι ήταν ορθό και δίκαιο να εκδιδόταν το ζητούμενο διάταγμα. Το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων Λάρνακας στην απόφαση του ημερ.13.2.2020 εξέτασε την επίδικη αίτηση και το νομικό πλαίσιο που την διέπει, ιδιαίτερα έχοντας υπόψη ότι η έκδοση συνοπτικής απόφασης από το Δικαστήριο αυτό δεν προβλέπεται και συγκρούεται με δεσμευτική νομολογία. Μάλιστα αναφέρθηκε σε κυπριακή και αγγλική νομολογία, καταλήγοντας ότι δεν υπάρχει δικονομικό και ουσιαστικό νομοθετικό υπόβαθρο επί του οποίου να μπορεί να βασιστεί η αιτούμενη θεραπεία. 

Το Δικαστήριο βρήκε ότι τηρείτο η πρώτη προϋπόθεση για την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση και η κυρίως αίτηση έξωσης δεν ήταν επιπόλαιη ή ενοχλητική. Σε σχέση με τη δεύτερη προϋπόθεση της πιθανότητας επιτυχίας του ιδιοκτήτη στην κυρίως διαδικασία, το Δικαστήριο έκρινε ότι τα όσα τέθηκαν ενώπιον του αποκαλύπτουν συζητήσιμη υπόθεση χωρίς να υπεισέλθει στην ουσία της υπόθεσης ως επιτάσσει η νομολογία. Αναφορικά με την τρίτη προϋπόθεση για την έκδοση του προσωρινού διατάγματος, το Δικαστήριο έκρινε ότι η κατάσταση είναι διαφορετική, καθότι δεν υπήρχε μαρτυρία που να καταδεικνύει ότι θα ήταν δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο ούτε και ισχυρισμός περί ανεπανόρθωτης βλάβης του ιδιοκτήτη ή έλλειψη αφερεγγυότητας από μέρους του ενοικιαστή. Ο ισχυρισμός ότι ο ενοικιαστής θα μπορούσε να πτωχεύσει δεν διαφοροποιούσε τα πράγματα, αφού αποτελούσε απλή πιθανολόγηση και το Δικαστήριο στη βάση των ανωτέρω απέρριψε την αίτηση του ιδιοκτήτη. 

Ως προς το θέμα της νομιμοποιητικής βάσης επί της οποίας μπορούσε να στηριχθεί το αίτημα του ιδιοκτήτη για ενδιάμεσες πληρωμές, το Δικαστήριο έκρινε ότι δεν υπήρχε και ανέφερε ότι η εν λόγω αξίωση φαίνεται πως υπερβαίνει και τα άκρα όρια της κατά τεκμήριο ευρύτατης εξουσίας που παρέχεται σε αυτό από το άρθρο 32. Αντίθετα με την Κύπρο, στην Αγγλία υφίσταται τέτοια δυνατότητα για ενδιάμεσες πληρωμές. Εκεί όμως τα πράγματα, όπως αναφέρει, είναι εντελώς διαφορετικά, αφού η εν λόγω δυνατότητα έχει προκύψει δυνάμει ρητής νομοθετικής παρέμβασης τόσο αναφορικά με το ουσιαστικό όσο και σε σχέση με το δικονομικό δίκαιο. Μάλιστα προέβη σε σχετική αναδρομή της εξέλιξης του αγγλικού δικαίου σε σχέση με το υπό εξέταση ζήτημα, υποδεικνύοντας ότι υπήρξε εκσυγχρονισμός των Θεσμών περί Πολιτικής Δικονομίας κατά τρόπο που η σχετική πρόνοια για ενδιάμεσες πληρωμές που σχετίζεται με τη διαδικασία ανάκτησης κατοχής σχεδιάστηκε για να εξασφαλίζει πληρωμή για τη χρήση του ακινήτου ανεξάρτητα του αποτελέσματος της διαφιλονικίας των συμβαλλομένων. 

* Δικηγόρος στη Λάρνακα