Το θέμα της ενσωμάτωσης των αλλοδαπών σε οποιαδήποτε χώρα είναι ένα ζήτημα στο οποίο θα προσκρούουν όλο και πιο συχνά οι χώρες της ΕΕ και ειδικότερα οι χώρες υποδοχής όπως η Κύπρος.
Με την υφιστάμενη τάση, αργά η γρήγορα θα κερδίσουν έδαφος και ίσως και την εξουσία, ακραία κινήματα τα οποία χτίζουν στον ρατσισμό περιβάλλοντας με πατριωτισμό κ.ο.κ.. Από τη στιγμή που η ΕΕ μας σπρώχνει προς συγκεκριμένη κατεύθυνση, η μόνη επιλογή να καταβληθεί προσπάθεια ενσωμάτωσης όσο το δυνατόν περισσότερων αλλοδαπών, για όσο χρόνο παραμένουν στην Κύπρο. Όσο πιο ανθρώπινες είναι οι συνθήκες παραμονής οποιουδήποτε μη ντόπιου σε έναν ξένο τόπο, τόσο πιο εύκολα ενσωματώνεται και τόσο πιο δύσκολο είναι να πάρει ένα μαχαίρι και να σφάξει 3-4 ή ένα όπλο και να σκοτώσει 5-10 άτομα ή να περάσει από πάνω τους με ένα αυτοκίνητο, όπως συνέβη και σε άλλες χώρες της ΕΕ. Και βεβαίως η ενσωμάτωση δεν επιτυγχάνεται με επιδόματα (τα οποία ήδη μειώθηκαν αρκετά) αλλά με ευκαιρίες φοίτησης στα σχολεία σήμερα και με εξεύρεση εργασίας αύριο. Όταν ο άλλος διαβλέπει ότι δεν υπάρχει μέλλον, είναι πιο εύκολο να στερήσει και το μέλλον κάποιου άλλου.
Και βεβαίως επειδή η Κύπρος δεν έχει απεριόριστες δυνατότητες, πρέπει «να στήσει πόδι» και να ξεκαθαρίσει τους εταίρους μας, ποια είναι τα όρια μας.
Β.
