Kαυστική, ευφυής, ταλαντούχα, η Ελένη Σιδερά σε μια κουβέντα χωρίς φίλτρα με αφορμή το νέο της ρόλο, μιλά για το θέατρο, τη σύγχρονη πραγματικότητα, τη viral περσόνα της και την ανάγκη να μιλά δημόσια όταν κάτι την αφορά.

-Πώς νιώθεις όταν δουλεύεις στο θέατρο; Το θέατρο είναι το σπίτι μου. Εκεί νιώθω σαν παιδί. Εκεί μπορώ να παίξω πραγματικά. Να γελάσω, να δοκιμαστώ, να ανακαλύψω πράγματα για μένα και για τους άλλους. Είναι τόσο βασικό κομμάτι της ζωής μου που πολλές φορές σκέφτομαι: «Πώς ζουν άνθρωποι χωρίς να το χρειάζονται;». Για μένα το θέατρο δεν είναι επιλογή. Είναι ανάγκη.

Φωτογράφηση για τις ανάγκες της παράστασης «Οι Βλαβερές Συνέπειες του Καπνού». © Δημήτρης Λούτσιος.

Πώς θα χαρακτήριζες την παράσταση αυτή; Πού βρίσκεις ενδιαφέρον στον ρόλο σου; Είναι μια παράσταση που δεν προσπαθεί να διδάξει. Δεν προσπαθεί να σου κουνήσει το δάχτυλο. Δεν προσπαθεί να σε συγκινήσει. Είναι ένας καθρέφτης. Ένας σκληρός καθρέφτης. Γιατί όσο ακραία, παράλογα ή υπερβολικά κι αν φαίνονται όλα, κάπως έτσι είναι. Ίσως όχι ακριβώς έτσι. Αλλά κάπως έτσι. Κι αυτό είναι που σε ταρακουνάει.

-Πώς προσεγγίζεις έναν νέο ρόλο; Από πού ξεκινά η δουλειά σου; Ξεκινάω πάντα από το ένστικτο. Μετά προσπαθώ να ακούω πραγματικά. Τον συμπρωταγωνιστή μου. Τον σκηνοθέτη. Και να ξέρω κάθε στιγμή τι θέλει ο χαρακτήρας μου. Ο μεγαλύτερος αγώνας μου, και τον παλεύω ακόμα, είναι να σταματήσω να βλέπω τον εαυτό μου απ’ έξω. Πώς φαίνομαι. Πώς ακούγομαι. Τι δείχνω. Γιατί εκεί χάνεται η αλήθεια. Και χρόνο με τον χρόνο νιώθω ότι εξελίσσομαι. Το θέατρο δεν το μαθαίνεις σε τρία ή τέσσερα χρόνια σχολής. Το μαθαίνεις πάνω στη σκηνή. Μέσα στους ρόλους. Κάθε ρόλος σου αφήνει κάτι. Και νομίζω πως τη μέρα που θα πω «τα έμαθα όλα», θα είναι η μέρα που θα πρέπει να σταματήσω να παίζω.

-Τα σύγχρονα έργα, όπως αυτά της Λένας Κιτσοπούλου, είναι πιο άμεσα στην επικοινωνία τους με το κοινό; Δεν ξέρω αν είναι θέμα εποχής. Νομίζω ότι είναι θέμα ειλικρίνειας. Organic. Raw. Στα μούτρα σου. Δεν λογοκρίνεται. Δεν περνάει τίποτα από φίλτρο. Το αντίθετο, μάλλον. Είναι λες και λέει στον εαυτό της: «Κωλώνεις, Λένα;» «Όχι. Δεν κωλώνω.» «Αυτοί είσαστε. Αυτοί είμαστε. Φάτε το τώρα.» Δεν την ενδιαφέρει να χρησιμοποιήσει λέξεις για να δείξει τη συγγραφική της δεξιοτεχνία. Την ενδιαφέρει να πει την αλήθεια. Κι αυτό είναι που σε κάνει να σκέφτεσαι. Σε χειραγωγεί χωρίς να το επιδιώκει. Χωρίς να σου κουνάει το δάχτυλο. Χωρίς να προσπαθεί να σε πείσει για κάτι. Απλώς δεν μπορείς να φύγεις αδιάφορος.

-Έχεις μια ιδιαίτερη σχέση με τα social media, δημιουργώντας μια μοναδική περσόνα. Μίλησέ μου γι’ αυτή. Με τρομάζουν τα social media. Και κάπως η Τούλλα γεννήθηκε μέσα από τη λογική «If you can’t beat them, join them». Πίστευα πάντα ότι ο πιο γρήγορος τρόπος να ξεπεράσεις έναν φόβο είναι να βουτήξεις μέσα του. Έτσι γεννήθηκε η Τούλλα. Και μέσα από την Τούλλα κατάλαβα πώς λειτουργεί όλο αυτό το παραμύθι. Και, αν είμαι ειλικρινής, τρόμαξα ακόμα περισσότερο. Παρ’ όλα αυτά, αποφάσισα να το χρησιμοποιήσω. Να αξιοποιήσω αυτό το μέσο για να φέρω στην επιφάνεια πράγματα που με ανησυχούν. Να πω πράγματα που ίσως ως Ελένη να μην τολμούσα να πω με τον ίδιο τρόπο.

Φωτογράφηση για τις ανάγκες της παράστασης «Οι Βλαβερές Συνέπειες του Καπνού». © Δημήτρης Λούτσιος.

-Αλήθεια, πόσο εύκολο είναι να κάνεις τον κόσμο να γελάσει; Αν μπορείς να γελάσεις με τον εαυτό σου… με τις γκάφες σου, με τις μαλακίες σου… τότε μπορείς πιο εύκολα να κάνεις και τους άλλους να γελάσουν. Όσο πιο ειλικρινής είσαι, όσο τολμάς να φτάσεις στο όριο αυτού που δεν τολμάμε να πούμε δυνατά, τόσο πιο εύκολα κάνεις και τον άλλο να γελάσει. Γιατί, κατά βάθος, το ξέρει ήδη. Απλώς δεν το έχει παραδεχτεί. Το χιούμορ θέλει αυταπάρνηση. Θέλει πρώτα να εκτεθείς εσύ. Γιατί, at the end of the day… life is a bitch… and then you die.

-Ποιες είναι οι βλαβερές συνέπειες της εποχής μας; Νομίζω ότι ζούμε στην εποχή του fast.Fast food. Fast sex. Fast information. Fast pace. Όλα έτοιμα. Όλα εύκολα. Όλα σερβιρισμένα πριν καν προλάβεις να τα αναζητήσεις. Ζούμε μέσα από φίλτρα. Φίλτρα στις εικόνες. Φίλτρα στις απόψεις. Φίλτρα στις σχέσεις. Ξέρεις πώς είναι κάτι πριν το ζήσεις. Έχεις ήδη δει την εικόνα του. Και κάπως χάνεται η ανακάλυψη. Και ταυτόχρονα πρέπει να διαλέξεις πλευρά. Άσπρο ή μαύρο. Σωστό ή λάθος. Μαζί μας ή απέναντί μας. Γιατί έτσι φτιάχνεις πιο εύκολα κοπάδια. Και όσο λιγότερα είναι τα κοπάδια, τόσο πιο εύκολα τα μαντρώνεις. Εγώ πιστεύω στο γκρίζο. Εκεί που υπάρχουν αντιφάσεις. Εκεί που χρειάζεται να σκεφτείς. Εκεί που δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις.

-Υπήρχε στιγμή που περίμενες ότι η Τούλλα θα αποκτούσε τόσο μεγάλη απήχηση; Σίγουρα όχι. Δεν το περίμενα. Και, για να είμαι ειλικρινής, δεν ήταν ποτέ αυτός ο στόχος μου. Αυτό που με κολακεύει είναι ότι, όσο διαφορετικοί κι αν είμαστε, τελικά υπάρχει κάτι που μπορεί να μας φέρει κοντά. Δεν έχω καταλάβει ακόμα τι ακριβώς είναι αυτό στην Τούλλα. Δεν ξέρω αν είναι το χιούμορ, η αλήθεια της ή το ότι όλοι αναγνωρίζουμε κάποιον μέσα της. Ξέρω όμως ότι κάτι λειτουργεί.

-Πώς ισορροπείς ανάμεσα στην προσωπική σου ζωή και στην εικόνα που δημιουργείται γύρω σου; Δεν ισορροπώ. Και δεν προσπαθώ να φτιάξω καμία εικόνα γύρω μου. Δεν κυκλοφορώ έχοντας απέναντί μου έναν καθρέφτη. Η εικόνα μου είναι αυτή που είναι. Σήμερα ξύπνησα έτσι. Αύριο μπορεί να ξυπνήσω αλλιώς. Αν είναι δυνατόν, με τόσα πράγματα που έχω να διαχειριστώ στη ζωή μου, να πρέπει να διαχειρίζομαι και την εικόνα μου. Νομίζω ότι μετά τα σαράντα καταλαβαίνεις πως αυτό το δικαιούσαι. Τώρα, ο άλλος που με βλέπει, είτε του αρέσει είτε όχι, ας κάνει κουμάντο ο ίδιος.

Επιλέγεις να δίνεις την άποψή σου σε πολιτικά και κοινωνικά θέματα. Γιατί; Οτιδήποτε θεωρείται ταμπού, για μένα, πρέπει να υπογραμμίζεται. Οτιδήποτε ενοχλεί, πρέπει να προβάλλεται ακόμα περισσότερο. Μέχρι να σταματήσει να ενοχλεί. Μέχρι να γίνει η νόρμα. Οτιδήποτε έχει να κάνει με ισότητα, ορατότητα και σεβασμό το παίρνω πολύ προσωπικά. Και δεν αντέχω την υποκρισία. Θεωρώ χρέος μου, ως δημόσιο πρόσωπο, να παίρνω θέση. Όχι γιατί πιστεύω ότι έχω πάντα δίκιο. Αλλά γιατί έχω βήμα. Και όταν έχεις βήμα, έχεις και ευθύνη.

  • ΙΝFO: Η παράσταση «Οι Βλαβερές Συνέπειες του Καπνού» της Λένας Κιτσοπούλου για το Θέατρο Δέντρο σε σκηνοθεσία Κ. Σιλβέστρου στο Studio Δημοτικού Θεάτρου Λευκωσίας. Παραστάσεις: 12, 13, 14, 16, 17, 19, 21, 22, 23, 26/7. Μαρκίδειο Πάφου, 24/7. Παλιό Ξυδάδικο Λεμεσός, 27/7. Ώρα 8.30μ.μ. Εισιτήρια: SoldOut Tickets και τηλ. 99520835.

Ελεύθερα, 05.07.2026