Κάτι κάνουμε λάθος με τις ευρωπαϊκές οδηγίες. Όχι μία φορά, όχι σε ένα υπουργείο, αλλά σχεδόν ως σύστημα. Η Κομισιόν μας χτύπησε ξανά την πόρτα, αυτή τη φορά με τρεις υποθέσεις, έτσι για να βρισκόμαστε σε εγρήγορση, που αφορούν ξέπλυμα χρήματος, φορολογικές πληροφορίες και πρόσβαση της OLAF σε τραπεζικά στοιχεία. Δηλαδή σε τομείς όπου η Δημοκρατία θα έπρεπε να δείχνει αντανακλαστικά και όχι να τρέχει πίσω από προθεσμίες.
Το παράδοξο είναι πως όλοι στις Βρυξέλλες ξέρουν τις ημερομηνίες, τις οδηγίες και τις υποχρεώσεις. Στη Λευκωσία, όμως, φαίνεται πως περιμένουμε πρώτα την προειδοποιητική επιστολή για να θυμηθούμε τη συμμόρφωση και να αρχίσουμε να τρέχουμε. Μετά αναζητούμε εξηγήσεις, μεταφράσεις και τροποποιήσεις. Κάπως έτσι, η ευρωπαϊκή προσαρμογή γίνεται μόνιμο φροντιστήριο για μετεξεταστέους. Και το κόστος δεν είναι μόνο θεσμικό είναι και αξιοπιστία, που δύσκολα χτίζεται και ειδικά όταν είναι η προσπάθεια που καταβάλλουμε με τόσο ζήλο τα τελευταία χρόνια ή έστω αυτό ευαγγελιζόμαστε .
ΠΡΟΚΕ
