Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on GoogleΤην περασμένη εβδομάδα, ο πρόεδρος Τραμπ έστειλε δύο ερασιτέχνες απεσταλμένους –τον γαμπρό του, Τζάρεντ Κούσνερ, και τον επιχειρηματία ακινήτων Στιβ Γουίτκοφ– στη Μόσχα, προκειμένου να συναντηθούν με τον απολυταρχικό Βλαντίμιρ Πούτιν και να συζητήσουν τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Την ίδια στιγμή, η δυνατότητα της Ουκρανίας να χρησιμοποιεί το Starshield για να πλήττει ρωσικούς στόχους περιορίστηκε αιφνιδιαστικά και σε μεγάλο βαθμό. Σύμπτωση; Όπως έλεγαν κάποτε στην πρώην Σοβιετική Ένωση: “Δεν υπάρχουν συμπτώσεις, σύντροφε”.
Μια παρόμοια διακοπή είχε σημειωθεί πρόσφατα, όταν ο Λευκός Οίκος επιχειρούσε για ακόμη μία φορά να κατευνάσει τον Πούτιν. Τότε, οι άμεσες και έντονες αντιδράσεις και από τα δύο κόμματα ανάγκασαν την κυβέρνηση να υπαναχωρήσει.
Ο Πούτιν δεν έκρυψε ποτέ τις αυτοκρατορικές του φιλοδοξίες: θέλει να αποκαταστήσει τον έλεγχο της Ρωσίας στις ανεξάρτητες χώρες της πρώην σοβιετικής “αυτοκρατορίας” και να καταστρέψει το ΝΑΤΟ, καθιστώντας τη Ρωσία κυρίαρχη δύναμη στην Ευρώπη.
Δεν ενδιαφέρεται καθόλου να επιτρέψει στον Ντόναλντ Τραμπ, στην οικογένειά του και στους φίλους του να υλοποιήσουν μεγάλα και εντυπωσιακά επενδυτικά σχέδια στη Ρωσία. Θα συνεχίσει, όμως, να αξιοποιεί τέτοιου είδους προσδοκίες, προκειμένου να οδηγήσει τις ΗΠΑ στην ουσιαστική υπονόμευση της αμυντικής ικανότητας της Ουκρανίας.
Ταυτόχρονα, ο Πούτιν ελπίζει ότι θα καταφέρει να κάμψει το ηθικό των Ουκρανών αυτόν τον χειμώνα, σκοτώνοντας αμάχους και καταστρέφοντας τις ενεργειακές υποδομές της χώρας. Επιδιώκει επίσης να υπονομεύσει τη στήριξη της Δυτικής Ευρώπης προς το Κίεβο.
Η Γαλλία ενδέχεται να εκλέξει του χρόνου έναν πρόεδρο με φιλορωσικές και αντιαμερικανικές θέσεις. Προσθέστε σε αυτό την ανησυχητική ενίσχυση δύο κομμάτων, ενός ακροδεξιού και ενός ακροαριστερού, στη Γερμανία, και γίνεται σαφές γιατί ο Πούτιν αισθάνεται ενθαρρυμένος.
Αυτό που πραγματικά με απογοητεύει σε όλα αυτά είναι η φαινομενική αδυναμία της κυβέρνησης Τραμπ να αντιληφθεί τη στρατηγική σημασία του πολέμου στην Ουκρανία. Μια νίκη του Πούτιν στην Ευρώπη θα υπονόμευε βαθιά και τη δική μας ασφάλεια. Τι πιστεύουν αυτοί οι άνθρωποι ότι αφορούσαν οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι του περασμένου αιώνα;
Η επιβίωση του ιρανικού καθεστώτος θα αποτελούσε σοβαρή ήττα
Το να επιτρέψουμε στο καθεστώς του Ιράν να επιβιώσει θα συνιστούσε επίσης μια σοβαρή ήττα για τις ΗΠΑ και τον ελεύθερο κόσμο.
Οι τρομοκράτες που κυβερνούν τη χώρα πιστεύουν ότι κερδίζουν αυτήν τη σύγκρουση, παρά το τεράστιο πλήγμα που έχουν υποστεί, τόσο σε υλικό όσο και σε οικονομικό επίπεδο.
Οι ηγέτες του Ιράν θεωρούν ότι η κυβέρνηση Τραμπ θέλει να απεμπλακεί από τον πόλεμο. Αμερικανοί κυβερνητικοί αξιωματούχοι μετακινούνται σε στρατιωτικές βάσεις για λόγους ασφαλείας. Η απειλή που εξακολουθεί να συνιστά το Ιράν στα Στενά του Ορμούζ διατηρεί υψηλές τις τιμές του πετρελαίου, καθώς αυξάνει σημαντικά το κόστος ασφάλισης των θαλάσσιων μεταφορών.
Οι μουλάδες που κυβερνούν το Ιράν έχουν αναγκάσει τις ΗΠΑ να αποσύρουν κρίσιμα στρατιωτικά μέσα από τη Βρετανία. Έχουν αναδείξει τις ευπάθειες των αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων στη Μέση Ανατολή. Έχουν επίσης προκαλέσει ανησυχία στους Άραβες συμμάχους μας, οι οποίοι πλέον φοβούνται ότι δεν μπορούν να βασίζονται στις ΗΠΑ για την ασφάλειά τους και ότι θα αναγκαστούν να υποταχθούν στις απαιτήσεις της Τεχεράνης.
Ακόμη κι αν το ιρανικό καθεστώς δεχθεί να διαπραγματευτεί μια συμφωνία, όλοι γνωρίζουμε ότι δεν θα αξίζει ούτε το χαρτί στο οποίο θα είναι γραμμένη.
Η Ουάσιγκτον θα υποστεί μια μεγάλη στρατηγική ήττα, πολύ χειρότερη από την αποχώρηση των ΗΠΑ από το Αφγανιστάν επί προεδρίας Μπάιντεν.
Η αξιοπιστία των ΗΠΑ βρίσκεται σε κίνδυνο
Μια ήττα απέναντι στο Ιράν και μια εγκατάλειψη της Ουκρανίας θα προκαλούσαν συντριπτικό πλήγμα στην αξιοπιστία των ΗΠΑ.
Οι χώρες σε ολόκληρο τον κόσμο θα καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι είναι μόνες τους και ότι δεν μπορούν να υπολογίζουν στην αμερικανική προστασία. Έτσι, θα οδηγηθούμε σε ένα διεθνές περιβάλλον που θα θυμίζει εκείνο που προκάλεσε τις καταστροφές του περασμένου αιώνα.
Η κατάσταση θα γίνει ακόμη πιο επικίνδυνη από την αυξανόμενη πιθανότητα χρήσης πυρηνικών όπλων, όχι μόνο από παραδοσιακά κράτη, αλλά και από ισχυρές ανεξάρτητες δυνάμεις, αντίστοιχες με τα μεξικανικά καρτέλ, τα οποία ουσιαστικά ελέγχουν μεγάλο μέρος της χώρας.
Η Κίνα, η Ρωσία, ακόμη και το Ιράν και η Βόρεια Κορέα θα θεωρούνται πλέον ανερχόμενες δυνάμεις.
Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε να εξελιχθεί αυτός ο εφιάλτης. Η κυβέρνηση Τραμπ πρέπει να θέσει τις στρατηγικές της προτεραιότητες στη σωστή βάση.
Ίσως το ιρανικό καθεστώς καταρρεύσει υπό την πίεση που ασκούμε. Ίσως εσωτερικές δυνάμεις στη Ρωσία καταφέρουν να απομακρύνουν τον Πούτιν. Ωστόσο, τέτοια σενάρια δεν είναι ιδιαίτερα πιθανά.
